شینگای شونیوا: ‘موهای من ترسناک نیستند – این بیانگر من است’

من خودم را به عنوان بریتانیایی از میراث بانتو توصیف کنم. به دلیل مرزهای استعماری که در جنوب صحرای آفریقا برقرار شده بود ، بسیاری از مردم بانتو از ملتهای مختلف جدا شدند. مادربزرگ من اهل مالاوی است که قبلاً نیاسالند نامیده می شد. آنها مرز تندی با رودزیای شمالی ، اکنون زیمبابوه ، و منطقه تحت الحمایه شرقی پرتغال ، اکنون موزامبیک ، جایی که پدربزرگ من اهل آن است ، ایجاد کردند.

پدر و مادرم در زیمبابوه متولد شدند ، اما من در لوئیزام ، جنوب لندن بزرگ شدم. من خوش شانس بودم که در دوران کودکی توسط خانواده و جامعه تشویق می شدم که موهایم را در حالت طبیعی خود بپوشم – من و دوستانم با افتخار سبک هایی مانند گره های بانتو و ردیف های عصا را می پوشیدیم. حتی دوستان سفیدپوست من نیز یک یا دو نوار پارچه ای عجیب و غریب دریافت می کنند. انجام موهایتان به عنوان یک دختر سیاه پوست به عنوان ابراز عشق و تغذیه احساس می شود. سبک آن توسط گوگو من – مادربزرگ من – یا مادر من ، یا یک خاله ، یا هر کسی در جامعه واقعاً صورت می گیرد ؛ یک شبکه پشتیبانی برای زنان رنگین پوست وجود داشت که از موی کودکان اطرافشان مراقبت می کردند. واکنش بچه های دیگر نسبت به موهای من مثبت بود – آنها فکر می کردند مثل یک بیگانه واقعا عالی به نظر می رسد. اما وقتی صحبت از بزرگسالان و برخی از م certainسسات شد ، واکنش منفی تری نشان داد.

در دبیرستان ، این منفی بیشتر شد. ما با محصولات شیمیایی از آمریکا بمباران شده بودیم ، و معلمان س questionال می کردند که آیا سبک های طبیعی ما متناسب با “کد مو” است. وقتی وارد محل کار شدم اوضاع بیشتر مشخص شد. من در نوجوانی در یک فروشگاه بزرگ شیک در کنزینگتون کار می کردم – یک مرکز بسیار قدیمی و قابل احترام. من تمام موهای آسیب دیده در اثر آن مواد شیمیایی سمی را بریده بودم و آنها را به داخل ورقه های مو ریخته بودم. یک روز مرا از کف مغازه بیرون کشیدند. من در حال فروش بودم – که خودم معمولاً خوشحالم – وقتی که سه نفر از کارمندان از من بیرون رفتند. آنها گفتند که از موهای من شکایت شده است و می توان آن را ترسناک دانست. آنها گفتند ، این احترام بیشتری داشت وقتی صاف شد ، و آنها دو گزینه به من دادند: مدل موی من در بخش “نظافت” یک مدل غریبه باشد یا به خانه فرستاده شوم. آرام ماندم و گفتم می روم ، اما به خانه رفتم و گریه کردم. من از این تجربه خیلی زخم شدم. از نظر من ، ایده نظافت برای حیوانات خانگی بود نه برای انسان.

هنگامی که فهمیدم می خواهم هنرمند شوم ، بعداً در نوجوانی ، احساس اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردم در مورد موهای من من خودم را به درام انداختم و از 16 سالگی شروع به آواز خواندن و بازی در گروه ها کردم. پس از آن زمان بود که فهمیدم رابطه ذاتی بین خلاقیت و زینت سیاه از ابتدای زمان وجود داشته و در حال پیشرفت است. من در صحنه و جامعه خود احساس الهام و اطمینان بیشتری کردم و خودم را به عنوان یک هنرمند با میراث آفریقایی معرفی می کردم. فشار زیادی برای اتخاذ مدل موهایی که از طریق موسیقی پاپ و مد در سراسر اقیانوس اطلس جشن گرفته می شد ، به ویژه برای موقعیت یابی رسانه های اولیه وجود داشت ، بنابراین این سفر آسان نبوده است ، اما من همیشه بدون توجه به چه چیز مرسوم ، مد روز بود.

بسیاری از هنرمندان در انگلیس همین کار را انجام داده اند ، از فرهای طبیعی ساد گرفته تا ترس های عمر. گریس جونز ، اسکین ، سول II سول نیز دنباله دار بودند. سپس ، اخیراً ، شما افرادی مانند من ، VV Brown ، Laura Mvula ، Little Simz و Lianne La Havas داشته اید. هنرمندان در ایالات متحده ، مانند سولانژ ، ژانل مونا ، ویلو اسمیت و کله نیز از مدل های طبیعی الهام گرفته از بانتو استقبال کرده اند. اما وقتی کارم را شروع کردم ، موهای طبیعی در فیلم های پاپ یا محتوای تجاری مشهور نبودند. مطبوعات جریان اصلی و حتی برخی از جامعه سیاه پوستان با من مانند یک خارجی رفتار کردند. من مجبور بودم که بجنگم تا هر اثر هنری برای انتشارهای من تأیید شود و دائماً مجبور بودم مردم را در مورد سهم موسیقی دانان آفریقایی در راک اند رول و پانک یادآوری کنم. به نظر می رسید که من در آن ژانر تعلق خاطر ندارم و یا لیاقت آن را ندارم ، بعلاوه اینکه نوازنده ای سبک و روان بود ، نادر بود. تا زمانی که در سال 2013 کمپین مراقبت از موی L’Oreal Mizani را دریافت کردم متوجه شدم که از من به عنوان نماد طبیعی مو یاد می شود. من هنوز هم از نظر سهم موسیقی خود چنین احساسی را احساس می کنم ، اما امیدوارم چون زمان خوبی برای گوش دادن به شخصی مثل من است.

من فکر می کنم واقعاً دوست داشتنی است که افراد دیگر فرهنگ ها می توانند جنبه های زیبایی موهای سیاه و زیبایی را داشته و داشته باشند. من فکر می کنم مهم است که ما نیز مجاز به انجام آن هستیم. بسیاری از افراد این سبک ها را اقتباس و مناسب می کنند و به آن مد بالا می گویند ، اما وقتی زنان رنگین پوست این کار را می کنند ، این طور نیست. این همان موسیقی است: وقتی افرادی که رنگین پوست نیستند موسیقی را آفریقایی یا کارائیب می سازند ، به آن “پاپ گرمسیری” ، شهری یا فقط پاپ می گویند ؛ وقتی افراد رنگی موسیقی پاپ باورنکردنی ایجاد می کنند – با الهام از میراث خودشان – اغلب در گوشه موسیقی جهان قرار می گیرد.

آهنگ عنوان آلبوم جدید من Too Bold پیام است من می خواهم نه تنها دختران جوان سیاه پوست با خود حمل كنند ، بلكه هر كسی كه از طرف جامعه به او گفته شده است كه نمی تواند به اهداف خود برسد در حالی كه خود اصیل است: “اجازه ندهید به شما بگویند كه شما خیلی تاریك هستید ، بگذارید به شما بگویند شما خیلی باهوش ، خیلی بزرگ ، خیلی پیر ، خیلی زیاد ، خیلی جسور هستید “. من این آهنگ را به عنوان یک تماس واضح ، نه تنها مربوط به مو ، بلکه تمام حرکات شخصی و جهانی که در سال 2020 اتفاق می افتد ، ساخته ام. ما در یک لحظه از زمان هستیم که مردم شروع به یادگیری بیشتر در مورد این پادشاهان و ملکه های باورنکردنی می کنند ، و سیاه پوستان محترم آفریقایی که موهای طبیعی خود را به طرز شگفت انگیزی می پوشیدند – این فقط جریان اصلی جریان است. من از سفر خودم شهادت زیادی را وارد موسیقی کردم و می خواستم در این برنامه شرکت کنم تا موهای طبیعی هرچه بیشتر نرمال شوند. پوشیدن موهای خود و ارائه خود به روشی که طبیعت باعث شده است نباید چنین خطری باشد – ما باید روند پذیرش ، شناخت و احترام را تسریع کنیم.

بزرگ شدن ، پیدا کردن اعتماد به نفس برای ابراز این موضوعات در مورد هویت بسیار دشوار بود ، بدون اینکه احساس شود مکالمه مثبت نخواهد بود. اما این زمان واقعا شگفت انگیزی برای افراد رنگین پوست است که یکدیگر را به جشن گرفتن تمام هویت های ما ترغیب می کنند و همچنین افرادی که رنگ پوست نیستند از هویت و خلاقیت های بی حد و حصر ما قدردانی می کنند. موهای من مرعوب کننده نیستند – این بیانگر این است که من کی هستم.

قدرت مو: من و آفریقایم در 27 اکتبر از ساعت 4 و ساعت 10 و 15 دقیقه از شبکه 4 نمایش داده می شود. Too Bold توسط Shingai اکنون خارج شده است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *