‘بتهوون سیاه بود’: چرا یک ایده قدیمی هنوز هم امروزه قدرت دارد

E دقیقاً 80 سال پس از مرگ بتهوون ، در سال 1907 ، آهنگساز انگلیسی Samuel Coleridge-Taylor گمانه زنی ها درباره سیاه پوستی بتهوون را آغاز کرد. کلدریج-تیلور نژادی مختلط بود – با مادری سفیدپوست انگلیسی و پدر سیرالئونی – و گفت که نمی تواند شباهت های قابل توجهی را بین ویژگی های صورت و تصاویر بتهوون مشاهده کند. كولریج-تیلور كه ​​اخیراً از ایالات متحده جدا شده بازگشت ، تجربیات خود را در آنجا به آهنگساز آلمانی ارائه كرد. “اگر امروز بزرگترین نوازندگان در قید حیات بودند ، دستیابی به هتل در بعضی از شهرهای آمریکا غیرممکن بود.”

آهنگساز بریتانیایی ساموئل كولریج-تیلور (1875-1912).

آهنگساز بریتانیایی ساموئل كولریج-تیلور (1875-1912). عکس: بایگانی هولتون / گتی ایماژ

سخنان وی نبوی است. در طول دهه 1960 ، مانترا “بتهوون سیاه بود” بخشی از مبارزه برای حقوق شهروندی شد. در آن زمان كولریج-تیلور 50 سال مرده بود و همه فراموش شده بود ، اما وقتی استوكلی كارمایكل مبارز علیه این فرض عمیق ریشه دار كه فرهنگ سفید اروپایی ذاتاً بر فرهنگ سیاه برتر است خشمگین شد ، باتوم به تصویب رسید. وی به مخاطبان عمدتا سیاهپوست در سیاتل گفت: “بتهوون به اندازه من و شما سیاه بود ،” اما آنها این را به ما نمی گویند. ” چند سال قبل ، مالکوم ایکس وقتی به مصاحبه کننده گفت که پدر بتهوون “یکی از سیاه پوستان بود که خود را در اروپا به عنوان سرباز حرفه ای استخدام می کرد” به همان ایده صدا می داد.

“بتهوون سیاه بود” به یک شعار رادیویی در ایستگاه رادیویی موسیقی سانفرانسیسکو تبدیل شد و هنگامی که مجله رولینگ استون داستانی را تحت عنوان “بتهوون سیاه و مغرور بود!” ، به آگاهی عمومی دست یافت. در سال 1988 ، دو دانشجوی سفیدپوست در دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا ، پس از یک بحث داغ در مورد موسیقی و نژاد ، پوستر بتهوون را کج گفتند ، و به او ویژگی های کلیشه ای خام آمریکایی آفریقایی را داد ، اقدامی که مطبوعات به عنوان یک عمل نژادپرستی گزارش شده است.

احساس خشنودی در مورد تسلط فرهنگی بتهوون باعث می شود موسیقی کلاسیک در کندوهای گاه به گاه پخش شود و در سال 2007 نادین گوردیمر مجموعه ای از داستان های کوتاه را منتشر کرد به نام بتهوون یک شانزدهم سیاه بود. اما مسئله نژاد تا سال جاری – 250 مین سالگرد تولد او – که در پس زمینه Covid-19 پیوند ناپذیری با جنبش Black Lives Matter دارد ، تا حد زیادی خاموش مانده بود ، پژواک های Carmichael و X اعلام شد ، از جهاتی که هیچ کس انتظار نداشت .

ویلیام گیبونز ، موسیقی شناس در کالج هنرهای زیبا در فورت ورث ، تگزاس ، قبلاً یک بمب را در زیر موسیقی کلاسیک توییتر قرار داده بود با موضوعی که آغاز می شد: “با پایان یافتن سال 2019 ، در اینجا یک موضوع کوتاه در مورد یکی از بزرگترین های من وجود دارد قطعنامه های سال 2020: یک سال کامل را صرف اجتناب از بتهوون می کند. ” سپس همه گیر همه جشنهای بتهوون را زد و به هر حال کنار زد. با رفتن اروپا به سمت قفل ، شارلوت سیتر ، آهنگساز ، در مناظره در بتهوون-هاوس در بن ، وقتی او از خستگی بتهوون و “فرقه سمی نبوغ” و “تفکر در گروه های سلطه” صحبت کرد ، سر و صدا ایجاد کرد. آندره مور – استادیار موسیقی در کالج اسمیت در نورتهمپتون ، ماساچوست – با نوشتن در شیکاگو تریبون ، خواستار “توقف یک ساله” در اجراهای بتهوون شد. او استدلال کرد که موسیقی او در همه جا وجود دارد – پس چطور در مورد استفاده از “سوراخ اندازه بتهوون” برای سفارش دادن موسیقی جدید استفاده می کنید ، سپس در مدت 12 ماه با گوش های تازه به آهنگساز برگردید؟

مالکوم ایکس در تظاهرات حقوق مدنی در سال 1963

مالکوم ایکس در تظاهرات حقوق مدنی در سال 1963. عکس: باب هنریکس / تصاویر زمان و زندگی / گتی ایماژ

پیشنهاد مور حداقل مثبت خواهد بود: ما بتهوون را به دست می آوریم ، بعلاوه مجموعه ای از ترکیبات جدید. اما حقیقت این است که بتهوون مانند شکار خرس مایکل روزن است – شما نمی توانید از او عبور کنید ، نمی توانید زیر او بروید ، باید از طریق او عبور کنید. دانشگاهیان تولید جنگ فرهنگی ، که در آن هیچ برنده ای وجود نخواهد داشت ، روشی بسیار قرن بیست و یکم برای مقابله با شخصیتی است که به عنوان یک مشکل تلقی می شود: شما او را به یک مرد کاه تبدیل می کنید و از اینکه مورد سوred استفاده قرار می گیرد شکایت می کنید. کارمایکل و مالکوم ایکس بسیار خردمندتر بودند. آنها نه طرفدار لغو بتهوون بودند و نه سیاست ساده ژست داشتند – خطر بسیار زیاد بود.

آیا بتهوون سیاه بود؟ شواهد کمیاب و غیرقطعی است. این پرونده به دو احتمال بستگی دارد: این که اجداد فلاندی بتهوون با “سیاه پوستان” اسپانیایی تبار آفریقایی ازدواج کرده اند یا اینکه مادر بتهوون رابطه داشته است. اما حقیقتی که کارمایکل و مالکوم ایکس دنبال آن بودند ، علمی نبود. “بتهوون سیاه بود” استعاره بزرگی بود که برای ایجاد آرامش و بهم ریختن اطمینان طراحی شده بود.

اگر بتهوون سیاه پوست بود ، آیا او به عنوان آهنگساز شرعی طبقه بندی می شد؟ و دیگر آهنگسازان سیاه پوست در تاریخ از دست رفته چطور؟

استعاره ها دقیقاً از طریق موسیقی سیاه پخش می شدند. ادوارد الینگتون و ویلیام باسی به مقام یک دوک و یک کنت ظریف شده بودند و پیچیده ترین استعاره از همه توسط رهبر گروه موسیقی متولد آلاباما ، هرمان بلونت ، که شروع به بازی در نقش سان Ra کرد ، چرخید. بلانت – مانند مالکوم X ، در اصل مالکوم لیتل – نام خانوادگی خود را به عنوان “نام برده” رد کرد ، و یک داستان استعاره ای دقیق درباره Sun Ra ، یک بیگانه از زحل ، که برای تبلیغ صلح و جمع به زمین فرود آمد ، ایجاد کرد.

کوری موامبا – موسیقیدان ، پژوهشگر و مجری برنامه جاز رادیو BBC Freeness معاصر 3 – فکر می کند استعاره قدرت خود را حفظ کرده است. او به من می گوید: “جمله” بتهوون سیاه بود “اخلال در یک روش بسیار شرعی بود. “این ما را وادار می کند که بار دیگر در مورد فرهنگی فکر کنیم که به موسیقی وی بسیار چشم نواز است. اگر بتهوون سیاه پوست بود ، آیا می توانست به عنوان آهنگساز شرعی طبقه بندی شود؟ و دیگر آهنگسازان سیاه پوست در تاریخ از دست رفته چطور؟ “

آهنگساز جولیوس ایستمن

ناپدید شد … آهنگساز غم انگیز جولیوس ایستمن. عکس: LCMF

در میان بسیاری از آهنگسازان سیاه پوست که آثارشان از تاریخ ناپدید شده است ، داستان جولیس ایستمن شاید گویاتر باشد. از آنجا که ایستمن ، آهنگساز ، خواننده و پیانیست ، بخشی حیاتی از صحنه موسیقی دهه 1960 و 70 نیویورک بود ، نمرات فرم آزاد او باعث تلفیق حلقه های مینیمالیسم با شیارهای موسیقی عامه پسند شد – یک ترکیب بی ثبات که اغلب باعث بداهه نوازی آزاد می شود. او قبل از مرگ در خیابان ها و بی خانمان ها در سال 1990 ، قطعات خود را با عناوین عمدی تحریک آمیز بارگذاری کرد که روح “بتهوون سیاه بود” را از شعار به سمت چیزی که در صدا واقعاً اتفاق افتاده بود سوق داد.

در کتاب اخیر خود ، یک منظره پنهان یک بار در هفته ، مارک سینکر گفتگوی خود را با عکاس و نویسنده ، وال ویلمر ، درباره زمان مصاحبه با استیو رایش ، که اخیراً قطعه برجسته خود را با نام Drumming کامل کرده بود ، بر اساس الگوهای طبل او گزارش کرد. شنیده شده در غنا صحبت از یک نوازنده آشنایی مشترک آمریکایی آفریقایی تبار ، رایش گفت “او تنها سیاه پوستی است که می توانید با او صحبت کنید” ، قبل از اینکه “سیاه پوستان اکنون در ایالات متحده مسخره می شوند”. ویلمر شوکه و عصبانی شد. “آیا شما سیاسی نمی شدید؟” او نتیجه گرفت. فشارهای گسترده تر علیه آهنگسازان سیاه پوست در دهه 1970 در آمریکا هرگز قابل تردید نیست.

“رادیکال هایی مانند جیمز بالدوین و آنجلا دیویس وقت گذاشتند تا به کاری که انجام می دهند فکر کنند ، سپس تغییر ایجاد کردند ،” موامبا می افزاید: “ما در واقع به درک عمیق تری از بتهوون نیاز داریم تا بفهمیم چرا این موسیقی را دوست داریم. مهم است که ما این موسیقی را از جایگاه عشق ، به جای سلسله مراتب یا قدرت ، یا به عنوان “کاری که همیشه انجام داده ایم” ارائه دهیم. “

ارکستر شفق قطبی هفتمین سمفونی بتهوون را در 10 سپتامبر در برنامه Proms از رادیو 3 و BBC4 همراه با نمایش جهانی شماره 52 ریچارد آیرس (سه قطعاتی درباره لودویگ ون بتهوون ، خواب دیدن ، کم شنوایی و خداحافظی

این مطلب هم جالب هست  دارنده مدال های طلای بد بو: موسیقی متن فیلم "krip-hop" داستان پارالمپیک

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *