آلیس نمی فهمد – ClassicalMusicNews.Ru

Category: اخبار روز موسیقی

آلیس نمی فهمد – ClassicalMusicNews.Ru

اوگنی ژوکوف، آناستازیا لیمنکو. عکس – سرگئی رودیونوف

باله Through the Looking Glass در تئاتر موزیکال استانیسلاوسکی و نمیروویچ-دانچنکو روی صحنه رفت.

ماکسیم سواگین، مدیر هنری باله MAMT، قصد دارد صحنه کوچک را به عنوان یک پایگاه رقص توسعه دهد. به نظر او این امر هم به نفع رقصندگان است که تجربه جدیدی از صحنه در فضای اتاق به دست خواهند آورد و هم برای مردمی که خواهند دید.

“کار هنرمندان مورد علاقه شما عملاً در حد بازو است.”

نکته قابل توجه این است که در اظهارات این مدیر هنری از تجربی بودن تولیدات پیش رو سخنی به میان نیامده است. قبلاً وقتی صحبت از انواع صحنه های کوچک، مجلسی و جدید می شد، در هر تئاتر موزیکال، معمولاً می گفتند صحنه اصلی برای افراد آزمایش شده و جاودانه است و این صحنه برای جستجو و نوآوری است. اما اکنون – چه آزمایشی؟ با چه کسی؟ ما به چنین چیزهایی نیاز داریم تا عموم مردم حتماً راه بروند. مثلاً نمایشی به نام «باله خانوادگی».

به عنوان بخشی از یک پروژه بلندمدت، باله “Through the Looking Glass” منتشر شد، همانطور که از نامش پیداست، بر اساس کتاب های لوئیس کارول روی صحنه رفت.

مزخرفات نویسنده تحریک خوبی برای رقصی است که طبیعتاً به یک قرارداد افسانه ای (یا نه افسانه ای) می کشد. همه این خرگوش‌ها و کلاه‌بازان، ورق‌های بازی و مهره‌های شطرنج، جایی که خوب است رقصید و لباس تئاتر بپوشید.

البته، شما نمی توانید لبخند گربه چشایر را با رقص نشان دهید، اگر فقط در ویدئو باشد، اما معجزه های کافی حتی بدون گربه نیز وجود دارد. اما در این رنگارنگی سورئال سبکی فریبنده وجود دارد: ممکن است فکر کنید که کافی است همه افراد عجیب و غریب را روی صحنه بیاورید – و این در کیف است.

آلیس بیش از یک بار رقصیده شد و کریستوفر ویلدون و مائورو بیگونزتی و موزس پندلتون در روسیه – کریل سیمونوف. جانشینان کسی را برای الهام بخشیدن دارند.

همانطور که کارگردان کنستانتین سمنوف اطمینان می دهد، وظیفه نشان دادن همه چیز را نداشت. سخنان “سوء تفاهم شدید” که توسط طراح رقص در مورد کارش گفته شده، ظاهراً به برداشت او از منبع اصلی اشاره دارد، جایی که نه منطق مستقیم، نه طرح خطی، و نه واضح بودن موضوع “آنچه نویسنده می‌خواسته است” وجود دارد. با کارش بگو».

سمنوف، با قضاوت بر اساس آنچه که دید، تمایل داشت که شیشه ی نگاه را به عنوان بازتابی از یک بزرگسال ارائه دهد، که به طور تکه ای دوران کودکی را به یاد می آورد. یعنی آلیس در زمان به عقب سفر می کند. بنابراین، یک ساعت روی یک زنجیر متعلق به یک خرگوش در حال اجرا نیست، بلکه یک مصنوع دائمی در حال ظهور است، سپس کارول آلیس را در دستان خود دارد و حضور در باله دو اثر آلیس، یک بزرگسال و یک دختر (مانند بیگونزتی) با موضوع کرونوس

“آلیس” از نظر طراحی، فقط یک سفر نیست، بلکه یک سرگردانی در یک رویا است (مثلاً در رویا)، جایی که به نظر می رسد علت و معلول مکان خود را تغییر می دهند. نشان دادن این کار دشواری است. شاید بزرگان – بژارت، یا کیلیان، یا پشت سر هم لایت فوت-لئون، این لیست ادامه دارد، این کار را انجام می دادند. اما هیچ کس دیگری وجود ندارد و آنها بسیار دور هستند. با سمنوف ، راه حل در سطح برشمردن نشانه های بیرونی کارول بسیار “ادبی”تر از تئاتر و حتی بیشتر از آن رقص بود. با وجود تمام زنگ ها و سوت ها که به اندازه کافی در نمایشنامه وجود دارد.

