طرح اقتصادی زمستانی ریشی سوناک صحنه موسیقی

انگلستان را ساکت خواهد کرد

O پنجشنبه ، ریشی سوناک برنامه اقتصاد زمستانی خود را اعلام کرد ، که به پایان می رسد طرح های حفظ شغل و مشاغل آزاد. من موافقم که دولت نمی تواند تقریباً همه حقوق مردم را به طور نامحدود پرداخت کند و زندگی باید به زودی به حالت عادی برگردد. این پول مودیان است و کشور ما اکنون بیش از آنچه برای اولین بار از سال 1963 بدست آورده بدهکار است و امسال بیش از هر زمان از جنگ جهانی دوم وام گرفته است. دولت در طی بحرانی بی سابقه از اقتصاد بریتانیا ، NHS و کارگران حمایت قاطعانه کرده است.

اما در برنامه اقتصادی دولت یک حفره خالی وجود دارد: حمایت برای صنعت موسیقی و سرگرمی زنده. صدراعظم می گوید نمی توان انتظار داشت كه دولت از هر مشاغل و خانگی محافظت كند – اما صنعت موسیقی زنده بیش از شش ماه است كه طبق قانون و شرایط تعطیل شده است.

به شرط اینکه ماسک بزنیم می توانیم به خرید برویم. به شرطی که از قبل رزرو کنیم ، می توانیم در سالن ورزش کنیم. به شرطی که بخواهیم ساعت 10 شب به خانه برویم ، حتی می توانیم یک وعده غذایی در رستوران یا یک میخانه بخوریم. اما بسیاری از تئاترها ، کلوپ های جاز ، سالن های کنسرت و سالن های کمدی در تمام مدت تعطیل مانده اند ، حتی پس از اجازه بازگشایی در اواسط ماه اوت. قوانین فاصله گذاری اجتماعی باعث شده است که درآمد کافی برای باز شدن دوباره فضای هوا یا ایجاد جو برای آنها غیرممکن باشد و مقررات منع رفت و آمد ساعت 10 شب این کار را حتی سخت تر کرده است. باز شدن کلوپ های شبانه هنوز به هیچ وجه ممنوع است و هیچ کس قصد ندارد گروهی را استخدام کند که در عروسی فقط اجازه 15 نفر را داشته باشد.

این مطلب هم جالب هست  وسواس نوجوانان کارلا برونی: 'فرانسیس بیکن آشفتگی ، تمایل ، جنون ما را نشان می دهد'

دولت انگلیس مانع ما شده است برای تأمین هزینه های زندگی خود به محل کار خود برویم و هیچ تاریخی برای بازگشایی مکان ها وجود ندارد. بنابراین بسیار مهم است که دولت برای دستیابی به صنعت در این زمان سخت دست به دست دهد. چگونه نمی توان به نوازندگان و کارمندان پرداخت کرد در حالی که رئیس آنها کار نمی کند عملا – یا در واقع از نظر قانونی – قادر به گشودن محل کار خود هستند؟

حدود سه چهارم افرادی که در صنعت موسیقی مشغول به کار هستند خود اشتغال دارند و اقدامات جدید آنها را ملزم به زنده ماندن فقط در 20٪ از حقوق معمول آنها تا زمانی که اجازه بازگشت به کار خود را نداشته باشند. درآمد نوازندگان به طور متوسط ​​23000 پوند در سال است که کاملاً کمتر از میانگین کشوری است – من کسی را نمی شناسم که بتواند در یک پنجم آن زنده بماند.

بقیه حقوق بگیرند یا مشاغل قراردادی ، از جمله هزاران کارمند محل ، تکنسین ها و افراد دیگر ، فقط در صورت کار و پرداخت یک سوم از ساعات عادی خود از کمک های دولتی برخوردار می شوند. وقتی رئیسانشان عملاً – یا در واقع از نظر قانونی – قادر به گشودن محل کار خود نیستند ، چگونه می توان آنها را دستمزد یا استخدام کرد؟

این را اضافه کنید که موارد قبلی طرح حمایت از درآمد خود اشتغالی (SEISS) نتوانست 1.2 میلیون نفر را تحت پوشش قرار دهد – تقریباً یک چهارم نیروی کار خود اشتغالی ، از جمله صدها نوازنده موسیقی West West و ارکسترال – و واضح است که ما می توانیم آسیب جدی به موسیقی زنده انگلیس وارد کنیم. و بخش فرهنگی. سالنها اولین مشاغلی بودند که درهای خود را بستند و آخرین کسانی هستند که مجدداً آنها را باز کردند. هیچ نوازنده ای که من می دانم انتظار ندارد تا اواسط سال 2021 به کار خود برگردد. یک سوم از نوازندگان انگلستان در حال ترک صنعت هستند.

این مطلب هم جالب هست  It Takes Blood and Guts by Skin با مرور لوسی اوبراین - خاطرات یک موویک

صنعت موسیقی انگلیس هر ساله بیش از 5 میلیارد پوند به اقتصاد کمک می کند و این کار درآمد مالیاتی زیادی را برای این افراد ایجاد می کند NHS و سایر خدمات عمومی. نوازندگان خواستار کمک مالی دولت نیستند – آنها بسیار مأیوس هستند که به داخل گودال ارکستر یا به صحنه بروند و از اینکه در سال 2020 هیچ موسیقی در زندگی خود نداشته اند ، بسیار ویران شده اند.

 مجریان با فاصله اجتماعی در آخرین شب جشن های 2020

مجریان با فاصله اجتماعی در آخرین شب جشن های سال 2020. عکس: Chris Christodoulou / BBC / PA

ما به دولت نیاز داریم که با این صنعت کار کند تا راه های ابتکاری برای افزایش تعداد مخاطبان و بدست آوردن دوباره صندلی ها پیدا کند. اما تا زمانی که دولت باز کردن محل کار ما را عملی سازد ، انتظار حمایت های هدفمند اضافی برای جلوگیری از شکست آنها غیر منطقی نیست. این می تواند شامل یک طرح خاص صنعت ، تخفیف بیشتر مالیات در تعطیلات مالیات بر ارزش افزوده برای صنعت مهمان نوازی یا واجد شرایط بودن بیشتر برای SEISS باشد.

این فقط نیست درباره معیشت نوازندگان – این مربوط به نوع کشوری است که می خواهیم در آن زندگی کنیم وقتی که از این بحران سلامتی عبور می کنیم. هیچ کس نمی خواهد از این طریق عبور کند و دریابد که ما هیچ موسیقی زنده ای برای رقصیدن یا آواز خواندن نداریم ، اما این دقیقاً همان مکانی است که ما به آن می رویم. صحبت کردن به عنوان یک محافظه کار و یک نوازنده ، این فاجعه بارترین شکست در بازار است که می توانیم به آن رخ دهیم.

این مطلب هم جالب هست  پرونده سرقت ادبی در مورد راه پله Led Zeppelin به آسمان سرانجام

توجه زیادی به ورزش انگلیس شده است – و به درستی – اما ما باید در مراقبت از موسیقی و فرهنگ به همان اندازه هوشیار باشیم. ما دیگر نباید نگاه به موسیقی و هنر را به عنوان نوعی افزودن سبک فکر به اولویت های دولت متوقف کنیم. آنچه نوازندگان تولید می کنند ، همان چیزی است که بقیه ما وقت تعطیل می کنیم ، مصرف می کنیم. این انسجام ، خلاقیت و کنجکاوی را پرورش می دهد ، و این همان چیزی است که کشور برای آن زندگی می کند.

بنابراین بیایید یک صنعت کامل را از بین نبریم ، یا انتظار داشته باشیم – ناعادلانه و کوته فکرانه – که نوازندگان و زندگی می کنند وقتی به سرگرمی ها گفته شود که نمی توانند سر کار بروند ، می توانند به تنهایی زنده بمانند. در غیر این صورت هزاران ضرر شغلی بی جهت ایجاد خواهیم کرد ، لایحه رفاه را بی مورد جمع آوری خواهیم کرد و نسل های استعدادهای بالقوه را تضعیف خواهیم کرد. بیایید امروز از نوازندگان و سالن ها حمایت کنیم زیرا آنها فردا نه تنها در احیای دوباره کشور ما ، بلکه در یادآوری آنچه که زندگی باید باشد ، بسیار مهم خواهند بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *