“ما خوش شانس بودیم که مردم گوجه فرنگی نمی انداختند”: کلاوس وورمن در روزهای بیتلز و پلاستیک خود

Category: دسته‌بندی نشده | No comments

من در سپتامبر 1969 ، نوازنده بیس و هنرمند کلاوس وورمن ، که اخیراً مانفرد مان را ترک کرده بود ، از جان لنون تماس تلفنی گرفت. هیچ چیز غیر عادی در آن وجود نداشت. Voormann 9 سال بود که بیتلز را می شناخت و بخشی از حلقه نزدیک گروه بود. این گروه شخصی Voormann بود ، پدی ، كلاوس و گیبسون ، كه لنون و جورج هریسون تلاش كردند بروند و در شبی كه در یك مهمانی شام با LSD مشهور بودند ، به دیدن زنده بروند. رینگو استار قبلاً در حال اجرای برنامه بود و با سر و صدا با همبازی های متغیر تغییر یافته خود روبرو شد و ادعا کرد که آسانسور محل آتش سوزی است. یک سال بعد ، او جلد برنده جایزه گرمی Revolver را طراحی کرده بود.

مسئله بیشتر آن چیزی بود که لنون از او می خواست انجام دهد. لنون با اطلاع قبلی دو روز موافقت کرده بود که در یک جشنواره احیای راک اند رول در تورنتو به اجرای زنده بپردازد و سعی داشت با پشت سر گذاشتن نوازندگان پشتیبان خود را به عنوان گروه پلاستیک اونو بازی کند. اریک کلپتون موافقت کرده بود که گیتار بنوازد ، اما Voormann قانع کننده تر عمل کرد ، به این دلیل غیر معقول که به نظر نمی رسید یکی از ایده های الهام گرفته تر از اجرای لنون ، تیتر یک جشنواره با گروه جدیدی که تمرین نکرده بود.

“جان گفت ،” اوه ، ما در هواپیما تمرین می کنیم. “بنابراین ما آنجا بودیم ، در ردیف آخر ، کنار جت ها نشسته بودیم ، و من بازی می کردیم بیس الکتریکی بدون آمپلی فایر ، “می گوید ، و خط تلفن را از خانه اش در باواریا متلاشی می کند. “من کاری را که می کردم نمی شنیدم. برای جان بیشتر از خودم عصبی بودم. منظورم این است که جان – بیتل – ناگهان با گروهی که تمرین نکرده بود روی صحنه می رود. باورنکردنی بود. “

 منطقه خنک کننده ... روز بعد از Plastic Ono Band در نقش تورنتو بازی کرد ؛ چپ به راست ، درامر آلن وایت ، اریک کلپتون ، کلاوس وورمن ، جان لنون و یوکو اونو.

منطقه خنک … روز بعد از پخش پلاستیک Ono Band تورنتو چپ به راست ، درامر آلن وایت ، اریک کلپتون ، کلاوس وورمن ، جان لنون و یوکو اونو. عکس: مارک و کالین هیوارد / گتی ایماژ

علاوه بر این ، لنون نه فقط برای پخش مجموعه ای کوتاه از کاورهای راک اند رول متناسب با جشنواره ای که در آن ژن وینسنت ، ریچارد کوچک و بو دیدلی نیز حضور داشت ، بلکه برای واگذاری میکروفون به یوکو اونو ، که دو بداهه گوش شکاف را اجرا کرده بود ، یکی از که بیش از 12 دقیقه به طول انجامید. “مردم فقط دهان باز داشتند. آنها با چاک بری در یک جشنواره راک اندرول هستند و ناگهان این موضوع آوانگارد ارائه می شود. ” “من روی صحنه بلند شده بودم ، پشت یوکو ایستاده بودم ، او جیغ می کشید ، فریاد می کشید و مانند پرنده ای که در حال مرگ بود فریاد می کشید ، و احساس کردم” این مربوط به جنگ ویتنام است “- من واقعاً تانک هایی را در کنارم دیدم که بمب هایی در حال سقوط و مرده است چیزی که او بیان می کرد. اما فکر کردم: “خدای من ، جان برای انجام این کار باید دیوانه باشد.” منظورم این است که ما افراد خوش شانس بودیم که به او گوجه پرتاب نکردیم. “

هنوز هم او می گوید ، مارک Yoko از عملکرد زنده مزایایی داشت. “وقتی واقعاً می دانید که آنقدر دیوانه است ، فکر نمی کنی:” اوه ، من قصد دارم روی صحنه چه کار کنم؟ “شما نمی ترسید ، فقط این کار را می کنید ، آسان است. منظورم این است ، “او می خندد ،” شما می توانید تمام اشتباهات مورد نظر خود را انجام دهید – مهم نیست. این پانک است. “

شاید باید Voormann را به شرایط غیرمنتظره بیتلز عادت می داد. او دانشجوی هنر با عشق به موسیقی جاز ، سینما نوول واگ و تمایل به لباس پوشیدن مانند یک روشنفکر جوان فرانسوی بود که برای اولین بار در سال 1960 با آنها روبرو شد. پس از بیرون رفتن از خانه دوست دخترش ، آسترید کرچهر ، خود را در خارج از مخصوصاً یک کلوپ مجلل در منطقه سنت پائولی هامبورگ ، که توسط راکت ناشی از درون تغییر مکان داده است. او قبلاً راك اند رول را شنیده بود ، گرچه سلیقه او بیشتر به مایلس دیویس متمایل بود ، اما او هرگز پخش زنده آن را نشنیده بود و مطمئناً نه با انرژی پاره پاره بیتلز نوپا. با این وجود ، او می گوید ، او از ورود به این باشگاه پاره شده بود ، كه به وضوح “خطرناک” بود.

عاشقانه کردن سال بیتلز در هامبورگ – تولد یک افسانه آسان است ، همانطور که یک آلبوم زنده در آنجا ضبط شده است – اما Voormann می گوید واقعیت واقعا ترسناک بود. “این قسمت کثیف هامبورگ بود ، قلاب ها و دلالان که دور آن می دویدند. در کلوپ ها دعوای چاقو صورت گرفت. فکر کردم: “اوه مسیح ، من آنجا نمی روم.” اما سرانجام ، خودم را جمع کردم و وارد شدم. “

 Ruff stuff ... Voormann ، Astrid Kirchherr و بیتل استوارت ساتکلیف سابق در یک مهمانی در هامبورگ ، سال 1961.

چیزهای راف … Voormann ، Astrid Kirchherr و سابق Beatle Stuart Sutcliffe در یک مهمانی در هامبورگ ، سال 1961. عکس: K & K Ulf Kruger OHG / Redferns

او بعداً با کیرچهر و دوستشان یورگن ولمر بازگشت: آنها به نظر می رسیدند در جایی که پیشخدمت ها به آنها ترحم می کردند و “اگر درگیری باشد از ما مراقبت می کردند”. پس از آنكه ابتدا توسط لنون مورد مخالفت قرار گرفت ، آنها به این دلیل كه كیرچهر آنها را به خانه والدین خود دعوت كرد تا بتوانند حمام كنند ، دوستی با این گروه برقرار كردند: شرایط زندگی گروه به قدری نامناسب بود كه مجبور به شستن و تراشیدن با استفاده از آب ادرارهای باشگاه.

کرچهر رابطه ای را با استوارت ساتکلیف ، بیسیست گروه آغاز کرد و از همه معروف تر ، گروه همان ظاهر جدید دوستان خود را پذیرفت و آنها را رها کرد چرم ها و چرمی ها به نفع شانه زدن موهایشان به جلو هستند: لنون ظاهراً نادرست به آلمانی ها لقب «موجود» داده است ، اختصاری اگزیستانسیالیست.

“شاید ما مانند آن هنرمندان فرانسوی به نظر می رسیدیم ، اما اگزیستانسیالیست نبودیم.” “ما اصلاً سیاسی نبودیم. ما آنها را به سمت عکس ها بردیم تا آنها بتوانند این فیلم های مورد علاقه ما – ژان کوکتو ، لویی مال – را ببینند و ما به نمایشگاه ها رفتیم و آنها را به هنر فرانسه تبدیل کردیم. “ < / span> دوست دختر او به بیتلز حمام پیشنهاد داد. آنها در حال شستن و تراشیدن آب از مجاری ادرار کلوپ بودند

یک شب در قایزرکلر ، ساتکلیف گیتار باس خود را به وورمن داد و به او گفت که به جای او روی صحنه بروید. او گیتاریست بود ، اما هیچ تجربه ای با ساز نداشت. اولین باری که با باس بازی کرد با بیتلز روی صحنه رفت که کاملاً باورنکردنی به نظر می رسد ، حتی اگر Voormann بگوید واقعیت هیجان کمتری داشت. او می گوید: “خوب ، می بینی ، این خیلی خارق العاده به نظر می رسد.” “اما این یک گروه راک اندرول بود ، آنها نیمه شب مشغول بازی بودند ، استوارت می خواست استراحت کند تا بتواند با آسترید روی مبل بغل کند. بنابراین من به نوعی با شماره Fats Domino بازی کردم. “

او می گوید که همیشه می دانسته است که بیتلز بزرگ خواهند بود -” من نمی توانستم صبر کنم تا آنها معروف »- اما به وضوح تصوری از مقیاس آنچه قرار بود اتفاق بیفتد نداشت. او در سال 1963 به انگلستان آمد ، در آن زمان ساتکلیف مرده بود – او گروه را ترک می کرد تا قبل از خونریزی مغزی ، در سن 21 سالگی ، با کرچهر در هامبورگ بماند – و بیتلمانیا در حال جنجال بود. Voormann با هریسون و استار در یک آپارتمان مشترک بود و احساس این احساس را داشت که چقدر خوشحال هستند که به نظر می رسد در میان جنون بعدی چهره ای قدیمی را می بینند. : “آن 10 سال بیش از حد کافی بود. رینگو می توانست در گروه بماند ، او همه را دوست داشت ، اما بقیه ، خشم و دعوا زیاد بود: آنها دیگر نمی توانستند این کار را انجام دهند زیرا همه آنها در جهات کاملاً متفاوتی بودند. جاده ابی ، یک LP زیباست ، اما … از نظر احساسی انجام آن درست نبود. آنها مجبور بودند این کار را انجام دهند زیرا آنها تعهداتی در برابر شرکت ضبط داشتند. اما آنها این کار را کاملاً حرفه ای و خارق العاده انجام دادند ، و این همان چیزی است که باعث ایجاد یک گروه خوب می شود ، می دانید؟ “

 'اوه ، ما در هواپیما تمرین خواهیم کرد

” اوه ، ما در هواپیما تمرین می کنیم “… نقاشی Voormann پرواز Plastic Ono Band به تورنتو.

در واقع ، در یک نقطه از انشعاب گروه ، شایعه ای پایدار – و ظاهرا کاملاً بی اساس – حاکی از آن بود که Voormann قصد دارد به به بیتلز بپیوندید ، یا بهتر بگوییم ، لنون ، هریسون و استار قصد داشتند گروه جدیدی به نام Ladders تشکیل دهند ، و Voormann جایگزین Paul McCartney شود. درعوض ، او در تمام آلبوم های انفرادی در طول دهه 70 بازی کرد. او علاقه خاصی به دهه 1970 جان لنون / گروه پلاستیکی اونو دارد: “همه کارهای انجام شده در دو زمان ، بدون هیچ سر و صدایی ، بسیار خام و تازه و مستقیم … هیچ کس هرگز به من نگفت چه بازی کنم. من همیشه آنچه را که احساس می کردم متناسب با روح آهنگ یا متن متناسب است ، می نواختم.

“او همیشه این کار را می کرد ، در تمام جلساتی که من انجام می دادم: تصور کنید ، دیوارها و پل ها ، راک اند رول اما بگذارید بگوییم اگر من هرگز یک نت اشتباه نوشتم یا گه بازی کردم ، او به من می گفت. همین مورد با جلد Revolver: اگر ایده خوبی به ذهنم خطور نکرده بود ، دیگر این شغل را پیدا نمی کردم – “متاسفم ، کلاوس…” “

Voormann متعاقباً به نوازنده ای در جلسات تقاضا تبدیل شد – این اوست که در مقدمه معروف باس در You’re So Vain ساخته کارلی سایمون بازی می کند و در Perfect Day لو رید بازی می کند ، جلسه بعدی او بیشتر بخاطر میزان بدرفتاری اردوگاه بین رید به یاد می آورد و تهیه کننده مشترک دیوید بووی. وی دهه 70 را در لس آنجلس گذراند و در پایان دهه به آلمان بازگشت.

قبل از اینکه از آمریکا برود ، از لنون در خانه در نیویورک دیدار کرد و او را پیدا کرد در حالت شوهر خانگی ، جوشاندن برنج برای تهیه سوشی و شرح لذت دیگر نداشتن معامله رکورد یا فشار ناشی از آن. اما حس عجیب پیشگویی او را تحت تأثیر قرار داد.

” من خراب شدم “… Voormann امروز در استودیوی خود در آلمان. < / span> عکس: Alamy

“من با پسرم ، اتو ، که همسن شان بود ، رفتم. برای گردش به پارک مرکزی رفتیم و جان شان را در کوله پشتی داشت. ما از زیرزمین ، جایی که گاراژ بود ، بیرون رفتیم و فکر کردم: ‘آه مسیح ، این ترسناک است. همه آن افراد واقعاً دیوانه در نیویورک و جان لنون هستند که بدون هیچ محافظ و هیچ چیز دیگر در حال قدم زدن هستند! “من برای او ترسیده بودم:” خدای من ، اگر این کاری باشد که او هر روز انجام می دهد … من نمی دانم “. p>

بازگشت به آلمان ، Voormann با Trio کار کرد ، گروه پس از پانک معروف به “دا دا دا” در سال 1982 ، اما سرانجام موسیقی را متوقف کرد و به نوشتن و هنر متمرکز شد. او جلد مجموعه های Beatles ’Anthology را طراحی کرد و در سال های اخیر ، کتاب ها و یک رمان گرافیکی درباره زمان خود با بیتلز منتشر کرده و با لیام گالاگر در بسته بندی اولین اثر انفرادی خود همانطور که بودید کار کرد. در 82 سالگی ، او به مجموعه ای از نقاشی ها در کتاب جدیدی در مورد اوایل کار انفرادی لنون و ساخت آلبوم John Lennon / Plastic Ono Band کمک کرده است – یکی از آنها تمرین آشفته پرواز در جشنواره راک تورنتو را نشان می دهد ، نوازندگان در پشت هواپیما به هم چسبیده اند.

این روزها ، او می گوید ، او دیگر حتی گیتار باس ندارد. وی می گوید: “اینکه خودتان بیس بنوازید کمی احمقانه است”: او احتمالاً با چه کسی می تواند بازی کند؟ او خندید و گفت: “من خراب شدم”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>