نه تنها رقصان شطرنج، رز (یا خشخاش؟)، یک خخخخخخخخ زیبا با قطار توری، شاه و ملکه سیاه – مظهر غرور، برادران شاد Tweedledum و Tweedledum در ژاکت‌ها و جوراب‌های رنگارنگ.

هنوز هم – یک کلاغ بزرگ ساخته شده از قطعات روی عصا، یک ملکه سفید تقلید، یک ارتش سلطنتی با کلاه های جسور و کلاه بافتنی، یک کرینولین روی چرخ، درخت کریسمس، همچنین روی چرخ، مانند جنگل جادویی، شیرها با یال ها و تک شاخ ها با یک شیپور. و خود کارول که متفکرانه بین شخصیت هایش پرسه می زند (اوگنی ژوکوف که هنوز هم نقش شاه و ملکه سیاه را بازی می کند). مهره‌های شطرنج یا جفت می‌گیرند (این یک حرکت شوالیه است) یا تاج‌هایی را از کف دست‌هایشان بر روی سرشان بلند می‌کنند (یک تکنیک پانتومیم قدیمی از کلاسیک). اگر در حین بازی شطرنج نیاز به “خوردن” یک مهره دارید، مهره دیگری که قوی تر است قربانی را در گلوی خون آشام گاز می گیرد.

هامپتی دامپی، با تخمی روی سر، تنها کسی است که نقل قول رادیویی کارول را دریافت کرده است. که روی دیوار نشست و در خواب افتاد. یک صندلی راحتی قرمز و یک چراغ زمین سبز روی صحنه وجود دارد (طراح صحنه و طراح صحنه و لباس ماریا ترگوبووا است که تلاش های او باعث تعالی تماشایی می شود). آن انگلستان عجیب و غریب قدیمی خوب است. مثل اینکه.

آهنگساز واسیلی پشکوف سعی کرد صدا را با روحیه غیرقابل پیش بینی تنوع بخشد: یا صدای پیانو، سپس الکترونیک، سپس مینیمالیسم (به ویژه تعداد زیادی از آن وجود دارد)، سپس تیک تاک ساعت (اگر کسی متوجه نشد که چرا ساعت در دستان رقصندگان است)، سپس پژواک تانگو، غرغر حیوانات یا چیزی قدیمی.

دو آلیس به طور مساوی لباس پوشیده (بزرگ – والریا موخانوا مالیخولیایی و کوچک – آناستازیا لیمنکو زیرک) در یک خط در برابر پس زمینه سکوهای متحرک می چرخند که آنها نیز فعالانه می رقصند. روی سکوها توسط شطرنج‌بازان سابق هل داده می‌شوند، حالا نوکران پیشکسوت، یک نفر می‌رود یا می‌رود. از پشت پرده قرمز – مرز، به نوبه خود، مانند یک اجرا، از تاریکی می رسد و به آن باز می گردد.

هر قسمت به دلیل عکس می تواند باعث ایجاد انیمیشن در سالن شود. اما یک سریال از نظر دراماتورژیک سریال باقی می ماند. کارول یک کوئست هم دارد، ممکن است به من اعتراض کنند. آره. اما در آنجا رژه موجودات غیرواقعی در “شادی بی گناه” (بیان چسترتون)، در شوخ طبعی ها و جناس ها بیان می شود، و این فقط نوک کوه یخ است.

به نظر می رسد یک سوء تفاهم متشنج به دو قهرمان می رسد، که اغلب نمی دانند چگونه به رژه واکنش نشان دهند. توصیف رقصی که طراح رقص به آلیس داده است، دشوار است، زیرا چیزی مبهم است، و نه به دلیل دود فراوانی که به عنوان نشانه ای از نگاه شیشه ای روی صحنه رها می شود. مشخص نیست چرا آلیس، اگرچه از نظر خلق و خوی متفاوت است، اما از نظر شکل پذیری تقریباً مشابه هستند؟ اگر دو تا داده شود. یا ظاهر شیشه چیزی را تغییر نمی دهد، بلکه به سادگی دو برابر می شود؟

با این حال، فکر می کنم بچه ها خوشحال خواهند شد. طراح صحنه تمام تلاشش را کرد.

مایا کریلوا