“در را باز کن وگرنه آن را منفجر می کنم!” افسانه های جاز که باعث ضرب وشتم تلویزیونی

F سالها پیش در این هفته ، همه جهنم در برنامه گفتگوی آمریکایی دیک کاوت از بین رفت. میزبان پیش از تماشاگران استودیوی زنده در نیویورک با بازیگر بریتانیایی Trevour Howard مصاحبه می کرد و با پرسیدن آنچه از نیویورک از دست داده شروع کرد. وقتی بازیگر پاسخ داد: “دیگر جاز وجود ندارد” ، استودیو با صدای کاکوفون منفجر شد: اعتراض از پیش برنامه ریزی شده از طرف جاز و جنبش مردم. ده ها زن و مرد ، به رهبری ستاره ضبط Atlantic Records ، رهسان رولند کرک ، ابزارهای کوچک و سوت های پلیس را شلاق زدند و چنان شروع به زاری کردند که کاوه از صحنه فرار کرد و دستانش را روی گوشهایش قرار داد.

برای ساعت بعد ، شورشیان صحنه را با علائم اعتراضی شلوغ کردند: “افتخار موسیقی جاز آمریکایی” ، “استخدام هنرمندان سیاه پوست بیشتر در تلویزیون” ، “سفید کردن را متوقف کنید اکنون”. پنج دهه بعد ، هنوز مشکلات مطرح شده توسط فعالان حل نشده است. آرچی شپ ، ساکسوفونیست ، آهنگساز و نمایشنامه نویس 83 ساله که در تعدادی از اقدامات جاز و جنبش مردم شرکت کرده است ، می گوید: “پیشرفت هایی صورت گرفته است اما تقریباً کافی نیست.” او می گوید ، اگرچه برخی از هنرمندان هیپ هاپ سیاه پوست بسیار موفق بوده اند ، اما “نسبتاً” تعداد کمی از هنرمندان موسیقی جاز از پاداش و پاداش مناسبی برخوردار شده اند.

آرچی شپ در اقدامات جاز و جنبش مردم شرکت کرد.

آرچی شپ در اقدامات جاز و جنبش مردم شرکت کرد.

امروز ، حتی با وجود بحث ملی درمورد سوالات مربوط به نژادپرستی ساختاری ، و حتی همانطور که کمپین #OscarSoWhite در سالهای اخیر توجه را به عدم موفقیت هالیوود در شناخت نبوغ خلاق سیاهپوستان جلب کرده است ، تعداد کمی از آنها بر نقش تلویزیون شبکه در پنهان کردن فرهنگ آمریکایی آفریقایی تمرکز کرده اند.

این هدف جنبش جاز و مردم بود ، که خواستار دید و احترام بودند – بازی جوانمرد و منصفانه پرداخت – برای هنرمندان سیاه پوست در صفحه نمایش کوچک. کرک ، بنیانگذار اصلی این جنبش ، از عملکرد حقوق مدنی Rev Jesse Jackson با عنوان “ایجاد نان سبد” الهام گرفت ، که هدف آن “ایجاد مشارکت عادلانه در سیستم اقتصادی این کشور توسط جامعه سیاه پوستان” بود.

برای کرک ، چند ساز و یکی از مورخان برجسته موسیقی جاز ، جنبش جاز و مردم اوج سالها تبلیغ مهم اهمیت آنچه او” موسیقی کلاسیک سیاه “نامید را رقم زد. او مخاطبان خود را بخاطر خرج كردن پولشان برای سوابق بیتلز و موتاون تنبیه كرد – زیرا فراموش كرد كه اگر نبوغ بلوز و جاز كه قبل از آنها بودند ، هیچ كدام از این موسیقی ممكن نبود. تلویزیون همچنین کرک را خشمگین کرد زیرا با تصمیم گیری در مورد اینکه هنرمندانی مانند بیتلز در اد سالیوان به اتاق های نشیمن امریکا تابانده شده اند ، خالقان سیاه پوست را از حافظه ملی پاک می کند. میلیون ها بیننده برای شنیدن راحت و ناخوشایند نمایش Lawrence Welk Show در آخر هفته همراه بودند ، اما کجا می توان Duke Ellington ، موتزارت موسیقی آمریکایی را پیدا کرد؟

این مطلب هم جالب هست  ریچارد و لیندا تامپسون: مرورهای سخت شانس 1972–1982 - داستانی با طوفان و ارزش بازگویی

دیگر اختلالات موفقیت آمیز در نمایش Merv Griffin Show و Tonight Show – وقتی امنیت از ورود فعالین به استودیوی دومی جلوگیری کرد ، کرک ، ساکسیفون در دست ، فریاد زد: “آن در را باز کن وگرنه آن را منفجر می کنم!” جنبش جاز و مردم لیستی از خواسته ها را به سایر برنامه های تلویزیونی شبکه پخش کرده و اخلال و تحریم های مشابه را تهدید می کند. به دنبال مدل Operation Breadbasket ، فعالان خواستار ایجاد “هیأتی از نوازندگان جاز” شدند که “تولید حداقل سه تا چهار ویژه برنامه جاز در هر فصل ، طراحی شده برای آموزش عموم مردم به جاز ، R&B ، انجیل و غیره” را ترتیب دهد. علاوه بر این ، جنبش خواستار حضور منظم نوازندگان سیاه پوست در برنامه های گفتگوی تلویزیونی هفتگی ، شوهای متنوع و برنامه های دیگر بود – نه تنها پخش موسیقی بلکه مانند هنرمندان سفیدپوست ، به عنوان مصاحبه شوندگان برجسته.

به نظر می رسید که ممکن است کارساز باشد. اعتراض به نمایش دیک کاوت فقط زمانی پایان یافت که تهیه کنندگان قول دادند هفته آینده برخی از نوازندگان را به این نمایش دعوت کنند تا درباره علتشان صحبت کنند. وقتی فردی هوبارد ، سیسیل تیلور ، اندرو سیریل و دیگران ظاهر شدند ، خود كاوت مغزی مشهور “گناه” خود را به دلیل عدم شناخت بیشتر در مورد طیف وسیعی از موسیقی جاز كه توسط مهمانانش شناخته شده بود ، تصدیق كرد.

این جنبش هنگامی که Ed Sullivan Show از کرک دعوت کرد تا یک گروه همه ستاره را به وجود آورد ، به شدت پر آب شد. کرک غول های موسیقی جز را به نام های Archie Shepp ، Charles Mingus و Roy Haynes استخدام کرد ، اما کرک به جای نواختن نسخه سه دقیقه ای My Cherie Amour از Stevie Wonder ، در یک مکالمه شش دقیقه ای شامل سه آهنگ ، که گروه اصلی آن بود ، گروه را هدایت کرد. آهنگ مبارزه هائیتی مینگوس بود. این یک کودتای انقلابی در مشهورترین نمایش متنوع ایالات متحده بود.

Angel Bat Dawid :

فرشته بت داوید: “من از تلویزیون به هیچ چیز احتیاج ندارم.”

این مطلب هم جالب هست  Anohni در مسیر جدید خود R.N.C. 2020: "من هستم ، در گذشته جیغ می کشم ، برای حال حاضر"

با وجود این پیشرفت ، و بعداً اعتراض های موفق در ایستگاه های رادیویی و بنیادهای هنری ، جاز و جنبش خلق نتایج طولانی مدت چندانی کسب نکرد و غول های موسیقی جز در صحنه دید نادر تلویزیون آمریکا باقی مانده اند. حتی افتتاح تلویزیون از دهه 1970 تاکنون شامل شبکه Black Entertainment Network (BET) یا QwestTV کوینسی جونز ، نیازی به ذکر نیست که ظاهر شبانه گروه هیپ هاپ Roots به عنوان گروه استودیویی Tonight Show است ، با توجه به رایگان در حال ظهور – آنجل بات داوید ، ستاره جاز ، فقط توکنیسم. او می گوید: “[مدیران تلویزیون] فکر می کنند که ما سرگرمی خوبی هستیم ، اما آنها ما را آهنگساز جدی نمی دانند.” همانطور که انتخاب یک رئیس جمهور سیاه پوست طلوع فجر یک ایالات متحده پس از نژاد را اعلام نمی کند ، همچنین حمایت کوئستلاو از جیمی فالون به عنوان معیار فرصت برابر برای نبوغ خلاق سیاهپوستان نیست. بت داوید با تمسخر می گوید: “برای من ، دقیقاً مانند [مدیران تلویزیون می گویند]:” ما سیاه پوستان شما را اینجا آورده ایم ، پس چرا شما هنوز ناراحت هستید؟ “” بت داوید “با تمسخر می گوید.

تنها راه حل ،” نابود کردن “این ساختار نژادپرستی است. “این باید از بین برود.” دیگر درخواست مشاهده ندارید – در عوض ، نوابغ خلاق سیاه می توانند گزینه های خلاقانه ای برای دسترسی به مخاطبان خود پیدا کنند. داوید می گوید: “من به چیزی احتیاج ندارم” از تلویزیون. “من فقط می خواهم موسیقی خود را انجام دهم ، و اگر احترام من نگذارید ، بسیار خوب ، ما هنوز هم این کار را انجام خواهیم داد.” او می گوید ، با فناوری موجود امروزه ، هنرمندان می توانند موسیقی خود را به جهانیان بکشند – “آنها می توانند شرکت های خود باشند” ، مانند Ian MacKaye یا Jello Biafra یا هر تعداد از پانک هایی که برچسب های خود را در دهه 1970 ایجاد کردند. / p>

هنوز هم ، شپ و داوید موافقند كه ما به جاز و جنبش مردمی دیگری احتیاج داریم ، اما “باید گسترش یابد” تا سطح تلویزیون تا سطح محله. شپ می گوید ، بچه های سیاه به دسترسی برابر به آموزش موسیقی ، ابزار و بورس تحصیلی نیاز دارند. “اعطای سهام و کمک هزینه و بورس تحصیلی باید بسیار گسترش یابد.”

این مطلب هم جالب هست  پوست: 'من از انجام بازی خودداری کردم'

داوید موافقت می کند “ما روی استعدادهای زیادی نشسته ایم” ، اما باید مانند این در مناطق مدرسه سفید سفید غنی است. و جنبش جدید جاز و مردم نه تنها باید از آفریقایی آمریکایی ها تشکیل شود بلکه ، همانطور که شپ می گوید ، “انواع نژادها ، همانطور که در جنبش Black Lives Matter دیده ایم”. آنها مانند کرک و گروه معترضش تا زمانی که ساختارهای نژادپرستی را منهدم نکنند فریاد می کشند و بازی می کنند. آنها میزبان سخنران دیک کاوت را فرستادند که انگشتانش را در گوشش فرار کرد و اد سالیوان را با جنگ هاییتی منفجر کرد. ترانه. پنجاه سال بعد ، جنبش جاز و مردم هنوز در حال مبارزه برای شنیدن هستند

پنجاه سال پیش در این هفته ، همه جهنم در سخنرانی های Dick Cavett در آمریکا از بین رفت. میزبان پیش از تماشاگران استودیوی زنده در نیویورک با بازیگر بریتانیایی Trevour Howard مصاحبه می کرد و با پرسیدن آنچه از نیویورک از دست داده شروع کرد. وقتی بازیگر پاسخ داد: “دیگر جاز وجود ندارد” ، استودیو با صدای کاکوفون منفجر شد: اعتراض از پیش برنامه ریزی شده از طرف جاز و جنبش مردم. دهها زن و مرد ، به رهبری ستاره ضبط Atlantic Records ، رهسان رولند کرک ، ابزارهای کوچک و سوت های پلیس را شلاق زدند و شروع به زاری آنقدر بلند کردند که کاوه از صحنه فرار کرد ، دستانش را روی گوشهایش گذاشت.

برای ساعت بعد ، شورشیان صحنه را با نشانه های اعتراضی شلوغ کردند: “به موسیقی جاز آمریکایی احترام بگذارید” ، “هنرمندان سیاه پوست بیشتری را در تلویزیون استخدام کنید” ، “سفید کردن را متوقف کنید”. پنج دهه بعد ، هنوز مشکلات مطرح شده توسط فعالان حل نشده است. آرچی شپ ، ساکسوفونیست ، آهنگساز و نمایشنامه نویس 83 ساله که در تعدادی از اقدامات جاز و جنبش مردم شرکت کرده است ، می گوید: “پیشرفت هایی صورت گرفته است اما تقریباً کافی نیست.” اگرچه برخی از هنرمندان هیپ هاپ سیاه پوست بسیار موفق بوده اند ، اما “نسبتاً” تعداد کمی از هنرمندان موسیقی جاز موفق به دریافت جایزه یا جایزه مناسب شده اند. ادامه مطالعه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *