ماری دیویدسون: ‘ما زیر زمین زیر زمین بودیم’

E دلسوزی و تشویق ملایم همه خوب و خوب است ، اما گاهی اوقات شما نیاز به مرور عمل دارید. چگونه دیگر می توان جذابیت مربیان تناسب اندام ، BDSM و ماری دیویدسون را توضیح داد؟ از زمان انتشار اولین بار در مجاورت رقص کف در سال 2014 ، تولید کننده فرانسوی-کانادایی باعث ایجاد رعب و وحشت با نام تجاری خود شده است ، و با صدای رسا که می تواند آلوهای رسیده را از بین ببرد ، کم عمق فرهنگ باشگاه و رفتارهای خود تخریبی آن را تحقیر می کند. این فقط یک ژست نبود. هر زن از طبقه کارگر سال 2018 ، از Perte d’Identité (از دست دادن هویت) تا Adieu au Dancefloor (خداحافظی با کف رقص) تا شکست او ، به دنبال روشنگری در میان زیبایی شناسی سادیستی بود.

مورد اخیر به عنوان یک رکورد “ضد فرسودگی شغلی” تصور می شد ، حتی اگر تک سرب کار کند ، با توصیه های “عرق به گلوله های شما می چکد” ، اغلب به عنوان دکترین بهره وری سوinter تعبیر می شد: کار واقعی ، دیویدسون با نتیجه گیری از این آهنگ که خود را پرورش می داد ، ابراز داشت. او قصد داشت یک سال در آن گشت و گذار کند ، سپس یک هفته شنبه بگیرد ، او فکر کرد محدودیت هایی دارد که به او اجازه می دهد این کار را انجام دهد. به هر حال او به دلیل فرسودگی شغلی تسلیم شد و در نهایت گرفتار بی خوابی مزمن ، اعتیاد به قرص خواب و بثورات عجیب شد. او می گوید: “این مانند یک اثر دومینو است.” “تا زمانی که متوجه شوید مارپیچ می شوید: دیگر این کار نمی کند.”

پایین خط منتسب به خانه اش در مونترال ، صدای تکلم دیویدسون با کبکویس بسیار گرم تر از شخصیت الهام گرفته از Slim Shady است که هم در آن رکورد ضبط شده و هم در Renegade Breakdown ، آهنگ تکان دهنده آلبوم پنجم فوق العاده او. این آهنگ جالب است: بقیه آلبوم نشانگر یک گسست کامل از فرهنگ باشگاهی است ، و تأثیر هنرمندان عجیب و غریب فرانسوی مانند کریستف و مایلن فارمر ، سینت-پروگ و فانک غیرقانونی ، ماریان فیتفول و بیلی هالید را در خود دارند. مراحل بزرگ داماد دیویدسون همچنین برای اولین بار آواز می خواند ، یک کاباره پیچ خورده پیچیده خروج او را از کف رقص و خساراتی که به او وارد شده بود ، ردیابی می کند. ابر کلوپ برگین در سی و دومین سالگرد تولدش ، و فقط وقتی تصمیمش را گرفت که مردم از او می ترسیدند که آیا ترسیده است ، شک کرد. “من مثل این بودم ، صبر کن ، آیا باید ترسید؟” دیویدسون می گوید. با این حال او به خودش اعتماد داشت. “این با شهود من تأیید شد که در واقع این تنها راه بود ، زیرا راهی برای من نبود که راهی را که قبلاً بودم بروم. بدن من با من صحبت می کرد و به من می گفت که زمان تغییر است. “

این مطلب هم جالب هست  Ela Minus: بررسی Acts of Rebellion - تکنو پاپ برای رقص ، فکر و مقاومت در برابر

او نگران است که تصمیمش تلخی نسبت به فرهنگ باشگاه باشد: به هیچ وجه ، او روشن می کند مشكل این بود كه كار مانند همه مشروبات الكلی و اعتیاد در 20 سالگی ، بی اشتهایی در طول زندگی به یك اعتیاد تبدیل شده بود. او می گوید: “من اغلب در آرزوهایم ، انتظاراتم ، انتظارات از دنیای اطرافم ، تربیت ، زندگی ام ، دوستانم ، رابطه ام ، شغل خود اشتباه می گرفتم.” “من فکر می کنم بیشتر ما این روزها چنین احساسی داریم.” در طول شنبه ها ، او متوجه شد که باید افق های خلاقانه جدیدی را کشف کند: یعنی ایده برای گروهی که او و همسرش Pier Guerineau (همچنین همتای او در دوتایی تکنو Essaie Pas) و تهیه کننده Asaël Robitaille مدتها بود که تصور می کردند شروع کنند. آنها خود را L’Œil Nu (چشم غیر مسلح) نامیدند و از سوابقی که پس از مهمانی های اتاق نشیمن بازی می کنند الهام گرفتند.

یک اعتیاد به کار که خود را اعلام می کند و در طول یک شنبه فعالیت می کند ممکن است تا حد انحرافی خود مخرب به نظر برسد ، اما همکاری با دوستان قدیمی به دیویدسون پیشنهاد داد تا از استرس و از خود بیگانگی خارج شود. انفرادی خرد کن همانطور که این سه نفر در اطراف یک وب کم هستند ، آنها جلسه ای را در La Brique ، یک مکان نمایشی مونترال با همکاری دیویدسون و Guerineau ، در اوایل سال 2010 به یاد می آورند. این یک سنگ بنای صحنه DIY آن زمان پر سر و صدا در شهر بود: یک هنرمند کمی شناخته شده به نام Grimes یک فضای تمرین را در آنجا اجاره کرد. این سه نفر بیشتر از ستاره ها کاتالیزور بودند. دیویدسون می گوید: “ما زیر زمین زیر زمین بودیم.”

ماری دیویدسون

صدایی که می تواند آلوهای رسیده را خرد کند … ماری دیویدسون. عکس: topconcertphoto / Alamy

این مطلب هم جالب هست  لب شعله ور: آمریکا بررسی سر - هوس روان می پوشد نازک

Robitaille 20 سالگی آنها را “یک دوره طولانی اکتشاف ، گاهی اوقات کمی از دست دادن خودمان ، مهمانی سخت” توصیف می کند. او می گوید ، اکنون در اواسط 30 سالگی ، آنها “بیشتر مبتنی بر عشق هستند و به عشق های قدیمی بازمی گردند” – از این رو احیای موسیقی با شهرت غیر خیرخواهانه غیرقابل خیر بودن است. گورینو می گوید: “هنگامی که شما نوجوان هستید از متنوع فرانسوی که با پدر و مادر خود در رادیو گوش می دهید متنفر هستید.” “سپس دوباره به آن برگردید: این بخشی از خود شماست ، از آنچه که هستید هستید.”

این بیانگر عقیده الهام گرفته شده از دیویدسون از جانگ است که انسانها دارای یک خود واقعی و یک شخصیت هستند . او می گوید مورد دوم مفید است. “این مانند فیلتر است – و به عنوان یک هنرمند ، همان چیزی است که تصمیم دارید به جهانیان نشان دهید.” این مشکل وقتی بوجود می آید که بیش از حد با شخصیت همذات پنداری کنید و نتوانید بین این دو هویت تفاوت قائل شوید. “آنچه مرا به بی اشتهایی آورد ، عقده ها و رابطه با خود و تصویر و شخصیت و آنچه می خواهید به دنیا نشان دهید بود. آنچه دنیا نمی بیند ضعف ، شکنندگی است که شما سعی می کنید آن را پنهان کنید. اما البته این نشان می دهد. “

در بخشهایی ، خرابکاری ، تند و تیز شکست Renegade به صراحت به تعمیرات اساسی حرفه دیویدسون می پردازد: حماسه برنامه باروک بازگشت به راک به معنای واقعی کلمه از یک ژانر برای دیگری جدا است ؛ در جاز استراحت و آرام موسیقی Just in My Head ، او می پرسد: “چرا موسیقی احساس لنگی می کند؟” اما هسته عمیق آلبوم این س asksال را مطرح می کند که آیا فراتر از تغییر شرایط سطحی ، انسانها واقعاً قادر به تغییر واقعی هستند؟ دیویدسون فکر می کند ، “اما این کار به سختی کار و صبر زیادی نیاز دارد. این در مورد شناخت بهتر خود برای انتخاب بهتر است. “

این مطلب هم جالب هست  چرا مارک بولان "بهترین ستاره پاپ" بود ، توسط التون جان ، U2 و بیشتر

او دارد به آنجا می رود. او که به طور طبیعی بی تاب است ، سعی کرده است “همدلی و صبر و شکیبایی را پرورش دهد” و پای خود را با برچسب احترام گذاشتن به اصرار خود برای کار با سرعت پایین پایین بگذارد. بی خوابی او فروکش کرده است. مقابله با اختلال خوردن به این معنی بود که “در نهایت فضای زندگی من کمتر و کمتر شد”. وی قبلاً آسیب پذیری های خود را به صورت ضبط شده نشان داده بود ، اما قبلاً با استفاده از کمربند آهنی تکنو صنعتی محافظت شده بود.

هنگام خرابی Renegade ، آنها به شدت در معرض آوازهای خس خس سینه و gothic folk: خواهر سرب و هوای بی هوا ، سم کمال گرایی را از طریق داستان کارن کارپنتر ، که دیویدسون با او خویشاوندی احساس می کند ، بررسی می کند. آهنگ Sentiment عکس آن است: تعهد او به تغییر ماهیت ، هر چقدر هم که سخت باشد. او می گوید: “من مانند گذشته به شخصیت خود وابسته نیستم.” “بنابراین من بدشان نمی آید که شکنندگی و آرزوی خود را برای داشتن زندگی کمی آرام تر نشان دهم.”

با این حال دیویدسون اعتراف می کند که فقط از زمان شیوع بیماری همه گیر است که او واقعاً سرعت خود را کاهش داده و اذعان کرده است که زندگی کار قدیمی او بر بدنش وارد شده است. او می گوید: “اکنون ، از چند هفته قبل ، احساس می کنم سلامتی خود را پس می گیرم.” “الان حتی آهسته تر راه می روم.” اما این اعتیاد به مواد مخدر بهبود یافته بدبینانه است که به طور کلی بیماری همه گیر به تعادل بهتر زندگی و زندگی منجر خواهد شد. او می گوید: “متاسفانه سرمایه داری یک موجود قوی در جهان ما است.” “تا زمانی که دنیا توسط شرکت های بزرگ و سرمایه داری و سیاستمداران فاسد و مدیران عامل و بازاریابی های بزرگ نفس اداره می شود ، فکر نمی کنم همه چیز تغییر کند.”

او می تواند پتانسیل تغییر در هوا و مقاومت در برابر آن را احساس کند. اما مورد دوم ، همانطور که او راه سخت را آموخته است ، بی فایده است.

Renegade Breakdown اکنون خارج شده است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *