رئیس راک اند رول: چگونه نوازندگان جیمی کارتر را به کاخ سفید کمک کردند

من سخت است به یک شخصیت عمومی فکر کنید که تصویری بیش از جیمی کارتر ، رئیس جمهور سابق آمریکا از راک اند رول حذف کرده است. مری وارتون ، کارگردان فیلم جدیدی با عنوان جیمی کارتر: رئیس جمهور راک اند رول ، به گاردین گفت: “با ژاکت های ژاکت کش باف پشمی و ایمان مسیحی پرستش ، او به عنوان یک شخص خاص باحال یا هیپ ظاهر نمی شود.” “او حتی بخشی از نسل راک نبود. اما او در این مورد کنجکاو بود. “
در حقیقت ، کافی است که به او القا کنیم تا غرق در آلبوم های پسرش Chip’s Bob Dylan شود ، صداقت صدا و معناهای موجود در آهنگ ها را جذب کند. این کمک کرد که کارتر قبلاً دانش قابل توجهی در مورد هر ژانری داشت که بر ستاره های نسل راک تأثیر بگذارد ، از جمله بلوز ، R&B ، فولکلور و عمیقاً انجیل. اعتقاد او به زیبایی و تأثیر جامعه شناختی همه این سبک ها به کارتر کمک کرد تا پیوندی غیرممکن با بزرگترین ستاره های راک دهه 70 برقرار کند ، پیوندی که برای صعود وی به قدرت اساسی بود.

هسته اصلی فیلم وارتون استدلال می کند که ستارگانی مانند برادران آلمن ، باب دیلن و کراسبی ، استیلز و نش ، و همچنین هنرمندان غیرقانونی کشور مانند ویلی نلسون و جانی کش نقش مهمی در ورود کارتر به کاخ سفید داشتند 1976. هنگامی که بودجه ناچیزی داشت و هیچ نام ملی را به رسمیت نمی شناخت ، آلمن ها پیش قدم شدند و کنسرت هایی را برای جمع آوری پول برای نامزدی حزب دمکرات برگزار کردند. کارتر در این فیلم می گوید: “من عملاً غیر موجود بودم.” “اما همه برادران آلمن را می شناختند. وقتی آنها از من حمایت کردند ، همه جوانان گفتند ، ‘خوب ، اگر برادران آلمن او را دوست دارند ، ما می توانیم به او رأی دهیم.”

حتی در این مرحله ، قدرت رأی جوانان در حال آزمایش بود. انتخابات ریاست جمهوری قبلی ، در سال 1972 ، که در آن ریچارد نیکسون رئیس جمهوری فعلی جمهوری خواه در برابر جورج مک گاورن از حزب دموکرات به میدان رفت ، اولین انتخابات ملی بود که رأی سن را از 21 به 18 سال کاهش داد. با این حال ، نیکسون با پیروزی چشمگیر پیروز شد. چهار سال بعد ، در کشوری که از واترگیت و جرالد فورد جانشین نیکسون خسته شده بود ، حکم واضح تر برای تغییر وجود داشت. کریس فارل ، تهیه کننده فیلم ، گفت: “رأی جوانان در آن زمان بسیار زیاد بود.” “جوانان 18 و 19 ساله به کارتر رأی دادند. سپس فراتر از آن گسترش می یابد. “

گرچه کارتر در آن زمان جوان نبود ، اما در 52 سالگی تیم وی تحت هدایت رئیس دبیر مطبوعاتی جودی پاول ، 23 ساله و رئیس ستاد ، همیلتون جوردن ، آن زمان 32 ساله بودند. ، رولینگ استون دو نفر از کارکنان را روی جلد خود قرار داد و آنها را “The White House Whiz Kids” نامید. فارل گفت: “آنها جوانان بودند و با جوانان صحبت می كردند.”

هنوز سطح پشتیبانی ستارگان راک از کارتر چیز جدیدی بود. در اواخر دهه 1960 ، هنگامی که راک به یک نیروی برجسته در فرهنگ پاپ تبدیل شد ، ستاره های آن احتمالاً از مفهوم مبهم انقلاب پشتیبانی می کردند ، در حالی که گاه به گاه به نیکسون می پرداختند. وارتون گفت: “برای آنها معاشرت با یک سیاستمدار جالب نبود.”

اما در اواسط دهه 70 ، راک به جریان اصلی تبدیل شده بود و مجله هایی مانند Rolling Stone مشتاقانه بودند که با حمایت شدیدتر از نامزدها ، قدرت رو به رشد خود را انعطاف می بخشند. در حالی که بسیاری از سیاستمداران مشتاق خواستگاری از نمادهای نسل راک بودند ، کارتر یک مزیت مشخص داشت. فارل گفت: “این واقعیت که او یک متفکر مستقل بود ، این نوازندگان را مجذوب خود می کرد.” “او 30 سال گذشته فقط از خط حزب سیاستمداران پیروی نمی کرد.”

مهمتر از همه ، ارتباط کارتر با برترین های موسیقی بسیار قبل از انتخابات ریاست جمهوری او بود. وی به عنوان فرماندار جورجیا ، دیلن را به عمارت ایالت دعوت کرد. دیلن در این مستند می گوید: “وقتی من با جیمی آشنا شدم ، اولین كاری كه كرد این بود كه ترانه هایم را به من نقل كند.” “این اولین باری بود که می فهمیدم آهنگهایم به جریان اصلی جریان پیدا کرده اند. این کمی ناراحتم کرد. اما او با نشان دادن قدردانی صادقانه ذهنم را راحت کرد. او روحیه خویشاوندی بود – نوعی مردی که هر روز با او ملاقات نمی کنی و اگر تو هم ملاقات کنی خوش شانس هستی. “

در همان زمان ، کارتر با Gregg Allman دوست شد ، گروه او جنبش بزرگ “South rock” را همراه با اعمالی مانند گروه Marshall Tucker Band و Lynyrd Skynyrd شکار کرده بود. گروهها با هم تصویری تازه از جنوب ارائه دادند ، موجی که موازی صعود سیاستمدارانی مانند کارتر بود ، کسانی که در اوایل دهه 70 به عنوان بخشی از “جنوب جدید” اعلام می شدند. وی گفت: در یکی از آخرین مصاحبه های گرگ آلمن قبل از مرگش در سال 2018 ، او در مورد اولین ملاقات کارتر در جورجیا صحبت کرد و از او به عنوان “این پسر با یک جفت قدیمی Levi’s که سوراخهایی در آن دارد ، بدون پیراهن ، بدون کفش” صحبت کرد. “من فکر کردم ،” این چه شخصیتی است که در قصر فرماندار آویزان است؟ “این جیم بود.”

جیمی کارتر با ویلی نلسون و امیلو هریس.

جیمی کارتر در کنار ویلی نلسون و امیلو هریس. عکس: با احترام از کتابخانه ریاست جمهوری کارتر

با این وجود ، اگر کار اعتقاد او به قدرت موسیقی نبود که مردم را دور هم جمع کند ، کارتر هرگز به عنوان یک کنجکاوی بیشتر برای نوازندگان تبدیل نمی شد. اولین تماس وی با این وضعیت در حالی بود که در منطقه ای از روستاهای جنوب که جمعیت آن 80٪ سیاه پوستان بود بزرگ شد. فارل گفت: “موسیقی انجیلی کلیساهای سیاه در اطراف او بود.” “این واقعا به او طنین انداز شد.”

ایمان خودش خیلی به آن ربط داشت. وارتون گفت: “موسیقی نزدیکترین چیزی است که هرکدام از ما به امر الهی خواهیم رسید.” “و جیمی کارتر همیشه با معنویت او در ارتباط بوده است.”

با وجود جلب حمایت موزیسین ها ، تصمیم کارتر برای کاندیداتوری در ابتدا هنوز احمقانه به نظر می رسید. چاک لیول از برادران Allman در این فیلم یادآوری می کند: “ما فکر کردیم احتمالش کمی کم است.” “اما هرگز نمی دانید مگر اینکه تلاش کنید.”

برای اینکه پیروزی کارتر حتی کمتر محتمل باشد ، وی در آن زمان تنها نامزد ریاست جمهوری نبود که از نفوذ ستاره های راک استفاده می کرد. فرماندار جری براون از کالیفرنیا ، که در آن زمان با اوج محبوبیت خود با لیندا رونستاد قرار داشت ، او را در جمع آوری کمک های مالی موسیقی همراه با دوستانش ، عقاب های به همان اندازه قدرتمند ، معرفی کرد. در نتیجه ، برخی به شوخی گفتند که این دو سیاستمدار “نبرد گروهها” را دارند.

با این حال ، فقط کارتر اعتبار کافی برای جلب پیروزی نوازنده ای مانند نیل راجرز را داشت که پیشتر عضوی از حزب پلنگ سیاه بود. راجرز در فیلم می گوید: “مبارزات انتخاباتی او باعث شد ما احساس کنیم اکنون کاندیدایی داریم که دنیا را همانگونه که ما می دیدیم ، دید.”

هنوز جیمی کارتر: رئیس & amp؛ رول رئیس.

هنوز از جیمی کارتر: رئیس راک اند رول. عکس: سرگرمی گرینویچ

با این حال ، نگاهی عمیق به تاریخ سیاست کارتر نشان می دهد که موضع عمومی او درمورد نژاد همیشه به اندازه بکر و بکر فیلم نیست. وی در سمت خود برای تصدی فرمانداری جورجیا اظهاراتی را بیان كرد كه باعث شد بسیاری از رای دهندگان در این ایالت تصور كنند كه او طرفدار جدایی است و او در یك نقطه با اتوبوسرانی مخالفت كرد. به همین دلیل ، بسیاری از رأی دهندگان در جورجیا پس از روی کار آمدن او در موضع ضد جدایی ، قویاً احساس خیانت کردند. در حقیقت ، اولین اقدام وی در بدست گرفتن مقام ، آویختن پرتره ای از مارتین لوتر کینگ در عمارت فرماندار بود که باعث اعتراض KKK در خارج از مراسم شد.

هنگامی که او جهشی به کاخ سفید انجام داد ، کارتر احساسات خود را به همان اندازه آشکار کرد. وی به کسانی که از پیش نویس در طول جنگ ویتنام پرهیز کردند ، عفو کرد ، این یک تصمیم مهم برای رأی دهندگان جوانی است که از وی حمایت کرده بودند. اولین مهمان وی در خانه جدیدش در واشنگتن گرگ آلمن بود ، اقدامی خطرناک از زمانی که خواننده در آن زمان با اتهام نگهداری کوکائین روبرو بود. (او با شهادت دادن علیه تأمین کننده خود از آن خارج شد). وارتون گفت: “همه به كارتر گفتند كه از گرگ فاصله بگیرد ، اما او در كنار دوستش ایستاد.”

وفاداری کارتر حساسیت او به قضاوت را تأیید می کند ، بخش اصلی بیان مسیحیت. فارل گفت: “او نگاه انجیلی ، بنیادگرایانه نیست.” “وی دیدگاه ناب تری به معنای مسیحیت داشت.”

کارتر از رابطه پیچیده بین موسیقی و نژاد دیدگاه واضحی داشت. در طول کنسرت Jazz on the White House Lawn که میزبان او بود ، ستاره هایی مانند Dizzy Gillespie و Sarah Vaughan حضور داشتند ، “او در مورد این شکل هنری بزرگ آمریکایی صحبت کرد ، جایی که برای مدت طولانی ، نوازندگان سیاه و سفید قادر به بازی با هم نبودند” ، فارل گفت “او این را نژادپرستی خواند. در سال 1978 ، شنیدن سخنان جیمی کارتر که باورنکردنی بود. “

علی رغم موجی از امید که کارتر را وارد کاخ سفید کرد – و صرف نظر از دستاوردهای وی در کار ، از جمله توافقنامه کمپ دیوید بین اسرائیل و مصر – دولت وی تحت الشعاع تورم فراری ، کمبود بنزین و بسیار خراب کننده قرار گرفت ، بحران گروگان گیری ایرانی. همه اینها به او کمک کرد تا یک رئیس جمهور یک دوره ای شود و در سال 1980 با شکست شدید مقابل رونالد ریگان شکست خورد. نیل راجرز در فیلم می گوید: “من همیشه فکر می کردم که او کوتاه ترین انتهای چوب رئیس جمهور در تاریخ معاصر را دارد.” “وقتی کتاب های تاریخ نوشته می شود ، مردم می خواهند او را با نگاهی کاملا متفاوت ببینند.”

مطمئناً ، در سالهایی که کار خود را ترک کرد ، کارتر به دلیل قدمت فعالیت خود با بنیاد خود ، تقریباً به مقام مقدس رسیده است. او در سن 95 سالگی همچنان یک مدافع جدی برای مصالح عمومی است. جای تعجب نیست که بسیاری از کسانی که در این فیلم نقل قول شده اند در مورد چگونگی بازگشت کارتر “وقار” و “صداقت” به دفتر ، دقیقاً معکوس از توصیفات معمول در مورد اشغال کنونی کاخ سفید صحبت می کنند. در زمانی که جوانان از زمان کارتر انرژی بیشتری نسبت به هر زمان دیگری در زمینه سیاست پیدا کرده اند ، وارتون امیدوار است که فیلم او قدرتی را که دارند برای هزاره ها و پس از هزاره های واجد شرایط نشان دهد. وی گفت: “برای رسیدن به آرمان هایی که این کشور برپا کرده است ، کارهای زیادی باید انجام شود.” “اما تنها راه برای انجام این کار رأی دادن است.”

  • جیمی کارتر: رئیس جمهور راک اند رول اکنون با اعلام تاریخ انگلستان در سینماهای مجازی ایالات متحده در دسترس است

این مطلب هم جالب هست  بهترین عکس JJ Gonson: لبخندی از الیوت اسمیت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *