بروکنر: بررسی سمفونی های شماره 3 ، 4 ، 6 ، 7 ، 8 و 9 | آلبوم کلاسیک هفته اندرو کلمنتس

ماریس جانسونز در نوامبر گذشته درگذشت. وی در طول 15 سال آخر زندگی خود رهبر ارکستر دو بزرگترین ارکستر جهان ، کنسرت سلطنتی در آمستردام و سمفونی رادیو باواریا ، مستقر در مونیخ بود. حداقل در انگلیس به نظر می رسد که او مرتباً با موسیقی دانان هلندی بیشتر از گروه آلمانی اش می شنویم ، اما از نظر کیفیت و پالایش چیز کمی برای انتخاب وجود دارد. به نظر می رسید که یانسونس توانایی کمیاب در ارائه بهترین ها از هر ارکستری را که رهبری می کند ، داشته باشد.

رادیو بایرن SO / ماریس جانسونز: بروکنر: سمفونی های شماره 3 ، 4 ، 6 ، 7 ، 8 و 9 جلد آلبوم

رادیو بایرن SO / ماریس جانسونز: بروکنر: سمفونی شماره 3 ، 4 ، 6 ، 7 ، 8 و 9 جلد آلبوم

گرچه او همیشه به گرمی مورد تحسین قرار می گرفت ، اما گاهی اوقات به دلیل باریک بودن رپرتوار خود مورد انتقاد قرار می گرفت ، حتی اگر رهبران برجسته دیگری – کارلوس کلیبر بارزترین نمونه – اعتبار آنها را در محدوده بسیار محدودتری از آثار تثبیت می کردند. اما اگرچه او هایدن و موتزارت ، بتهوون و شوبرت را هدایت می کرد ، اما در آهنگسازان اواخر دوران رمانتیک ، از برامس تا شوستاکوویچ ، ژانسون سرآمد بود. این اجراهای او با ارکستر باواریا از یکی از آهنگسازان ، بروکنر است که آنچه در واقع یک ادای احترام است ، ساخته شده از کنسرت هایی است که او بین سالهای 2005 و 2017 در مونیخ گاستایگ و موسیقی ووایرین (برای سمفونی هفتم) اجرا کرد. حداقل سه مورد از ضبط شده ها – از سمفونی چهارم ، هفتم و هشتم – قبلا بر روی دیسک ظاهر شده است.

یانسونز در جوانی با دو تن از بزرگترین رهبران قرن بیستم کار کرد ، ابتدا با یوگنی مراوینسکی در لنینگراد و بعداً با هربرت فون کارایان در برلین ، و به نظر می رسد رویکرد او به بروکنر اغلب عناصر هر دو مفسر را جمع می کند. اجراهای او به طور کلی نسبت به کاراجان کمتر به نرمی و بالشتک پرداخته می شود ، اگرچه ارکستر باواریا از نظر صدای زهی مضحک به دنیای صوتی که کاراجان با فیلارمونیک برلین خلق کرده خیلی کم نمی گذارد. و گرچه جانسونز در هشتم و نهم کمتر از مروینسکی مقابله می کند ، مطمئناً هیچ تمرینی یا ماندگاری در هیچ یک از سمفونی ها وجود ندارد – در 57 دقیقه ، این اجرای نهم یکی از نسخه های سریعتر در اطراف است – و شدت رغبت نیز وجود دارد ، به ویژه در اوج حرکت آهسته هشتم ، و در حرکت سوم آداجیو نهم ناتمام.

بروکنرها می خواهند بدانند که چه نسخه هایی از سمفونی های پر تحریریه که اجرا می شوند ، بیشتر است. نسخه های دقیق شناسایی نشده اند ، اما در نسخه سوم ، جانسونز نسخه کوتاه شده 1889 را انتخاب می کند ، و در چهارم او امتیاز را از 1878 با نهایی از 1880 اجرا می کند. این نسخه 1890 نسخه هشتم و “نسخه اصلی” ، هر آنچه که باشد ، نسخه نهم است. اگرچه چنین موارد زیبایی را کنار بگذاریم ، اینها نمایشهای باشکوه بروکنر و ادای احترامی شایسته به یک رهبر ارکستر بسیار خوب است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *