آنی نایتینگل: ‘اگر بتوانم آنچه را دوست دارم بازی کنم و آنچه را دوست دارم بگویم ، این رویاست’

من یک ساعت گذشته از نیمه شب در چهارشنبه مرطوب ماه جولای است و مجموعه ای از کلاسیک های جذاب دیگر به طور همزمان از رادیو 1 ، 1Xtra و شبکه آسیایی بی بی سی. انتخاب ها تکان دهنده و سریع است ، از جمله آهنگ جدید تهیه کنندگان Tiga و Hudson Mohawke ، و ریمیکس از دستگیری خانه توسط صوفی توکر و گرگون سیتی ، یک مسیر طبل و باس که احساس می کند به اندازه کافی شدید برای از بین بردن مردگان است.

سپس دی جی قطع می شود ، صدای او هولناک و عجولانه است ، اما همچنین با کمال خلوص مودب است. او این آهنگ ها را خودش انتخاب کرده است ، و چندین زبان رنگی نیز دارند ، بنابراین باید هشدار صادر کند ، با توجه به این خودکار بی بی سی . وی توضیح می دهد: “ممکن است برخی از مضامین بزرگسالان در این نمایش وجود داشته باشد ، بنابراین اگر فکر می کنید ممکن است آزرده شده باشید می توانید موضوع دیگری پیدا کنید ، مطمئن هستم.” “ممکن است دوست داشته باشید که من را در دیسک های جزیره صحرا در BBC رادیو 4 این هفته ، به عنوان مثال ، در Sounds. “

شنونده گاه به گاه ممکن است به طور طبیعی به آن پاسخ دهد: ببخشید ، چه ؟

روشن دیسک های جزیره کویر ، همان DJ انتخاب می کند برخی از افراد اتل مرمن ، یک ترانه فیلم 1959 با شعرهایی که از او الهام گرفت او یک نوجوان بود (“بعضی از افراد می توانند هیجان بزنند / ژاکت های بافندگی و هنوز نشسته اند / این برای بعضی از افراد خوب است / که نمی دانند زنده هستند” ، شروع می شود). همچنین نسخه پر سر و صدا Sid Vicious از راه من و جان لنون وجود دارد کارمای فوری . به طرز باورنکردنی ، لنون برای نمایش های اولیه همان DJ ، که نیم قرن پیش آغاز شد ، مسیرهایی را ضبط می کرد.

او اکنون ممکن است به طور دائمی از عینک آفتابی استفاده کند (سبز با لنزهای خاکستری ، خریداری شده از فرودگاه ایتالیا سالها پیش به قیمت 18 یورو: “خدایا کاش یک جفت دیگر می خریدم”) ، و او موهای بزرگتر و بزرگتری دارد اما آنی نایتینگل CBE همچنان یک مجری رادیو 1 است. او در ماه آوریل 80 ساله شد. او چگونه روی زمین همچنان از ایستگاه جوانان بی بی سی پخش می کند؟ “به من بگو!” او می گوید ، به گرمی ، یک روز پس از نمایش خود. “نمی توانم خونین آن را باور کنم. فکر کردم یک سال دوام بیاورم. “

بلبل روی مبل راحتی چرمی نشسته است و در آپارتمان عمارت غربی لندن با آجر قرمز است: یک راک اندرول بسیار دهه 90 برپایی. او یک دود نارنجی روشن ، Converse سفید مورد ضرب و شتم و یک ماسک طبی آبی قرار داده است (من دو ساعت با هم در فاصله می نشینم و یکی را نیز می پوشم). یک کپی از وگ ، بطری های آب سرد ، تلفن بلندی و لپ تاپ او روی میز جلوی او قرار گرفته است. تجهیزاتی که به ضبط او کمک کرده Annie Nightingale ارائه می دهد … < / em> هنگام قفل در همین نزدیکی انباشته شده است. او 20 تا دوازده نفر صحبت می کند و اغلب به دلیل اشتیاقش عذرخواهی می کند. <کنار کلاس = "css-18qdi83">

والدین من از آنچه واقعاً می خواستند انجام دهند ، محروم شدند. این تأثیر زیادی روی من گذاشت

ما اینجا هستیم تا درباره خاطرات جدید نایتینگل بحث کنیم ، < آنها> سلام سلام ، جشن می گیریم او 50 سال به عنوان رادیو 1 دی جی (او اولین زن رادیو 1 بود که شروع به کار کرد). این خواندن بسیار جذاب ، عجیب و غریب اما سرگرم کننده است ، تأملات و رونویسی از مصاحبه ها را با مردم به دور از هم جدا می کند به عنوان مارک بولان و لیتل سیمز ، با بلبل اغلب در لحظه های مهم در فرهنگ پاپ ظاهر می شود. این باعث می شود که صدایی شبیه Zelig به نظر برسد ، اما او چیزی جز این نیست. او به جای مخلوط کردن ، برجسته می شود.

او برای مبتدیان عاری از منیت است و به طرز شیرینی خود تمسخر می کند. لحظه ای را در کتاب خود بخوانید که در آن حضور خود را در برنامه امور جاری بی بی سی این هفته در سال 2015 بازگو می کند ، و مجموعه ای از آهنگ های مورد علاقه خود را برای برچسب وزارت صدا ارائه می دهد. اندرو نیل ، مایکل پورتیلو و آلن جانسون برای تقلید از او از عینک آفتابی استفاده می کنند ، که کاملاً روی صفحه نمایش بازی می کند. نه اینکه آنی اهمیت دهد. او در کتاب خود می نویسد: “دستپاچه کردن”. “به اندازه کافی عادلانه”.

بر خلاف بسیاری از همرزمان دی جی او ، او هرگز در یک برنامه روزانه با مشخصات بالا میزبانی نکرده است – و این انتخاب او بود. او در این کتاب می گوید: “از روز اول رکوردهایی را که می خواستم پخش کنم انتخاب کردم و از آن زمان به آن پایبند بودم.” “من برای” قرار گرفتن در معرض “آنجا نبودم.” شب ها را ترجیح می دادم ، جایی که مجبور نیستم آهنگ های لیست پخش را که دوست ندارم معرفی کنم. این می توانست دروغ گفتن به من باشد. “

نکته قابل توجه اینکه او هنگام شروع به پخش برنامه در 1970 ، او همچنین یک مادر طلاق گرفته از دو بچه بود ،” وحشت زده “از انفجار بیتلز به معنای پایان ضد فرهنگ بود (او از تجربه شخصی می داند که این اتفاق نیفتاده است: او بعداً به شدت درگیر صحنه اسید خانه شد و ژانرهای دیگری را که از زیر زمین شروع می شدند ، مانند لعاب و تله پشتیبانی کرد).

او هرگز نمی خواست کنار بچه ها باشد. “البته که نه! این وحشتناک خواهد بود. اما اگر من بتوانم آنچه را دوست دارم بازی کنم و آنچه را دوست دارم بگویم و جوانان را تشویق به انجام همان کار کنم ، این رویای من است. “

<تصویر>  آن نایتینگل ، 'در حالی که به استریوگرام خود تکیه می زند' در خانه در برایتون ، تبلیغات نمایش این برای من ، اولین کار تلویزیونی او ، 1964 است.
آن نایتینگل ، ‘در حالی که به استریوگرام خود تکیه می داد’ در خانه برایتون ، نمایش “این برای من” را تبلیغ می کند ، اولین شغل تلویزیونی او ، 1964. عکس: جان پرات / گتی ایماژ

آن آرویل نایتینگل ، هفت ماه پس از آن در اوسترلی ، میدلکس به دنیا آمد. شروع جنگ جهانی دوم ، و در حومه حومه Twickenham بزرگ شده است. پدرش ، سسیل ، برای تصاحب کاغذ دیواری خانواده اش ساخته شده بود و از هر دقیقه آن متنفر بود. مادر وی ، سلیا ، در جوانی این فرصت را پیدا کرده بود که با دکتر کروپودیسست معروف در آمریکا آموزش ببیند ، اما خانواده اش او را ممنوع کردند که برود. “آنها به گیره های گرد در سوراخ های مربع تبدیل شدند. آنها از آنچه واقعاً می خواستند انجام دهند ، محروم شدند. این تأثیر بزرگی بر من گذاشت. “

تنها فرزند بودن برای شخصیت نایتینگل اساسی است. او مجبور بود برای دوست شدن تماس بگیرد و از بودن در گروههای مختلف لذت می برد (که هنوز هم می گوید ، فقط حالا اینها جیب افرادی در شهرهای مختلف بین المللی هستند كه از طریق سفرهای موسیقی با آنها ملاقات كرده است).

طبیعت ظاهری او نیز برخلاف تجربیات بسیاری از زنان حومه ای بود که در کنار آنها زندگی می کرد. “آنها بسیار با یکدیگر رقابت و بسیار منزوی بودند – تنها چیزی که باید منتظر بودند یک ماشین لباسشویی جدید بود. خیلی زود ، یادم می آید که فکر می کردم ، قطع کن ، این خارق العاده نیست. ” یک بی سیم کوچک Bakelite که توسط پدرش برای نایتینگل خریداری شده بود ، از طریق رادیو لوکزامبورگ نگاهی اجمالی به دنیای دور داشت. در اواخر نوجوانی ، او همچنین با بیتنیک های جاز دوست داشت در جزیره Eel Pie ، در کمتر از یک مایل جاده ، مهمانی می گرفت. دهه 60 – او به ویژه به لذت سورئالیسم علاقه مند است ، که ناشی از The Goon Show و طنز فیلم Anthony Newley The Strange World از Gurney Slade (تأثیر زیادی بر یکی از قهرمانانش ، دیوید بووی) “یک روحیه ضد اقتدار واقعی در مورد آن وجود داشت ، اما در عین حال پر از شادی بود.”

<تصویر>

پس از آن هیجان زده بود. “آن زمان است که فرهنگ غرق شدگی واقعاً آغاز شد و درباره آن به اندازه کافی صحبت نمی شود. ما به جایی می پیوندیم ، تمام شب به ضبط می پردازیم ، می خواهیم روی زمین بخوابیم – هرگز در زوجها خیلی بیگناه نیستیم – بیدار شوید ، پاکسازی کنید و دوباره شروع به بازی رکورد کنید. ” او به خصوص در شهرهای ساحلی ، جایی که غالباً در زیر اسکله ها می خوابید ، از غارها لذت می برد. “ما آن شب ها را دوست داشتیم ، زیرا آنها رایگان بودند. ما نمی توانیم هیچ هتلی را تحمل کنیم. ” به عنوان مثال ، وی در مورد ذکر نکردن اسید صحبت می کند ، تا زمانی که کسی از او سؤال نکرد. او پاسخ داد ، بله. “چون اگر” نه “بگویی دروغگو هستی و خوب نیست.”

او به عنوان روزنامه نگار آموزش دید و در اواسط دهه 1960 به برایتون نقل مکان کرد برای کار در روزنامه محلی ، آرگوس ، به عنوان خبرنگار. او گزارش دادگاه ، جلسات شورا را پوشش می داد ، و یک بار با یک جوان کانری در یک ویمپی محلی مصاحبه کرد. در اینجا ، وی همچنین با تهیه کنندگی Ready Steady Go! Vicki Wickham ، که هنوز هم یک دوست صمیمی است ، در پشت صحنه یک برنامه Dusty Springfield ، آشنا شد. ویکهام برای اولین حضور خود در تلویزیون ، در یک برنامه تلویزیونی کوتاه مدت ، این برای من است او را به عنوان مجری جذب کرد. بعداً ، نایتینگیل یک ستون پاپ در آرگوس با نام Spin With Me داشت ، که از طریق آن گروه ها ، از جمله بیتلز را به خوبی شناخت. (او هنوز با پل مک کارتنی در ارتباط است و مقاله را برای انتشار مجدد آلبوم خود Tug of War و Pipes of Peace) نوشت. / em> در سال 2015. او همچنین شب هنگامی که جان لنون درگذشت ، تست سوت قدیمی خاکستری را ارائه می داد ، تا او را به لطف طرفدارانشان به نمایندگی از وی ارائه دهد ، یوکو ، جورج و رینگو.)

به طور معمول در HQ اپل در Savile Row ، نایتینگل می دانست که اعتبار روزنامه نگاری او به خطر می افتد: او خیلی علاقه داشت موسیقی جدیدی بدست آورد که به قول خودش دوست دارد تا “بخیه زدن مردم”. او می دانست که جان و یوکو قبل از عمومی شدن با هم قرار می گذارند. او حتی به یک مهمانی کریسمس اپل رفت ، جایی که آنها لباس آقای و خانم کلاوس را پوشیده بودند و هدیه می گرفتند. با این اوصاف ، وی دو فرزند به نام های الکس و لوسی داشت که امروز منطقه ای برای بحث و گفتگو نیستند (پسر او ، الکس ، فقط در کتاب به طور خلاصه ذکر شده است: او قبلاً او را برای مدیریت Primal Scream اداره می کرد و اکنون عامل زنده است. برای برادران شیمیایی و سنت اتین). او توضیح می دهد: “هیچ چیز بدی نیست – ما عالی هستیم – اما ترجیح می دهم به آن نپردازم – آنها نخواستند که در معرض دید عموم قرار گیرند”.

با این وجود او به طور خلاصه در کتاب از طلاق خود از پدرشان ، البته نه به نام او ، یاد می کند: «زندگی در خانه من حل شده بود. من نیاز به کار برای زندگی مثل هرگز قبلی داشتم. ” او روزنامه نگار ولزی ، گوردون توماس ، پسر عموی دیلن توماس بود که درباره اطلاعات و جاسوسی می نوشت. ازدواج دوم نایتینگل ، در اواخر دهه 70 ، با خواننده / بازیگر بینکی بیکر ، نیز به طلاق انجامید – ادعاهای بیکر برای شهرت شامل یک آهنگ کمدی ضد DJ است ، Toe Knee Black Burn ، منتشر شده در Stiff Records ، و نقش” Dodgy Geezer “در 2000 تریلر بریتانیا ، گانگستر نه 1 .

<تصویر>  Annie Nightingale، Radio 1's first دی جی زن ، 1970 آنی بلبل ، صنوبر رادیو 1 دی جی زن ، در سال 1970: “من تا 30 سالگی منتظر می ماندم!” عکس: Evening Standard / Getty Images

وقتی رادیو 1 در در سال 1967 ، نایتینگیل با فهرست DJ کاملاً مردانه ، از پیوستن به این ایستگاه ناامید بود ، اما آنها به مدت سه سال به طور فعال به دنبال یک مجری زن نبودند. دی جی ها به عنوان همسران جایگزین همسران خسته کننده خانه دیده می شدند. او می گوید ، تنها افسر مطبوعاتی بیتلز ، درک تیلور برای او خواستار این کار شد ، علی رغم اینکه “سعی داشت خود را به پایین بکوبد”.

او روز اول فاجعه بار داشت ، از جمله لحظه ای که رکوردی که او به آرامی متوقف می شد در زمین بازی می کرد. او در فصل اول كتاب خود می نویسد: “من با یک دسته از مهندسین مرد در غرفه شیشه ای در كنار من روبرو شدم و منتظر ماندم كه آیا مایل نیستم كه من شکست بخورم.” نگرش های آن زمان هنوز او را آزار می دهد. “من به عنوان یک روزنامه نگار آموزش دیده بودم. من تجربه تلویزیون داشتم. من اخیراً خوانده ام که در 17 سالگی اولین بار به ریچارد هموند داده شد. من باید 30 سال صبر کردم! ” اما او آن را مسواک زد و ترک خورد – حتی اگر مجبور بود بچه هایش را با خودش به محل کار ببرد و وقتی هوای او را داشت از پله ها بالا و پایین بماند. “این راهی برای گذراندن وقت آخر هفته با آنها بود. اکنون این اتفاق نمی افتاد ، اما همان بود که بود. “

حرفه نایتینگل با گذشت زمان پس از آن به شدت حرکت کرد ، اما مهربانی او نسبت به همکاران ، بینندگان و شنوندگان نیز ایستاد به جای او وی در سال 1978 با کسب عنوان ایان دوری ، تصویر عمومی و لعنتی ، مجری اصلی آزمون سوت خاکستری قدیمی شد. نویسنده همکار وی ، نویسنده دیوید هپورث ، که بعداً در انتشار مجله به عنوان برجسته ای بدل شد ، می گوید: “او هنگام شروع کار ، او نمی توانست از من خوشحال تر باشد یا از من استقبال بیشتری داشته باشد.”

مارک الن ، روزنامه نگار ، که درخواست یکشنبه شب در رادیو 1 خود را در رادیو 1 ایستاده بود ، چند سال بعد ، نامه هوادار خود را از طریق هوا بخوانید ، و با فداکاری شنوندگان به او” واقعاً لمس “شد. او به من می گوید: “بسیاری از نامه ها از طرف نوجوانان نوجوانی به سختی در مورد درد و رنج عاشقانه ، طبیعت ناخوشایند دنیای خارج و اینکه چقدر باوهاوس ، Soft Cell ، Cure ، Banshees و بیسکویت های شکلاتی را می پرستند ، غر می زنند.” “آنها آنی را به عنوان چهره ای ابدانه دلسوز فکر می کردند که می فهمیدند چه می گذرند ، نوعی خاله گیتی افسانه ای و غیرقابل ساخت. آنها کاملاً او را می پرستیدند. “

در اوایل دهه 1990 ، نایتینگل با هوادارانی که عاشق اسید خانه ، اندرو واترهال و زیرزمین بودند ، خویشاوندی مشابهی پیدا کرد. دومی یکی از کارهای مورد علاقه او در همه زمانه است. او جهت گیری موسیقی خود را در رابطه با مراسم افتتاحیه المپیک 2012 دنی بپیل در نظر می گیرد اوج فرهنگ پاپ انگلیس. “برای اینکه این موارد عجیب و غریب به صورت زنده ظاهر شوند – مانند مایک اولدفیلد ، سپس Dizzee Rascal در حال انجام Bonkers چند مایل دورتر از جایی که او بزرگ شده است – من از آن دور شدم. من مدام تصور می کردم که آنها چه چیزی را پشت سر گذاشته اند و با افرادی که می خواستند عکس این چیز عجیب و غریب و درخشان باشد ، مبارزه کردم. ” مدتی بعد او را به سمت بویل گرفت و پرسید که آیا آنها باید برای آن نبرد کنند. “او گفت ، بله ، در هر اینچ راه. من می دانستم که آنها این کار را کردند. هان ما همیشه این کار را می کنیم. “

<تصویر>  آنی بلبل با پل مک کارتنی، 1975
< path fill-rule = "evenodd" d = "M5.5 0L11 10H0z" /> با پل مک کارت ney، 1975. عکس: Fremantle Media / Rex / Shutterstock

بلبل به همان اندازه که می تواند تحت قرارداد BBC باشد سیاسی است. او در خاطرات خود به یاد می آورد که ملاقات با تونی بلر را در یک مهمانی کریسمس رادیو 1 2002 ، و تحریف او در مورد چگونگی درمان پزشکان خردسال در NHS (شش سال قبل ، پس از اینکه او را لگدمال کردند ، آسیب دید که در دراز مدت بر سلامت جسمی وی تأثیر داشته است). “من فکر کردم برای این مسئله به سختی دچار مشکل خواهم شد ، اما ، می دانید ، وقتی در آن موقعیت قرار می گیرید ، و او اتاق را دور می زند ، نزدیکتر و نزدیکتر می شود ، من فکر می کنم ، آنی ، شما چه شخصیتی هستید ؟ به خاطر خدا ، او نماینده ماست! به او بگو. من هم همین کار را کردم.” به نظر می رسد که او از ملاقات با او هیجان زده شده است ، که مدتها طرفدارش بوده است. “من کمی او را کور کردم. او می خواست یک ستاره راک شود ، مگر نه؟ “ <کنار کلاس =" css-18qdi83 "> ما باید به جوانان اعتماد کنیم. وقتی در گذشته انجام دادیم ، همه مزایا را به دست آوردیم.

بلبل همچنین در رومانی با عیسی جونز در سال 1990 ، درست پس از انقلاب (“موسیقی سالها در آنجا ممنوع شده بود. من همیشه در اشك بودم”) ، و امروز ، او نسبت به ماده زندگی سیاه . او اغلب به پخش برنامه خود از 1Xtra و شبکه آسیایی بی بی سی فکر می کند و با افراد رنگی که در بیمارستان به او کمک کرده اند در مورد چگونگی حرکت موسیقی او مکالمات احساسی داشته است. وی می افزاید: “اما من از این که بسیاری از آنها در طول همه گیری تحت درمان قرار گرفته اند عصبانی هستم.” “کمبود PPE در بیمارستانها برای آنها و ترس. غیر قابل قبول است کاش می توانستم کارهای بیشتری انجام دهم. “

او همچنین” به شدت نگران “است که Covid-19 چگونه فرهنگ جوانان را در آینده تحت تأثیر قرار خواهد داد. “این به ویژه برای جوانان ویرانگر است. تمام زندگی آنها جلوتر از آنها ، تمام پتانسیل خلاقیت آنها ، همه در هوا است. ما باید به جوانان اعتماد کنیم ، زیرا وقتی در گذشته این کار را انجام داده ایم ، مانند دهه 1960 و 1990 … خوب ، همه ما از مزایای آن استفاده کرده ایم. من نگرش آن زمان ها را احساس کردم ، این احساس که جوانان می توانند این دنیای جدید افسانه را با هم ایجاد کنند. اگر ما به آنها کمک کنیم ، آنها هنوز هم می توانند. “

و او مصمم است كه ادامه دهد ، همانطور كه ​​در دهه 80 خود ادامه داد. او از راه دور به افرادی که گیج او هستند نیز اهمیتی نمی دهد. “من می گویم: … آیا به دیوید آتنبورو می گویی که او دیگر نباید فیلم های حیات وحش را کار کند؟ تخصص و دانش او به 11 رسیده است و من نیز هستم. ” او می خندد. “گرچه من یک شخص عجیب و غریب هستم ، اما اعتراف می کنم!”

این مطلب هم جالب هست  بزرگترین آهنگهای انفرادی فیل کالینز - رتبه بندی شدند!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *