“آنها نمی توانند همه ما را دستگیر کنند”: جانباز حقوق مدنی روتا مای هریس در MLK ، اعتراض و زندان

Category: دسته‌بندی نشده | No comments

R utha مای هریس هرگز از ترانه خواندن در مقابل جمعیت ترس نداشته است. او حتی در حالی که 22 ساله بود و در مقابل 250،000 نفری که در آگوست 1963 در بنای یادبود لینکلن برای راهپیمایی تاریخی به واشنگتن جمع شده بودند ، روبرو بود ، بیش از ترس احساس هیجان داشت. به هر حال ، در اعتراضات قبلی ، او با پلیس با دست نشانگر ، شلنگ های آتش نشانی و حتی اسلحه روبرو شده بود و هر بار که آواز می خواند ، وحشتش از بین می رفت.

آن روز ، هنگامی که او شروع به آواز خواندن کرد ، صدای او از طریق راهپیمایی بیرون رفت در حالی که کلمات ابتدایی را رد می کرد: “ما نمی خواهیم …” بلافاصله ، دیگر خوانندگان آزادی ، همانطور که گروه او شناخته شده بودند ، به خاطر آنها پیوستند ترجمه ما نباید منتقل شود. فیلم روز نشان می دهد هریس در عنصر خود ، به جلو ، مصمم نگاه می کند ، در حالی که جمعیت کف می زنند و در پایان کف می شوند.

“من هرگز ، هیچ وقت آن را فراموش نخواهم کرد” ، جانباز 79 ساله حقوق مدنی از خانه خود در آلبانی ، جورجیا از طریق تلفن به من گفت. “تجربه ی شگفت انگیزی بود. این من بودم که در جلوی همه کسانی که شبیه مورچه بودند ، رهبری می کردم و آواز می خواندم. “

Rutha Mae Marris (راست) با خوانندگان آزادی در کافه لنا در Saratoga Springs ، نیویورک ، در سال 1963.

روتا مای ماریس (راست) در کنار خوانندگان آزادی در کافه لنا در Saratoga Springs ، نیویورک ، در سال 1963. عکس: جو آلپر / مجوز از crmvet.org

با گذشت بیش از نیم قرن ، بسیاری از افراد ممکن است درک نکنند که موسیقی یکپارچه در جنبش حقوق مدنی چگونه بود. و همچنین در مورد خوانندگان آزادی ، گروهی که منتقد نیویورک تایمز ، وسلی موریس ، “صدای جنبش حقوق مدنی” خوانده است ، چیزی نشنیده اند. این گروه با بالا بردن سطح آگاهی و بودجه ایالات متحده ، در هنگام راهپیمایی در برابر خصومت آواز خواندند. از نظر هریس ، پیوند همیشه روشن بود. او ساده می گوید: “بدون آن آهنگ ها ، من اعتقاد ندارم كه حرکتی صورت گرفته باشد.” “این ترس زیادی را از بین برد.”

هریس در 27 نوامبر 1940 در آلبانی متولد شد و بسیاری از اوایل کودکی خود را در پناه واقعیت وحشیانه جدایی سپری کرد. پدرش ، وزیر ، برای محافظت از فرزندان خود اجازه رفتن به رستوران ها ، هتل ها یا سینما را به آنها نداده بود – در هرجایی که ممکن است ورود آنها به دلیل رنگ پوست ممنوع باشد. در عوض ، وی به فرزندان خود گفت كه خانه خانوادگی محبوب آنها را برای آنها ساخته است تا دیگر نیازی به بیرون رفتن برای سرگرمی نباشد. هریس زمانی را به یاد می آورد که در یک پمپ بنزین متوقف شد و پرسید آیا بچه ها می توانند از توالت استفاده کنند. وقتی مالک امتناع کرد ، پدرش بدون خرید سوخت ترک کرد.

در سال 1960 ، هریس در دانشگاه A&M در فلوریدا ثبت نام کرد ، در رشته موسیقی. هنگامی که او در پایان سال تحصیلی به خانه آمد ، در تابستان 1961 ، جنبش حقوق مدنی آلبانی آغاز شده بود. او تحصیلات خود را به حالت تعلیق درآورد و درگیر آن شد. در حالی که او از وجود نژادپرستی آگاه بود ، اما متوجه میزان کار سیستم آپارتاید مانند نشد. او می گوید: “وقتی شروع به کار در یک جنبش کردم ، فهمیدم که آزاد نیستم.” هنگامی که او سرانجام میزان ظلمی که سیاه پوستان آمریکایی در آن زمان با آن روبرو شدند را فهمید ، بسیار ویران شد ، اما مصمم به جنگ بود. او می گوید: “من در جنبش حقوق مدنی شرکت کردم تا آزادی خود را بدست آورم.” “من نمی خواستم شخص دیگری آن را برای من تهیه کند.”

جمعیت در بازار بین بنای یادبود واشنگتن و بنای یادبود لینکلن (در تصویر دیده نمی شود) در راهپیمایی واشنگتن برای مشاغل و آزادی ، در آگوست 1963.

جمعیت در مرکز خرید بین بنای یادبود واشنگتن و بنای یادبود لینکلن (در تصویر مشاهده نمی شود) در جریان راهپیمایی واشنگتن برای شغل و آزادی ، در آگوست 1963. عکس: فرانسیس میلر / مجموعه تصاویر زندگی / گتی ایماژ

در میان اعتراضات و سازماندهی در سراسر کشور ، آواز خوانده شد. هنرمند و فعال عامیانه پیت سیگر دید که چگونه آهنگهای آزادی به سبک انجیل مردم را گرد هم آورده و فهمید که می توان از آنها برای جلب حمایت از کمیته هماهنگی دانشجویان بدون خشونت (SNCC) استفاده کرد. سیگر با کوردل ریگون ، بنیانگذار گروه موسیقی آواز دانش آموزان ، آزادی خوانندگان صحبت کرد و این گروه به سفر در سراسر کشور ادامه داد ، برای SNCC پول جمع کرد و دیگران را به پیوستن به جنبش تشویق کرد.

هیچ وقت ، هریس از خوانندگی در گروه کر جوان کلیسای پدرش به یکی از مهمترین صداهای جنبش حقوق مدنی ایالات متحده در دهه 60 تبدیل شد. “گروه ما طی نه ماه 50،000 مایل به علاوه مسافت را طی کرد. هریس می گوید ما 46 ایالت را تحت پوشش قرار دادیم.

در ابتدا از هریس ، ریگون ، همسر ریگن ، برنیس جانسون ریگون و چارلز نبلت تشکیل می شد ، این کوارتت را اغلب روزنامه های خواننده می نامیدند. آنها از طریق آهنگ هایی مانند This Little Light of Mine و Wake Up This Morning (With My Minded On Freedom) ، داستان جنبش حقوق مدنی را تعریف کردند. این داستان هریس بود ، او سه بار به جرم تظاهرات دستگیر شد و با مارتین لوتر کینگ سازماندهی شد. او می گوید: “من از حضور در چنین گروه معتبری از جوانان ، كه تحصیلات خود را برای جنگیدن برای دیگران به طوری كه بتوانند آزاد و برابر شوند ، قطع كردند احساس قدرت و افتخار كردم.” “ما هنوز کاملا آنجا نیستیم ، اما می خواهیم به آنجا برسیم.”

***

هریس کینگ را انسانی فروتن و خاکی با “دستان نرم” توصیف می کند. “او فکر نمی کرد که از دیگران بهتر باشد. او فقط یک مرد عادی بود. “ خوانندگان آزادی که آواز می خوانند این صبح بیدار شدند (با ذهن من روی آزادی).

تا سال 1961 ، ائتلافی از سازمان های حقوق مدنی ، به رهبری اعضای SNCC ، جنبش آلبانی را برای جداسازی شهر و به چالش کشیدن تبعیض تشکیل داده بود. این گروه آموزشهایی را در مورد مقاومت بدون خشونت ارائه دادند.

هریس می گوید: “به شما آموخته اند كه چگونه در تظاهرات یا هر شركت در آن از خود محافظت كنید.” “اکثر مردان جنبش همچنین یاد می گیرند زنان را بپوشانند.”

و همچنین اعتراضات ، در مناطق جداگانه مانند پایانه های اتوبوس ، تحصن در زندان ها ، تحریم ها و دادخواهی ها نیز تحصن وجود داشت. نکته اصلی همیشه عدم خشونت بود. “راهپیمایی های ما مسالمت آمیز بود. اگر خشونت رخ داده باشد ، این از طرف نژاد دیگر بوده است. ما برای رسیدن به اهداف خود باید بدون خشونت رفتار کنیم. ” صدای او ثابت ، قوی و پر احساس است. “خشونت هیچ نتیجه ای نمی دهد ، مرگ را افزایش می دهد.” او به یاد می آورد که یک افسر پلیس در یک اعتراض اسلحه را به سمت خود گرفت. “ما هرگز نمی دانستیم چه انتظاری داشته باشیم. ما نمی دانستیم که آیا مورد اصابت گلوله قرار خواهیم گرفت یا اینکه مورد ضرب و شتم قرار خواهیم گرفت. این زمانی بود که آهنگ ها پخش می شدند ، آنها باعث می شدند نترسم. “

پلیس با دستگیری های گسترده به تظاهرات پاسخ داد. هریس در مجموع 14 روز را در پشت میله های زندان گذراند. هنگامی که او دستگیر شد ، او لنگ شد – همانطور که آموزشهایش به او یاد داده بود. وی گفت: “مرا از پله ها بالا کشیدند” ، و توضیح داد که اگر آنها اصرار داشتند که او را بازداشت کنند ، او نمی خواست این کار را برای آنها آسان کند. “من کاری اشتباه انجام نمی دادم. من فقط برای آزادی خودم می جنگیدم. “

با کمال تعجب ، او می گوید: “اوقات بسیار خوبی را در زندان گذراندم. ما آواز می خواندیم ، نماز می خواندیم و کلیسا داشتیم. تعداد زیادی از ما در آنجا بودیم ، بنابراین هیچ مکان خواب نداریم. ” وقتی او را آزاد کردند ، به خانه می رفت ، دوش می گرفت و به اعتراض بعدی می پیوست. “آنها نمی توانستند همه ما را دستگیر کنند. تعداد ما بیش از حد بود ، بنابراین ما متوقف نشدیم. “

باب دیلن در حین اجرا در فستیوال مردمی نیوپورت در سال 1963. کسانی که پشت سر او دیده می شوند (از سمت چپ) پیتر یارو ، مری تراورس و پل استوکی (از پیتر) ، پل و مری) ، جوآن بائز (تا حدودی پنهان) ، چارلز نبلت ، روتا مای هریس و پیت سیگر.

باب دیلن در حین اجرا در فستیوال فولکلور نیوپورت در سال 1963. کسانی که پشت سر او دیده می شوند (از سمت چپ) پیتر یارو ، مری تراورس و پل استوکی (از پیتر ، پل و مری) ، جوآن بائز (که تا حدی پنهان مانده است) ، چارلز نبلت ، روتا مای هریس و پیت سیگر. عکس: رولند شرمن / گتی ایماژ

این جنبش همچنین به اصطلاح “مدارس شهروندی” را برگزار کرد که به جامعه سیاه پوستان محلی کمک کرد تا رأی دهند. هریس به یاد می آورد كه از یك پیرمرد 90 ساله كه نمی تواند بخواند و بنویسد حمایت كرد. وی افزود: “من به آن مرد آموختم كه نام خود را بنویسد و او را برای ثبت نام انتخاب كردم. وقتی یاد گرفت چطور اسم خودش را بنویسد خیلی خوشحال شد. او فقط داشت Xs را امضا می کرد. ” “او در هر انتخابات رأی داد تا زمانی که از دنیا رفت.”

هریس از طریق تلفن برای من آواز می خواند و به راحتی می توان فهمید که چرا او یک صدای یک حرکت شده است. در پنج دهه گذشته چیز کمی تغییر کرده است: آواز او هنوز متمایز و دستگیر کننده است. اما آواز ، مانند سازماندهی ، وقتی با افراد دیگر انجام شود بهتر است ، بنابراین هریس اصرار دارد که به من درس بدهد. بعد از اینکه من اجرای ضعیف این Little Light of Mine را ارائه دادم ، هریس می گوید هنوز امیدی به من وجود دارد. “شما می توانید آواز بخوانید ، شما یکنواخت نیستید ، فقط لازم است که چند نشانگر به شما بدهم. اگر من نزدیک شما بودم ، شما خواننده می شدید. “

***

در سال 1963 ، هریس و دیگر خوانندگان آزادی در حال اجرای برنامه در لس آنجلس بودند که با ریگن تماس گرفت و به آنها گفت که به واشنگتن دی سی بروند. خواننده و بازیگر هری بلافونته برای آنها و چند مهمان ویژه دیگر – چارلتون هستون ، سامی دیویس جونیور و ریتا مورنو – یک هواپیما اجاره کرده بود. این گروه سوئیت مخصوص خود را در هواپیما داشتند. “حضور در حضور آنها [مشاهیر] شگفت انگیز بود و همه ما برای همان هدف می رفتیم. همه ما به راهپیمایی واشنگتن می رفتیم. “

هریس نمی دانست از راهپیمایی چه انتظاری باید داشته باشد ، اما امیدوار بود. وقتی رسیدند ، جمعیت را به جلو هل دادند. او از تعداد افراد مبهوت بود. در حالی که گروه منتظر ادامه بودند ، یک نسخه از برنامه به آنها تحویل داده شد. اوسی دیویس ، روبی دی و باب دیلن همه در آن شرکت داشتند. هریس در کنار مری تراورس ، از گروه قومی آمریکایی پیتر ، پل و مری ایستاده بود که ناگهان شروع به گریه کرد. “من از او پرسیدم: … چرا گریه می کنی ، مری؟ او گفت: “من فکر نمی کنم فرصتی برای آواز خواندن پیدا کنیم.” و من گفتم: “آیا شما برای آواز دعوت نشده اید؟” و او گفت ، بله. ‘خوب ، پس شما می خواهید آواز بخوانید ، فقط باید صبور باشید.” “وقتی تراورس درگذشت ، هریس از او دعوت شد تا در یادبود خود در شهر نیویورک آواز بخواند.

مارتین لوتر کینگ در پله های بنای یادبود لینکلن در 28 آگوست 1963 هنگام راهپیمایی در واشنگتن که در آن سخنرانی کرد

مارتین لوتر کینگ در پله های بنای یادبود لینکلن در 28 آگوست 1963 در هنگام راهپیمایی در واشنگتن که در آن سخنرانی کرد “من یک رویا دارم”. عکس: HO / AFP از طریق گتی ایماژ

در راهپیمایی واشنگتن ، زمانی که کینگ مردم را با سخنرانی “من یک رویا دارم” برق گرفت ، هریس می دانست که او شاهد تاریخ سازی است. “من فهمیدم که من بخشی از آن هستم ، خدا را شکر. این که بخشی از یک جنبش شبیه به آن باشی و دوباره با دکتر کینگ حضور داشته باشی ، چنین نعمتی بود. خیلی شگفت انگیز بود ، “او می گوید. “این همیشه در ذهن من حک خواهد شد.”

***

امروز ، هریس در خانه ای که در آن متولد شده زندگی می کند. هنگامی که پس از گشت و گذار با خوانندگان آزادی به خانه بازگشت ، آماده ادامه تحصیل بود. وی در سال 1967 در دانشگاه ایالتی آلبانی ثبت نام کرد. در سال 1973 ، وی به عنوان یک معلم دائمی در یک مدرسه محلی به مدت 30 سال تدریس کرد. او در سال 2003 بازنشسته شد و اولین سی دی خود را ضبط کرد. در سال 2004 ، او دوباره سفر به سراسر کشور ، به کالج ها و سالن های اجتماع را آغاز کرد.

در حالی که مکانی که او به خانه می گفت همان جا مانده است ، دنیای خارج از در او به طرز چشمگیری تغییر کرده است. اما هریس اصرار دارد کاری که تقریباً 60 سال پیش شروع کرده هنوز تمام نشده است. مسائل مربوط به تفکیک – گرچه پنهان تر است – همچنان پابرجاست و وی از تلاش محافظه کاران برای محدود کردن حق رای مردم نگران است. او می گوید: “ترانه ای خوانده ایم که می گوید آزادی یک مبارزه مداوم است که من تا امروز هم آن را می خوانم.”

تقریباً 50 سال پس از آن لحظه ، هریس و دیگر خوانندگان آزادی ، نبلت و برنیس جانسون ریگون ، در مقابل باراک اوباما و خانواده اول برنامه اجرا کردند. وی می گوید: “این افتخار بود که می توانستم برای رئیس جمهور و بانوی اول شرکت کنم و آواز بخوانم.”

روتا مای هریس خطاب به رأی دهندگان در تجمعی در منطقه هیل ، آلاباما ، در سال 1965.

روتا مای هریس خطاب به رأی دهندگان در تجمعی در شهر هیل ، آلاباما ، در سال 1965. عکس: مری سووپ / با احترام از crmvet.org

هریس می گوید رویای کینگ هنوز محقق نشده است. وی با اشاره به اعتراضات زندگی سیاه پوستان می گوید: “ما هنوز در تلاش هستیم.” “من واقعاً به آنها افتخار می کنم و فقط می خواهم آنها به آنچه که می کنند ادامه دهند. آنها اکنون نمی توانند متوقف شوند. آنها باید ادامه دهند و رویای او را به واقعیت تبدیل کنند. “

او می افزاید: “من در ماه نوامبر 80 ساله خواهم شد و هنوز هم آهنگهای آزادی را می خوانم و هنوز هم سفر می کنم.” او دو گروه از خوانندگان را در آلبانی سازمان می دهد. ادامه کاری که او در دهه 60 انجام می داد. “گفتن داستان جنبش حقوق مدنی از طریق ترانه. من نمی خواهم این آهنگ از بین برود بنابراین آنها را سرپا نگه می دارم. “

او معتقد است انتخابات بعدی ریاست جمهوری یکی از مهمترین انتخابات در طول زندگی وی است ، و انتخاب دونالد ترامپ را “واقعاً دردناک” خواند. وی گفت: “آن مرد منحرف است. او مرد شیطانی است. اما من عاشق او شدم زیرا کتاب مقدس می گوید من باید دشمنانم را دوست داشته باشم. اما او بسیار شرور است ، من باید سخت دعا کنم تا به او عشق داشته باشم. ” از نظر هریس ، راهپیمایی و رأی دادن دست به دست هم می دهد و او امروز مردم را به انجام چنین کاری ترغیب می کند. “ما دوباره به آمریکا احتیاج داریم. ما همه داشته های خود را از دست داده ایم و همه آن به خاطر دونالد ترامپ است. ” او معتقد است که آینده کشور به تظاهرکنندگان زندگی سیاه پوستان بستگی دارد. “من اطمینان دارم که آنها متوقف نخواهند شد و دعا می کنم که متوقف نشوند ، زیرا اگر آنها متوقف شوند ، ما محکوم به فنا هستیم.”

تنها انتقاد او؟ اعتراضات امروز موسیقی کافی ندارد. او می گوید ، این ترانه ها داستان را روایت می کنند و باید آنها را پرورش داد و زنده نگه داشت. شما متن ترانه را بر اساس آنچه در شهر شما اتفاق می افتد انتخاب می کنید و آهنگ را آموزش می دهید. این است که آهنگ های آزادی به وجود می آیند “من امروز به جوانان می گویم: شما مجبور نیستید آهنگهایی را که خوانده ایم بخوانید. شما آهنگ های خودتان را می سازید ، این زمان شماست. “

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>