پیتر فرامپتون: ‘من را بالا نگه داشتند. اگر به کوکائین احتیاج داشتم ، مطمئن شد که آن را دارم ‘

P eter فرامپتون با وضوح ناخوشایند لحظه ای را در 1976 به یاد می آورد که فهمید کارش در شرف تبدیل شدن به خط خطرناک است. وی گفت: “من فهمیدم كه به جای اینكه ردیف اول مخلوط 50-50 ، زن و مرد در بین تماشاگران باشد ، همه زنها در جلو بودند و بچه ها در عقب عصبانی هستند.” “بچه ها به من تمجید می کنند.”

در آن لحظه ، فرامپتون از یک نوازنده محترم به یک بت نوجوان یکبار مصرف تنزل پیدا کرد. اعتبار او در زمانی زیر سال می رفت که معیارهای چنین مواردی در موسیقی سنگ تمام می شد ، مخصوصاً هر ستاره راک را که توسط دختران نوجوان مورد تحسین قرار می گرفت ، خطاب می کردند. بدتر از آن ، فروش بیش از 14 میلیون نسخه ای او از آلبوم دوتایی Frampton Comes Alive ، که در آن زمان یک رکورد جهانی بود ، انتظارات را برای آینده او بسیار بالا می برد. وی گفت: “موفقیت بسیار عظیم بود.” “من مطمئن هستم که از نظر روحی روی من تأثیر گذاشته است.”

در واقع ، این یک حرکت عالی را به وجود آورد طوفانی از عواملی که اوج تجاری شغلی فرامپتون را به یک مطالعه موردی در ستاره سازی تبدیل کرد ، اشتباه بود. اکنون ، نوازنده ، با کمک نویسنده آلن لایت ، همه این مسائل را در یک خاطره جدید و با عنوان برای یکی از شناخته شده ترین آهنگ های خود ، Do You Feel Like I Do ، شرح داده است؟ این سوالی است که احتمالاً با توجه به مجموعه ای از پاره پاره شدن ها ، معاملات مدیریتی پیچیده و گزینه های تأسف بار که فرامپتون در آن زمان انجام داده است ، پاسخ مثبت برخی از افراد وجود دارد. در همان زمان ، این کتاب بسیاری از موفقیت های خلاقانه او را نشان می دهد ، از روزهای او به عنوان اعجوبه گیتار ، تا زمان حضور در گروه موسیقی The Herd ، تا تشکیل با استیو ماریوت از یکی از اولین گروه های فوق العاده جهان ، Humble Pie ، تا امیدوار کننده کار انفرادی اولیه او. بیشتر ، این کتاب نشان می دهد که چگونه فرامپتون سرانجام موفق شد شخصیت حرفه ای خود را تغییر شکل دهد ، و توجه دوباره او را به رویکرد منحصر به فرد وی نسبت به گیتار بازگرداند. فرامپتون با لحنی کاملاً خوش بینانه گفت: “من می دانستم که آن را برمی گردانم.” “فقط خیلی بیشتر از آنچه فکر کردم طول کشید.”

او اعتقاد دارد که اعتقاد به خودش است – ویژگی ای که در حال حاضر او را از طریق تشخیص بیماری دژنراتیو عضله بسیار تبلیغ می کند – تربیت پایدار و دوست داشتنی او. این به او کمک می کرد که توانایی خلاقیت را با پدرش ، که به عنوان معلم سر هنر در مدرسه ای که تحصیل می کرد ، انجام دهد. در آنجا بود كه فرامپتون با یك دیو جونز – دیوید بووی آینده – كه كلاسی را كه پدرش تدریس می كرد ، ملاقات كرد. فرامپتون گفت: “دیو هر آنچه را كه پدرم آموخت ، دست و پا زد.” “پدر درخشش خود را در هنر تشخیص داد. و ما دوست شدیم. “

 پیتر فرامپتون در سن هشت سالگی در سال 1958

پیتر فرامپتون در سن هشت سالگی در سال 1958. عکس : عکس از پیتر فرامپتون

این مطلب هم جالب هست  وین فونتانا ، خواننده بریتانیایی که با بازی عشق در صدر جدول آمریکا قرار گرفت ، در سن 74

سلیقه پدرش حتی از بین رفت و روی رویکرد فرامپتون به گیتار تأثیر گذاشت. او در دوران کودکی به کارهای ابزاری ظریف سایه ها کشیده شد ، اما پدرش او را با کار ناوگان جنگو رینهارد نیز آشنا کرد. وی گفت: “این امر من را به سمت جورج بنسون و کنی بورل و همه این افراد جاز سوق داد.”

تأثیر چنین هنرمندانی به فرامپتون الگویی متفاوت از بسیاری از الگوها را ارائه داد. گیتاریست های بریتانیایی در زمان او که فقط در مورد بلوز وسواس داشتند. فرامپتون گفت: “هر گیتاریست می خواست مانند اریک کلپتون بازی کند.” “البته ، من عاشق بازی Clapton هستم اما فکر کردم اگر فقط این کار را انجام دهم ، می خواهم یک نویسنده دیگر باشم. من ترکیبی از جاز و بلوز و راک سنگین می خواستم. “

این ترکیب باعث ایجاد انگیزه در Frampton برای ایجاد سبکی منحصر به فرد شد که در آن اغلب به جای ضربه مستقیم به ملودی بازی می کرد. . متأسفانه ، اولین گروه موفق وی ، موسیقی پاپ گرا ، گله ، فرصت های محدودی برای پیشرفت مهارت های خود ارائه داد. درعوض ، رسانه ها بر ظاهر غیرمعمول فرامپتون تمرکز کردند و موضوعی را برای او رقم زدند. روزنامه ها نام او را “چهره 1968” گذاشتند. هنوز همكاران نوازنده او قدرت بالای نواختن او را تشخیص دادند. استیو ماریوت ، از چهره های بسیار مشهور Small Faces ، در مورد پیوستن به آن گروه به او نزدیک شد ، اگرچه اعضای دیگر احساس کردند که حال آنها خوب است. در این زمان بود که فرامپتون اولین نکته را در مورد دشوار و خود مخرب بودن ماریوت دریافت کرد. یک بار هنگامی که او در حال معاشرت با Small Faces بود ، نماینده آنها تماسی دریافت کرد که آیا آنها می خواهند اولین اقدام جیمی هندریکس در تور آمریکا باشد. “استیو گفت ،” لعنتی! ما برای هیچکس باز نمی شویم. ” “من هرگز چهره رونی [لین] را فراموش نمی کنم. این ناامیدی بود. “

فرامپتون معتقد است که اگر چهره های کوچک در آن زمان به ایالات متحده سفر کنند ،” یک نفر دوم “بودند. در عوض ، ماریوت آنها را خندق کرد و با Frampton ، همراه با گریگ ریدلی ، بیسیست سابق Spooky Tooth و جری شرلی درامر ، چهارمین نیروگاه که تبدیل به Humble Pie شد ، شروع به پارازیت با Frampton کرد. در سال 1969 ، آنها اولین نمایش درخشان خود را ارائه دادند ، همانطور که امن است دیروز ، اما توزیع آلبوم و پیگیری های آن محدود بود. موسیقی اولیه Humble Pie بسیار خلاقانه بود اما تمرکز زیادی نداشت تا اینکه تهیه کننده Glyn Johns برای آلبوم چهارم چشمگیر خود ، Rock On ، باند را شکل داد. او آنها را به سمت صداهای سخت تر سوق داد ، رویکردی که با انتشار پنجم آنها ، Rockin ‘the Fillmore ، که در پاییز سال 71 منتشر شد ، تشدید شد. قدرت این آلبوم گروه را برای دستیابی به موفقیت بزرگ در آمریکا آماده کرد ، اما با تعجب همه ، فرامپتون آن لحظه را برای جدایی انتخاب کرد. فرامپتون گفت: “من فکر کردم ، اگر اکنون ترک نکنم ، قادر نخواهم بود.” “من به آن علاقه مند می شوم.”

پیتر فرامپتون در 1969

پیتر فرامپتون در سال 1969. عکس: Richard E Aaron / Redferns

این مطلب هم جالب هست  مک دیویس ، آهنگساز آهنگ های الویس در گتو و کمی مکالمه کمتر ، در سن 78

اعضای دیگر فکر می کردند او دیوانه است ، اما او جهت گیری سخت تر گروه را بیش از حد محدود دانست. عامل دیگر جنبه دشوار ماریوت بود. فرامپتون گفت: “ما مثل برادران بودیم ،” اما او واقعاً می توانست اکسیژن اتاق را بمکد. دیگر نیازی به کنار آمدن با آن نبودم. “

هر اندازه که یک حرکت به یک حرفه انفرادی بزرگ بود ، برچسب Humble Pie ، A&M از این تصمیم حمایت می کرد ، همانطور که مدیر قدرتمند آنها ، دی آنتونی. هنوز هم ، تنها رفتن به این معنی بود که فرامپتون باید به عنوان تنها خواننده اصلی بازی کند ، نقشی که می دانست قدرت او نیست. فرامپتون گفت: “من عصبی شدم ، به خصوص پس از آمدن از گروهی با یکی از بزرگترین خوانندگان راک ، استیو ماریوت ،” “داشتم از سیم بلند می پریدم.”

خوشبختانه برای او ، A&M به او توری کاملاً گسترده داد تا بتواند سه آلبوم انفرادی را بفروشد که فروش خوبی نداشت. چهارمین وی ، فرامپتون ، شروع به چرخاندن اوضاع کرد. اما هیچ کس پیش بینی موفقیت آمیز فیلم Comes Alive در سال آینده را نداشت. همانطور که هیجان انگیز بود ، نگاه های فرامپتون بار دیگر استعداد او را ارتقا داد. این بار این مسئله چنان غافلگیرکننده شد که گیتاریست خود را غالباً به فکر نقل قول از سر لورنس اولیویه در مورد همسرش ، ویوین لی ، بازیگر می اندیشید. “او یک بار در مصاحبه ای گفت ، … آنقدر ناراحت کننده است که همیشه به او می گویند چقدر زیبا است. او یک بازیگر خارق العاده است. “” Frampton به یاد می آورد. “من کاملاً این را می فهمم.”

این به رولینگ استون کمک نکرد که او را به عنوان یک شی بدون پیراهن از خیال نوجوانان روی جلدشان نشان دهد. در همان زمان ، او مجبور شد فشار زیادی را تحمل کند تا پیگیری کند. منتقدان نتیجه شتابان “من در تو هستم” را به خود جلب کرد. به عنوان کودتا ، فرامپتون موافقت کرد که در یک نسخه حماسی افتضاح فیلم Sgt Pepper بازی کند. اگرچه در مورد پروژه احتیاط داشت ، اما بخشی از کار را ادامه داد زیرا مدیرش به او گفت که پل مک کارتنی در این پروژه حضور خواهد داشت – دروغی با ظاهری طاس. فرامپتون درباره این فیلم می نویسد ، “به سختی فیلم نامه ای وجود داشت. فقط گفته بود ، “اینجا برو ، کسی فریاد می زند” پخش “و سپس تو لب همگام سازی می کنی. همه فکر کردند ما خیلی بزرگ هستیم که نمی توانیم شکست بخوریم.”

وقتی فیلم ، در واقع ، به طرز چشمگیری شکست خورد ، فرامپتون بیش از حد مورفین را دوپ کرده بود تا متوجه شود. پزشکان این دارو را برای او تجویز کردند تا به او کمک کند تا از یک حادثه رانندگی تقریباً مهلک که اخیراً در باهاما متحمل شد ، بهبود یابد. پس از آن وحشت جدیدی رخ داد: مدیرش در تمام مدت او را از پا درآورده بود و در نتیجه ورشکستگی کامل او بود. فرامپتون گفت: “من چیزی کم داشتم.” “من صدها هزار دلار بدهی داشتم.”

پیتر فرامپتون در سال 2019

پیتر فرامپتون در سال 2019. عکس: اریک پندزیچ / رکس / Shutterstock

این مطلب هم جالب هست  چرخش ، خواهران: راهبه ها از طریق قفل آواز

در حالی که او اکنون مسئولیت اعتماد خود را به افرادی که لیاقت آن را ندارند بر عهده می گیرد ، فرامپتون ادعا می کند که مدیر دی آنتونی (که در سال 2009 درگذشت) به مردم گفته است نه اینکه با او در مورد امور مالی بحث کنیم. وی گفت: “مرا از آن چیزها دور نگه داشتند.” “من بالا نگه داشته شدم. اگر من به علف هرز احتیاج داشتم ، او مطمئن شد که من علف هرز کرده ام. اگر من به کوکائین احتیاج داشتم ، او مطمئن شد که من کوکائین دارم. او نمی خواست من به آنچه در جریان است فکر کنم. جنایتکارانه بود. می توانستم او را به زندان بیندازم. “

در حقیقت ، فرامپتون می گوید آنتونی ارتباط جنایی داشته است. در اوایل کار انفرادی ، مدیر او را به همکار خود جوی پاگانو ، داننده مافیای شناخته شده ، معرفی کرد. فرامپتون گفت: “او به من می گفت ،” ببین چقدر قدرتمندم “.

حتی پس از اخراج آنتونی ، گیتاریست از نظر مالی و خلاقیت مبارزه کرد. در یک نقطه پایین ، او با یک تماس گیج کننده از پیت تاونشند تماس گرفت که به او گفت که Who را ترک می کند و می خواست بداند که آیا او جای او را می گیرد یا خیر. فرامپتون با خنده گفت: “این عجیب ترین چیزی بود که من شنیده ام.” “سه مرد نتوانستند کفش های او را پر کنند!”

در نتیجه ، او ابتدا پیشنهاد را رد کرد. با این حال ، چند روز بعد ، وضعیت مالی غم انگیز فرامپتون او را تحریک کرد تا تماس بگیرد ، در آن زمان تاونشند مانند همه چیز اتفاق افتاد. اوضاع در مسیر نامناسبی پیش رفت تا اینکه سال 1987 ، وقتی که بووی پیر Frampton تماس گرفت تا از او س askال کند که آیا او میهمان تور جهانی شیشه عنکبوت بسیار محبوب است؟ نتیجه روحیه او را تحریک کرد. در نتیجه ، آلبوم انفرادی بعدی Frampton ، When All the Pieces Fit ، در سال 1989 ، اولین اثری بود که او به آن افتخار کرد در سالهای گذشته. با گذشت زمان ، گیتاریست به تور خود ادامه می دهد و آلبوم های خود را از طریق All Blues 2018 منتشر می کند. سال گذشته ، وی یک تور “خداحافظی” بسیار موفقیت آمیز را آغاز کرد که به دلیل پیشرفت بیماری اش ، معروف به میوزیت انسولین بدن ضروری است.

این روزها ، فرامپتون می گوید که احساس می کند خیلی خوب است . او هنوز هم می تواند در خانه گیتار بزند. و او فقط آهنگ جدیدی را با اعضای برادران Doobie قطع کرد. در مورد بیماری فعلی خود ، فرامپتون دیدگاه فلسفی دارد. وی گفت: “این زندگی تغییر می کند ، نه پایان زندگی.” “آیا غم انگیز است؟ آره اما من باید آن را در چشم انداز قرار دهم. من اینجا هستم. و من بسیار خوشحالم که چگونه همه چیز در زندگی من رقم خورده است. “

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *