بررسی Grace Before Jones – نیم نگاهی به پشت ماسک megastardom

B قبل از اینکه گریس جونز وجود داشته باشد – شمایل ، الهه ، جنگجو ، مگاستار – یک گریس متفاوت ، جوان و ناجور وجود دارد. او 21 یا 22 ساله است و در یک مدل اولیه از طریق درب از ما استقبال می کند: سر به طرز جالبی کج می شود. مو در شینیون مودب ؛ لبخند عصبی.

این گریس جونز شانه خالی است اما به دلیل دو زخم ضخیم طلای ضخیم دور گردن او: یک سبک ناخوشایند از سبک ، و دیگری که خفقان آور است ناخوشایند است. بیست و یک سال بعد ، او در صحنه در پالادیوم ، او اجرای Slave to the Rhythm را کاملاً در زنجیر اجرا خواهد کرد: گاو ، لباس و رشته های بلند فلزی که از بندهای مچ دستش آویزان است. جونز به سرعت متوجه قدرت تصویر شد و بیش از 50 سال به سختی کار کرده است تا بتواند جایگاه خود را در کانون توجهات حفظ کند.

در وهله اول قرار گرفتن در کانون توجه به معنای اجرا برای دوربین و تحت تأثیر قرار دادن مردانی است که آن را کنترل می کنند. پس از مدت کوتاهی حضور در آژانس مدل Black Beauty در نیویورک ، از کتابها کنار رفت ، او یک قهرمان اولیه را در آنتونی باربوزا عکاس یافت ، که زیبایی زاویه ای او را در یک تصویر سیاه و سفید اولیه محکم بر روی صورت خود گرفته ، تمام پوست مرطوب و درام ساختاری.

در عرض چند سال ، جونز کاملاً خود را به یک شی اسطوره ای تبدیل کرده بود که شما زن جوان را فراموش می کنید که مشتاقانه این تصویر دشوار کولار را در اطراف خود ساخته است. وقتی زره ​​می لغزد جذاب است. به نظر می رسد او متفکر ، تقریباً آسیب پذیر است و در لباس پرتره در پشت صحنه سال 1975 توسط مینگ اسمیت (خودش یک زن جوان سیاه پوست درخشان و راه خود را در دنیای یک مرد سفیدپوست – و استعداد دیگری که باربوزا از آن حمایت می کند) ، به عنوان بالرین لباس پوشیده است.

مینگ اسمیت ، بدون عنوان (Grace Jones Ballerina) ، 1975

مینگ اسمیت ، بدون عنوان (گریس جونز بالرین) ، 1975. عکس: با مجوز از هنرمند و گالری جنکینز جانسون ، نیویورک و سانفرانسیسکو

این مطلب هم جالب هست  Hey سلام سلام توسط مرور آنی نایتینگل - پنج دهه ذوق پاپ

در فیلمی که سه سال بعد فیلمبرداری شد ، جونز با یک آرایشگر در حالی که وی خط موی او را با تیغ بریده بریده می تراشید ، به شدت به زبان فرانسه گپ می زند. او بی علاقه به نظر می رسد: او مصمم است که او را فریب دهد. گوش او را با یک تیغه باز می زند و آن را سبک می کند ، فقط نگران این است که خون ممکن است ظاهر را خراب کند – به نظر می رسد فراموش شده برای زن واقعی خونریزی دهنده پشت تصویر.

لحظاتی از این دست نشانگر زحماتی است که گریس جونز برای ایجاد گریس جونز به وجود آورده است. مطمئناً ، افسانه باعث شده که او در نقش دیوا بازی کند ، به سختی در مهمانی شرکت کند و از خشم بسیار لذت ببرد ، اما پشت این نظم وحشتناک است. در یک مصاحبه منتشر نشده ، نویسنده میشل والاس اعتراف می کند که می خواهد در مورد تمرینات ورزشی این ستاره بپرسد اما فکر می کند ممکن است وقت او را تلف کند: جونز با پرش از سوال ، جزئیات نحوه جایگزینی وزن های سنگین را برای ساخت فرم و وزنه های سبک برای حفظ آن را توضیح می دهد. . پمپاژ آهن یک نگرانی سطحی نیست: این یک سنگ بنای کار است.

Grace Jones - Nus Instamatic توسط آنتونیو لوپز ، برای مجله عکس ، 1977

گریس جونز – Nus Instamatic توسط آنتونیو لوپز ، برای مجله عکس ، 1977. عکس: © املاک آنتونیو لوپز و خوان راموس

این مطلب هم جالب هست  آهنگ از هفته بررسی: در اعماق دریا غواص، مونیکا، جان Frusciante

در مقابل آن بدن مجسمه مانند مانند مجسمه رفتار می شود. در سال 1978 ، عکاس Jean-Paul Goude او را با زانوی خود بر روی تکیه گاه قرار داد ، سپس بدنش را به صورت بت برنز ، تنش زده و براق ، رنگ آمیزی و دوباره رنگ آمیزی کرد ، برای مقاله ای در نیویورکر (تصویر بعدا برای مجموعه زندگی جزیره استفاده شد ) کیت هارینگ بدن او را – برهنه اما برای سیم پیچ – با گلویف ها و قلاب های خود تا سر انگشتان کشید. در حالی که در سال 1985 توسط Tseng Kwong Chi ، همکار همیشگی Haring در حال رقصیدن در این نقاشی های دیواری سفید ، بدن جونز به یک انتزاع زیبا تبدیل می شود. رابرت مپلتورپ او را در عوض یک شیطان شیطانی و عجیب و غریب ، در قطعه ای از انسان شناسی ساختگی نشان می دهد که شهرت جونز را برای رفتارهای وحشی تقویت می کند.

گریس قبل از جونز نه یک نمایشگاه بیوگرافی است و نه نمایشگاهی که مستقیماً از حلقه خلاقیت جونز تجلیل می کند و یا همکاری های او را کاوش می کند. در عوض ، با سر و صدا درهم و برهم در اطراف مضامین مجاور دارت می کند. با خواندن کتابچه همراه ، غالباً این عقیده وجود دارد که متصدیان راهنما بیش از خود آثار توسط آکادمیک هدایت می شدند.

هنوز هم لحظات قدرتمندی وجود دارد. در پیش اتاق ، پرتره چارلز وایت از پل روبسون و ویدئوی ساکت تری آدکینز از بیسی اسمیت خواننده موسیقی بلوز آویزان شده است. این نمایش افتتاحیه وضعیت پرتنش مجریان سیاه پوست را در ایالات متحده تداعی می کند: به عنوان سرگرم کننده جشن گرفته می شود ، به دلیل صحبت کردن از او رذل می شود.

این مطلب هم جالب هست  بهترین فرهنگی که ممکن است در سال 2020

در ویدئوی Funk Larsons (1983) ، هنرمند Adrian Piper به مخاطبان بسیار سفید پوست یاد می دهد که در یک سالن سخنرانی در دانشگاه برقصند. از طریق یک محیط به ظاهر ناسازگار ، پایپر سو mis تفاهم نادرست موسیقی توسط هنرمندان سیاه پوست ، و خصومت اضطراب آور در مورد بیان فرهنگی مانند رقص را برجسته می کند. یک گزارش خبری 1979 نشان می دهد که سیگار کشیدن پس از یک رالی ضد دیسکو ، موسیقی تبدیل به یک فویل برای احساسات نژادپرستانه و همجنسگرایانه گرم می شود.

نمایش با احترام به بسیاری از همکاران جونز در صحنه نیویورک که به ایدز (و اندی وارهول ، که در طی یک عمل جراحی معمول درگذشت) ، با یادداشت الکتریکی پایان می یابد. ما هنوز می توانیم عظمت مست کننده La Vie en Rose را از اتاق مجاور بشنویم. این یک پست صحنه سازی بود. نمایش گریس جونز ادامه دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *