مروری بر ذهنیت صدا توسط پل مورلی – ادیسه موسیقی

A چند سال پیش ، در پل مورلی با سه نفر از کوارتت های زهی بتهوون ، برامس و هندیمیت به شرکت بارسلونا ، خود را در قطعه موسیقی که برای انتخاب موسیقی متن لحظه های آخر زندگی خود انتخاب می کند ، پیدا کرد. وی در مقدمه خود برای A Sound Mind یادآوری می كند: “برای رسیدن به جواب ، من مجبورم كه كتابی بنویسم ، یك بار برای همیشه تفكر خود را درباره موسیقی بررسی كنم”.

به هر خواننده معمولی یا در واقع کلاهبرداری کلاسیک که نویسندگان مورلی برای اولین بار توسط نویسندگان عجیب و غریب گرچه احتمالاً کنایه آمیز است ، وعده عنوان کتاب را می دهند تا به این جمله توجه کنند. این توصیف دقیق تری از این اقدام حماسی و بی پایان و گمراه کننده ارائه می دهد که در آن پل مورلی حدود 600 صفحه در مورد موسیقی فکر می کند. در طول مسیر ، افکار او آزادانه در میان طیف وسیعی از موضوعات مرتبط با مماس از جمله خودآفرینی ، حافظه ، مرگ و میر ، انتقاد ، سلیقه ، خجالت ، مدرنیته ، نوستالژی ، نبوغ ، شمایل نگاری ، حضور ماندگار گذشته فرهنگی پاپ و شناور پرسه می زند. ، طبیعت مات موجود فرهنگی پاپ. در حقیقت پاول مورلی خالص است.

یک فصل در 1973 شامل یک لیست پخش التقاطی از همان سال است که در آن Roxy Music شانه هایش را با پاندرکی می مالد

سفر با یک بحران اواخر میانسالی شروع می شود ، زیرا او خاطرات خود را به عنوان یک منتقد موسیقی برای ماهنامه موسیقی Observer که اکنون از کار افتاده است در 00s یادآوری می کند. در آنجا ، او دائماً خود را “هنگامی که در اواسط 50 سالگی من بود ، از او خواسته شد که درباره ستاره های نوجوان و دشمنی های ساختگی بنویسد”. این کتاب از بسیاری جهات پاسخی به این مخمصه است ، اما مهمتر از آن ، نتیجه زمان صرف شده او برای تحصیل در رشته آهنگسازی در آکادمی سلطنتی موسیقی در سال 2009 برای یک نمایش تلویزیونی واقعیت بی بی سی عجیب و غریب است. در آنجا ، وی با ابتکار پیری در میان دانش آموزان جوان جدی درگیر و دانشمند ، معقولانه “برای یادگیری اصول ساخت موسیقی و نواختن” تلاش کرد.

این مطلب هم جالب هست  بیتلز اولین کتاب رسمی پس از 20 سال

این اقدام به تنهایی باعث ایجاد یک کتاب جذاب ، اگر خیلی کوتاهتر می شد. اگرچه ذهن صدا همچنین در مورد تلاش های او برای “دیدن اینکه آیا می توانم نسخه روشنی از تاریخ موسیقی کلاسیک تهیه کنم” است و با انجام این کار ، “تخریب یک جهان پیچیده و گسترده” است که غالباً برای خارجی ها به نظر می رسد منحصراً متعلق به “نخبگان وسواس یافته به نوابغ متحجر و شاهکارهای همیشگی آنها” هستند. این همچنین یک خاطره از نوع است ، مربوط به سالهای شکل گیری او به عنوان نویسنده پس از پانک – و کاملاً ضد راکست – در NME در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 80 و نقش او به عنوان خود نظریه پرداز فرهنگی ZTT Records ، خانه از فرانکی به هالیوود می رود و همچنین ترکیب پست مدرن خود مورلی ، Art of Noise.

در کل ، فصلی وجود دارد که به مضامین مورلیسکی اکنون آشنا است ، از جمله لیست های پخش شخصی ، که گرچه به خودی خود جالب است ، اما تا حدی جریان روایت را قطع می کند. همانطور که در مورد کتاب قبلی او ، شمال (و تقریباً همه چیز در آن وجود دارد) ، رویکرد جامع مورلی گاهی اوقات طاقت فرسا است.

اگر کسی تسلیم تغییر ماهیت رو به رو شدن داستان شود ، چیزهای زیادی در اینجا روشن شده است. بخش گسترده ای به نام کوارتت زهی – در چهار بخش ، بسیار درخشان کار می کند ، مهمتر از همه به این دلیل است که در تجربه مورلی از تلاش برای ساخت قطعه ای که ترکیبی از “چهار ساز در یک صدا ، یک صدا در چهار ذهن” باشد ، متصل است. از آنجا ، او ادامه می دهد تا ، از جمله ، نبوغ بتهوون را در نظر بگیرد. زبان تصنیفی چالش برانگیز الیوت کارتر آهنگساز مدرنیست ؛ یک داستان کوتاه ، کوارتت زهی ، نوشته ویرجینیا وولف ؛ و آهنگسازی “یک حرکت ، آهنگ پاپ” که او در آکادمی موسیقی سلطنتی به پایان رساند. در دومی ، او آثاری از دبوسی ، بریتن و شوستاکوویچ و همچنین نیک دریک ، رابرت ویات و نیو نظم را کشف می کند. این که آیا این کاملاً چیز خوبی است یا خیر ، کشف نشده باقی مانده است.

این مطلب هم جالب هست  لب شعله ور: آمریکا بررسی سر - هوس روان می پوشد نازک

اصرار مورلی برای دموکراتیک کردن موسیقی کلاسیک – “یافتن راه هایی برای هم آمیختن کلاسیک و غیر کلاسیک بدون ایجاد هر نوع مسئله یا جلب توجه به آن” – ستودنی است اما کاملاً قانع کننده نیست. فصلی از سال 1973 شامل یک لیست پخش التقاطی از همان سال است که در آن Roxy Music با پاندارکی ، شوستاکوویچ با لی پری شانه می زند. این به عنوان یک مانیفست برای رویکرد دموکراتیک فرهنگی ، بی وقفه مورلی نسبت به موسیقی کار می کند ، اما بسیاری از گزینه ها از نظر جاه طلبی ، مقیاس و ترکیب به نظر می رسد جهان متفاوت است. شما همچنین ممکن است مانند من تلاش کنید تا بفهمید که چگونه رانش وحشیانه و پروتو-پانک Stooges ‘Gimme Danger در سیستم ارزش کلاسیک جای می گیرد به غیر از انکار مطلق همان.

پاول مورلی:

پل مورلی: “رویکرد کنجکاو بی پایان نسبت به موسیقی”. عکس: کوین کامینز

هنگامی که او با مدرنیست ها ، مینیمالیست ها و تجربی گرایان ، که اکتشافات موسیقی آنها با برخی از نمادین راک و جاز که مدت هاست مورد تحسین کارهایشان قرار گرفته است ، مقابله می کند ، او در موقعیت مستحکم تری قرار دارد. یک فصل در مورد مبهم از جان کیج و کورنلیوس کاردیو به هارولد باد ، گاوین بریارس و برایان انو اجتناب ناپذیر منتقل می شود. من می خواهم اطلاعات بیشتری در مورد جابجایی گسترده هوشیاری مورد نیاز شنونده ای داشته باشم که سعی می کند بدون تعلیم و تربیت خود را در پیچیدگی های دلهره آور استراوینسکی یا شوستاکوویچ غرق کند بعد از یک عمر گوش دادن به باب دیلن ، جونی میچل و مایلز دیویس. از تجربه من ، این یک سفر چالش برانگیز و طولانی مدت شبیه به پیمایش در یک منظره ناشناخته و بدون نقشه بوده است.

این مطلب هم جالب هست  استیوی واندر "همه زندگی مهم است" در اولین موسیقی جدید پس از چهار سال ،

این کتاب با استخراج گسترده مصاحبه های پرسش و پاسخ که مورلی با Eno ، جان آدامز و هریسون Birtwistle انجام داد ، به پایان می رسد. مکالمه اخیر به طور ناگهانی پایان می یابد وقتی آهنگساز اعلام کند: “من به اندازه کافی گفتم.” این تلاش حماسی برای اسرارآمیز کردن موسیقی کلاسیک شاید از آن نوع اختصار اندیشه بهره برده باشد ، اما با وجود سرگردانی مماس ، خواندن آن دائماً شگفت آور است. اگرچه ممکن است بخواهید خودتان را با سرعت پیش ببرید.

ذهن صدا: چگونه عاشق موسیقی کلاسیک شدم (و تصمیم به بازنویسی تاریخچه کامل آن گرفتم) توسط پاول مورلی توسط انتشارات بلومزبری منتشر شد (30 پوند). برای سفارش کپی به Guardianbookshop.com مراجعه کنید. ممکن است هزینه تحویل اعمال شود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *