Idles v Fat White Family: آنچه مسابقه ایندی در مورد کلاس

به ما می گوید

O صورت از این رو ، دو گروه موسیقی ایندی بریتانیا که درگیر جنگ کلمات پیرامون آگاهی طبقاتی هستند ، ممکن است به نظر مسخره ای خودخواهانه باشد. با توجه عمیق تر – پیمایش بی پروا از طریق توییتر ، آغشته کردن گوشت گاو روزانه و خواندن پست های مختلف وبلاگ – این بود. اما رقابتی که در ماه های اخیر بین گروه Fat White Family و گروه Bristol Idles در لندن به وجود آمده است ، همچنین به نظر من نشان دهنده یک درگیری گسترده تر است – یکی از آنها در قلب سیاست های انتخاباتی است.

در اوایل سال جاری ، هنگامی که این دو نفر از ناتینگهام Idles را به تصرف طبقه کارگر متهم کرد ، لیاس سعودی ، رهبر گروه Fat White Family ، صدای خود را در حمایت از Sleaford Mods امانت داد. سعودی در ادامه در یک پست فیس بوکی توضیح داد که: “آخرین چیزی که در حال حاضر فرهنگ برزخی ما به طور فزاینده ای نیاز دارد ، دسته ای از مشروبات الکلی خود طبقه بندی طبقه متوسط ​​است که به ما می گوید خوش برخورد با مهاجران باشیم. شما ممکن است آن هنر را بخوانید ، من آن را پیاده روی احساساتی می نامم “.

اگر سعودی فقط در “مشاعره خود طبقه بندی طبقه متوسط” متوقف می شد ، احتمالاً نظر وی بیشتر بود: وزیر کشور در حال بررسی احتمال انتقال مهاجران آسیب پذیر به وسط اقیانوس اطلس است. این بدان معنا نیست که Idles مقصر در تصرف طبقه کارگر نیست. تجزیه و تحلیل کلاس موجود در موسیقی آنها در بهترین حالت خراب است. مانند جس فیلیپس که خود را خدمتکار مجسمه سازی در مجلس عوام اعلام می کند ، این مسئله آسان ، کاهنده است ، اما از همه بدتر ، مسئله ای را ساختاری می کند و فقط توسط افراد بیشتری که از سازوکارهای ساختاری آن آگاه هستند ، می تواند به آن بپردازد.

مارک بوون از Idles در جمعیت Glastonbury 2019.

مارک بوون از Idles در جمعیت Glastonbury 2019. عکس: لئون نیل / گتی ایماژ

در “هرگز با مردی با پرم مبارزه نکنید” ، خواننده اصلی جو تالبوت ظاهرا “خاندانی از ایتون” را هدف می گیرد ، اما اعدام کاملاً سنگین نیست. او با لهجه اغراق شده خود آواز می خواند: “تو یک ستمگر Topshop هستی / حتی موهایت خشن است / انگار اهل جزیره لاو هستی / او ایستاد و اتاق ساکت شد.” نه تنها شخصیت های فارغ التحصیلان اتون را Idles اشتباه می دانند (Abercrombie یا J Crew را امتحان کنید) ، بلکه نوعی چیز است که ممکن است من دروس هنری GCSE خود را پراکنده کرده باشم ، احساساتی که با تعصب ظریف پراکنده است: کمبود سرمایه فرهنگی.

سپس دنی ندلکو ، یک تلاش تحسین برانگیز برای تزریق سرودهای مستقل با یک پیام صریحاً ضد نژادپرستانه است. با خطوط زیر باز می شود: “برادر خون من یک مهاجر است / یک مهاجر زیبا”. این با خطوط پایان می یابد: “او از استخوان ساخته شده ، او از خون ساخته شده است. او از گوشت ساخته شده است ، او از عشق ساخته شده است / او از شما ساخته شده است ، او از من ساخته شده است / وحدت.” روحیه ، من کاملاً با آن درگیر هستم. اشعار قافیه مهد کودک باعث کاهش یک مرد به یک گونی استخوان و خون می شود؟ نه خیلی زیاد.

دریافتم که Idles در تلاشند از اصطلاح مردانگی محروم از حق رای برای فروش پیام پیشروتر استفاده کنند. خوب. مسئله این است که این اعدام به قدری کارتونی است که اگر من بهتر نمی دانستم ، به مشارکت وزارت امور داخله مشکوک می شوم: بیکارها که بخشی از یک طرح جدید پیشگیری برای مقابله با رادیکالیسم راست افراطی در میان مردان سفیدپوست هستند. با فرض این که چنین نباشد و Idles گروهی هستند که کاملاً در زیر بخار خود کار می کنند ، پس مقاصد نجیب به تنهایی نمی توانند سیاست مشت مشت آنها را فراتر از ملامت قرار دهند.

این مطلب هم جالب هست  لانا دل ری به دلیل استفاده از ماسک مش برای شعر خواندن

خانواده چربی سفید حداقل به نظر می رسد که از عدم تجانس خود آگاه هستند. آنها که آگاهانه به عنوان یک گروه خارج از زمان معرفی می شوند ، در باتلاقی از گفتمان طبقاتی ، رابطه جنسی و سلامت روانی پیمایش می کنند و نتایج نسبتاً نیهیلیستی می گیرند. همانطور که نسلی از نویسندگان بیش از حد خودآگاه مانند بن لرنر و اوتسا مشفق پیشنهاد کرده اند ، شاید تنها راه دستیابی موفقیت آمیز به مکان خود در یک سیستم ظلم و ستم ، داشتن مدارک معتبر کیسه های آلوده خود باشد. اما آیا این چیزی بیش از راه سوم برای مقابله با حقایق دشوار خانه است؟ برای پاسخ به این س essال مقاله کاملاً دیگری لازم است. فیلم Fat White Family’s را مشاهده کنید
طعم خوب با پول

آنچه برای من جالب است این است که علی رغم اختلافات ، هر دو گروه خود را از چپ می دانند. آلبوم Fat White Family’s 2019 Serfs Up! در تله های طبقه متوسط ​​که توسط ایدئولوژی تحرک اجتماعی به ما فروخته می شود ، نشخوار می کند. طعم خوب با پول خصوصاً به دلیل شوخ طبعی و گیرایی آن طنین انداز است. آن بالا با برخی از اشعار مورد علاقه من در دهه گذشته این خط است: “عاشق میراث خودت باشم / لرزش های لاغری / استحمام در سمت راست شگفتی ها / و یک ابر قارچ بزرگ / برای طبقات متوسط ​​/ شکلی زیبا از خود به جای می گذارد / برای اینکه ترسهای خود را به یک جمع خنده دار و خسته کننده تر از ترس قرمز و اضطراب وضعیت را که جناح های امروز مرکز را مشخص می کند ، به من نشان دهید.

این خوانش متریال بیشتری از آنچه Idles قادر به ارائه آن است ، ارائه می دهد ، موسیقی آن ، برعکس ، اغلب به تعصب ادراک شده توده های رأی دهنده حمله می کند. به بیان خشن ، اگر موسیقی Fat White Family به “داشتن و نه داشتن” بستگی دارد ؛ سپس مورد دوم به بحث “شهرها در مقابل شهرها” بستگی دارد. Idles ’Model Village حتی حاوی این خطوط است:” در روستا یک تب و تاب بزرگ وجود دارد / “او نژاد پرست نیست ، اما” در روستا. “ فیلم Idles ’را مشاهده کنید
دهکده مدل.

من انزجار جدی نسبت به کاهش کل جوامع به یک توده نژادپرستانه بزرگ دارم. اما تشخیص خود سعودی به سختی از همان اشتباه جلوگیری می کند. پست وبلاگ اخیر او (دومین ، پس از پست اولیه فیس بوک و مصاحبه تلافی جویانه از Idles ، اگر دنبال نمی کردید) ، تفکر وی را شرح می دهد:

هنگامی که در دنیایی مورد ظلم و ستم اقتصادی رشد می کنید که چشم اندازهای رو به زای شما را کاهش می دهد ، جهانی که خشونت و سو abuse استفاده از آن عادی است ، دیر یا زود ناامیدی از همه آن شانس نسبتاً خوبی برای تبدیل شدن به نفرت دارد: برچسب زدن به این افراد تفاله پیشرو نیست ، انحطاطی است. من می توانم تا آنجا پیش بروم که برابر است با مقصر دانستن بنده در زنجیرهایش. نفرت نژادی که در آبهای پشتی مشاهده کردم آسیب شناختی نبود ، بلکه این حیوان بود که ناگهان مجبور شد قفس خود را با یک موجود جدید و ترسناک تقسیم کند.

سعودی در نوشتن در مورد حوادث سو of استفاده نژادی که در دوران کودکی وی در شهر کوچک کوک تاون ، ایرلند شمالی گذرانده است ، در استفاده از این منطق سخاوتمند است. اما نژادپرستی هیچ توجیه اقتصادی-اجتماعی نمی تواند داشته باشد. نه تنها به این دلیل که وقتی اجازه می دهیم به افراد غیر سفید پوست آسیب می رساند ، بلکه به افرادی که به دروغ به فردی غیر جمعیتی نسبت داده می شوند و توسط مردم درست و به طور دائمی برای بیماری های کشور اسیر می شود آسیب می رساند. چیزی به نام “طبقه کارگر سفید” وجود ندارد. طبقه کارگر در این کشور همیشه از افراد از هر نژاد تشکیل شده است.

نیل تنت پسر بچه های پت شاپ

“ما حس عمومی را که پاپ معمولاً بیان می کرد ، از دست داده ایم” … نیل تننت از پسران پت شاپ. عکس: استوارت موستین / Redferns

این مطلب هم جالب هست  قلدر: بررسی Sugaregg - ملودی و شادابی در سنت بزرگ grunge

مسلماً اساسی تر این اشتباهی است که ما در تصور اینکه نژادپرستی بیان ناگزیر ناامنی مالی و محرومیت از حقوق است ، مرتکب می شویم. خود اوون جونز در کتاب Chavs ، کتابی که من بسیار تحسینش می کنم ، ادعا کرد که “ظهور راست افراطی واکنشی به حاشیه رانده شدن طبقه کارگر است”. اما این خوانش ، که بارها و بارها می شنویم ، از روابط صمیمی و تاریخی بین نژادپرستی و تحرک اجتماعی غافل است. این طور نیست که من معتقدم نابرابری نقشی در ظهور ناسیونالیسم راست افراطی نداشته است ، اما به نظر من این ویژگی به عنوان فریاد برافروخته ذهنیتی بالفعل که خود را برتر از دیگران می داند مشخص می شود.

مورد احترام Lynsey Hanley ، کار برجسته وی در زمینه تجربه طبقه و تحرک اجتماعی ، در مورد چیزی که از نزدیک شاهد آن بوده ام روشن است: “معادله پیچیده احترام با نژادپرستی”. بزرگ شدن در منطقه ای از طبقه کارگر در جنوب بیرمنگام ، این والدین دوستان بودند که کارمندان سطح پایین مدیریتی بودند ، یا زنان خانه دار که ایده های بزرگی در مورد بهتر شدن خود داشتند – به جای همسران کارگر دستی که در میان مردان جامائیکایی و پاکستانی کار می کردند – که به احتمال زیاد نسبت به همسایگان غیر سفیدپوست خود دیدگاه های بدیهی داشتند. فردگرایی همزمان با نفوذ باقیمانده امپراتوری ، جو فرهنگی ایجاد کرد که در آن طبقات خواستار کشور به اعتقاد یک شهروند درجه دو بستگی داشت. به اعتقاد من فرزندان آنها هستند که راست افراطی امروز را رانندگی می کنند.

این یکی از جنبه های پیچیده و سرسخت نابرابری را لمس می کند – که تعداد کمی از ما در واقع با طبقه ای که به آن تعلق داریم همذات پنداری می کنیم و بنابراین نسبت به نحوه رأی دادن انزجار داریم – و از یک نظارت عظیم بر بخشی از رسانه ها وقتی افرادی مانند استیون کریستوفر یاکسلی-لنون (AKA تامی رابینسون) به عنوان نمادی از محرومان عبور می کنند. وقتی به عکسهای راهپیمایی های راست افراطی نگاه می کنم و مردانی را می بینم که جزیره استون و فرد پری را بر تن دارند ، نمی بینم مردم محروم و مستضعف که با فقر شدید به تحقیر تبدیل شده اند ، اما آزارگرهای کودکی من ، از نظر آنها تفاوتی ندارند استحقاق آنهایی که سالها بعد از آن به دست اتون رسیده ام ، و منافع ظریف آنها با اجماع فزاینده ای که ممکن است دیگر بر صحنه محلی تسلط نداشته باشند ، ترسیده اند. مسیر یکسلی لنون ، به عنوان فارغ التحصیل دوره کارآموزی مهندسی از یک طبقه کارگر ، با اکثر افراد طبقه متوسط ​​پایین انگلیس تفاوتی ندارد.

در مورد موضوع سیاست های انتخاباتی دوباره دور می زنم ، در حالی که به همه اینها فکر می کردم ، یاد مکالمه ای افتادم که مدتها بعد از شکست کارگر در دسامبر گذشته با یک مشاور سیاسی سابق داشتم. من در جستجوی پاسخ هایی بودم که چگونه چپ ممکن است با موفقیت این پیام را بدهد که سرمایه داری استخراجی برای افرادی که در مناطق صنعتی سابق زندگی می کنند و به سمت راست متمرکز شده اند ، بد است. شاید این یک س naال ساده لوحانه بود. وی گفت ، دیگر نباید این استراتژی را برای آزار و اذیت ایجاد دیوار سرخ و تلاش مضاعف برای جذب افراد بیشتر از شهرهای دانشگاهی ، به دنبال موفقیت نسبی کارگر در مکانهایی مانند لندن ، بلکه لیورپول و بریستول ، به همراه داشت. من چندین گمان در مورد این رویکرد دارم ، نه فقط به این دلیل که این جمعیت هنوز هم به تنهایی اکثریت را تشکیل نمی دهد ، بلکه به دلیل کنار گذاشتن دلیل اساسی حزب برای وجود آن است.

این ما را به نزاع بین این دو باند برمی گرداند: بیکار این ایده را مطرح می کند که همه خارج از دانشگاه دانشگاه یک نژادپرست و متعصب فرض شده هستند. Fat White Family می گوید اگرچه این ممکن است درست باشد ، اما می توان آن را توجیه کرد یا حداقل در راستای تخریب اقتصادی توضیح داد. اولی منجر به نوعی تفکر می شود که رها کردن مناطق اصلی صنعتی سابق را توجیه کند و دومی پیام کنونی میهن پرستی مترقی است که توسط رهبران فعلی حزب کارگر مورد استفاده قرار می گیرد. هیچ یک از طرفین درست نیستند. نژادپرستی را نمی توان در راستای خطوط طبقاتی و جغرافیایی تبیین کرد و ارتباط بیشتری با تأثیرات باقیمانده امپراتوری دارد زیرا آنها با فرهنگ موذی فردگرایی ، تحرک اجتماعی و همگام شدن با جونسی ها تلاقی می کنند ، بیش از هر یک از این استدلال های نازنین است. قادر به درک کاهش میلیونها نفر به محصولات جانبی بی عیب و نقص نابرابری غیرانسانی است و برای اکثریت قریب به اتفاق که سخاوتمند ، باز و مهربان باقی می مانند ، خسارت بزرگی به بار می آورد.

چالش مستقیم نژادپرستی ... نادین شاه در جنوب تاین ساید

چالش مستقیم نژادپرستی… نادین شاه در جنوب تاین ساید. عکس: کاترین آن رز / ناظر

در حالی که بحث در مورد اصطلاحات جذاب و کاریکاتور Blur v Oasis تکامل یافته است ، اما هندی ها هنوز راهی برای روشنگری ندارند. گروه موسیقی گیتار سفید و مردانه از اواسط اواسط دهه گذشته و به همین دلیل مورد پسند واقع شد – هرچند به اعتبار Idles ’و Fat White Family ، هر دو روحیه جمع گرایی را به موسیقی پاپ وارد می کنند که برای چندین دهه از آن غایب بود. و آنها تنها نیستند. آلبوم 2020 ریچارد داوسون یک مراسم احتیاجی برای جوامع طبقه کارگر شمالی بود که توسط قانون Tory نابود شدند. Burna Boy’s Twice As Tall ، که در ماه آگوست منتشر شد ، خواست واضح اعضای دیاسپورای آفریقا برای اتحاد و قیام بود. موسیقی نادین شاه اغلب برای کسانی که با آزار و اذیت نژادپرستانه در جوامع خود روبرو هستند ، مانند یک دستورالعمل مستقیم به نظر می رسد.

به احترام ، هانلی با استناد به گرایش پاپ و راک به سمت فردگرایی از Neil Tennant از Pet Shop Boys ، اظهار داشت: “ما حس عمومی را که پاپ معمولاً بیان می کرد ، از دست داده ایم.” “تجربیات مشترک. در عوض ، موسیقی پاپ به خودی خود پیچیده شده است – درباره من ، نه درباره ما ، که این روشی است که باید باشد. ” اگر گروههای موسیقی مستقل از نظر احساسات تمسخرآمیز و خود بزرگ جلوه گری کنند ، پس باید Fat White Family و Idles را بخاطر تلاشهایشان برای اتصال به چیز بزرگتری شناخت. پاپ ممکن است دوباره سیاسی باشد. اکنون س questionال این است که چگونه آن را درست می کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *