چرا جنگ كانیه وست برای اربابان خود نشان دهنده تغییر صنعت موسیقی است

I در سپتامبر ، كانیه وست به توییتر رفت تا صنعت موسیقی (و NBA) را “کشتی های امروزی برده” اعلام کند ، زیرا تلاش می کرد حقوق ضبط های اصلی خود را بدست آورد. وی توضیح داد: ”وقتی یک قرارداد موسیقی امضا می کنید ، حقوق خود را سلب می کنید. بدون استاد ، با موسیقی خود نمی توانید کاری انجام دهید. شخص دیگری مکان و زمان پخش را کنترل می کند. هنرمندان هیچ چیز شهرت ، تور و تجارت را قبول نمی کنند. “

مالکیت استادانش برای وست ، شخصی است که برخی از آنها توسط Universal Music و ناشر Sony / ATV نگهداری می شوند ، شخصی است. وی ادامه داد: “فرزندان من صاحب ارباب خود من خواهند شد ، نه فرزندان شما ، فرزندان من.” از آن زمان ، وست متعهد شده است كه تمام هنرمنداني كه با ليبل موسيقي GOOD وي همراه شده اند ، 50 درصد سهمي را كه از استادانشان در اختيار دارد ، پس خواهند گرفت. وی همچنین یک طرح هشت ماده ای را برای انقلابی در صنعت موسیقی پیشنهاد کرده است که بر مالکیت اصلی ، معاملات کوتاه مدت ، تقسیم 80/20 پرداخت حق امتیاز به نفع هنرمند (به طور سنتی برعکس) و شفافیت تمرکز دارد.

استدلال وست منطقی است ، اما مدتی است که این تغییرات وجود دارد. از نظر تاریخی ، در ازای دریافت پیش پرداخت برای ساخت موسیقی و هزینه های تبلیغ و توزیع لیبل ، هنرمندان چاره ای جز امضای حقوق اصلی خود در زمینه برچسب ها و ناشران نداشتند. آنها از نظر قراردادی موظف به ارائه سوابق متعدد هستند ، مگر اینکه برچسب آنها را رها کرده و قرارداد را خاتمه دهد – گزینه ای که هنرمندان نمی توانند بدون مشاجره قانونی تلاش کنند. امروز ، به لطف افزایش جریان و رسانه های اجتماعی ، که هنرمندان می توانند برای ساختن یک پایگاه عالی بدون گذر از دروازه بان ها ، تعادل قدرت به سمت سازندگان تغییر کند.

در سالهای اخیر چندین داستان موفقیت وجود دارد که هنرمندانی را در کارنامه خود ثبت کرده اند و بدون امضا در برچسب اصلی ، جوایز زیادی را از آن خود کرده اند و حقوق اصلی خود را حفظ کرده اند. در انگلستان ، اینها شامل Jorja Smith ، Little Simz ، AJ Tracey ، Gerry Cinnamon ، Tom Misch و Skepta هستند ، به نام چند. در همان زمان ، بر اساس تحقیقات میدیا ، هنرمندان بدون نصب برچسب ضبط – یعنی کسانی که فقط از خدمات توزیع استفاده می کنند تا موسیقی خود را به سیستم عامل های جریان و خرده فروشان برسانند – سریعترین رشد را در صنعت موسیقی ضبط شده جهانی دارند. در سال 2019 ، هنرمندان DIY 873 میلیون دلار درآمد (675 میلیون پوند) درآمد کسب کردند ، این رقم نسبت به سال 2018 با رشد 32 درصدی روبرو است و سهم 4.1 درصدی از صنعت موسیقی جهانی را به خود اختصاص داده است.

ادعای سهم شیر ... AJ Tracey در جوایز موسیقی AIM Independent در ماه آگوست.

ادعای سهم شیر… AJ Tracey در جوایز موسیقی AIM Independent در ماه اوت. عکس: آنتونی هاروی / رکس / شاتر استوک

این مطلب هم جالب هست  Idles v Fat White Family: آنچه مسابقه ایندی در مورد کلاس

در حالی که این تغییر اتفاق افتاده است ، تعداد زیادی از شرکت ها با معامله هایی که درآمد نسبتاً کمی دارند یا هزینه بالایی را دریافت می کنند ، به هنرمندان مستقل خدمت می کنند. ناشر Kobalt یکی از این موارد است که دارای برچسبی به نام AWAL است و خود را به عنوان یک شریک موسیقی جهانی شفاف معرفی می کند که تمام خدمات برچسب های اصلی و ناشران را ارائه می دهد اما با شرایط بسیار مطلوبتری. هنرمندان و ترانه سرایان 100٪ از حقوق خود را حفظ می کنند ، در معاملات حبس نیستند ، می توانند ببینند که چه مقدار پول از طریق یک پورتال آنلاین کسب می کنند و همچنین می توانند به پیشرفت درآمد آینده دسترسی داشته باشند.

علاوه بر کوبالت و بسیاری دیگر از شرکتهای “خدمات برچسب” که پیشنهادات مشابهی دارند ، چندین سرویس DIY نیز وجود دارد که به عنوان توزیع کننده عمل می کنند ، برخی از آنها پیشرفت هایی مانند Amuse ، Stem ، TuneCore و DistroKid و خود اعلام می کنند “چهارمین بزرگترین برچسب بزرگ” BMG ، 75٪ از درآمد هنرمندان را با 25٪ حفظ شده توسط این شرکت ارائه می دهد. ناشر بودجه ای خوب Hipgnosis Songs اقدام به خرید کاتالوگ های انتشاراتی با ارزش بالا کرده است ، بخشی از این تلاش برای داشتن نفوذ کافی برای تقاضای نرخ حق امتیاز بهتر برای ترانه سرایان با رشد اندازه و ارزش شرکت است.

ویلارد آدریتز ، رئیس و بنیانگذار کوبالت می گوید رشد بخش مستقل خدمات به معنای دموکراتیک تر شدن صنعت موسیقی است. او می گوید: “از نظر تاریخی ، تجارت موسیقی کمی شبیه رولت روسی بود.” “در واقع ، این از رولت روسی بدتر بود. هنگامی که [برچسب ها] می خواستند شما را بشکنند ، هشت هفته شلیک کردید و فقط 5٪ موفق به شکستن شدند. اکنون ، ما صدها هنرمند داریم ، که من آنها را “طبقه متوسط” می نامم ، که 100 دلار یا بیشتر [در سال] درآمد کسب می کنند و این بدان معنی است که آنها می توانند با هنر خود زندگی کنند. ” آدریتز تخمین می زند که این رده میانی طی چند سال به یک صنعت 7 میلیارد دلاری تبدیل شود – طبق تحقیقات میدیا ، ارزش بخش موسیقی ضبط شده مستقل از سال 2019 است.

گابریل آپلین ماهانه بیش از 250 میلیون جریان … گابریل آپلین. عکس: شرلین فارست / سیم تصویر

این مطلب هم جالب هست  سینمای بیتلز تهدیدآمیز به کمک لیدل از دوستانش

گابریل آپلین ، ترانه سرا ، یکی از این هنرمندان رده میانی است. او پیش از امضای قرارداد با برچسب وارنر Parlophone ، کار خود را در زمینه انتشار موسیقی به طور مستقل از طریق یک سرویس توزیع آغاز کرد. پس از دو آلبوم ، او و برچسب راه خود را از هم جدا كردند (به گفته او متقابل و دوستانه) و آپلین تصمیم گرفت مسیر مستقل را دوباره در پیش بگیرد. امروز ، او موسیقی را از طریق اثر خود Never Fade Records ، که دارای مجوز از کوبالت است ، منتشر می کند و بیش از 250 میلیون جریان ماهانه ایجاد می کند. او احساس کنترل بیشتری در بینش خلاق و شغلی خود دارد و به لطف درآمد جاری ، هنوز هم می تواند حتی به دلیل نبود تور در سال جاری پول کافی برای گذران زندگی فراهم کند. او می گوید: “برای هنرمندان ، شما می توانید با درآمد ثابت و ثابت زنده بمانید.” “این چیز عجیبی نیست اما یک گزینه حرفه ای واقعی است. با داشتن معاملات کوتاه مدت ، نرخ های خوب و داشتن موسیقی شخصی ، احساس نمی کنم برای داشتن یک زندگی عادی باید میلیارد ها جریان داشته باشم. “

در برچسب های مهم نیز شواهدی از پیشرفت وجود دارد (یونیورسال ، سونی و وارنر از ارائه نظر برای این مقاله خودداری کردند) ، هنرمندان پس از ایجاد جذابیت توسط خود ، شرایط مطلوبی را امضا کردند. استورمزی برای لیبل #MERKY خود با آتلانتیک یک قرارداد سرمایه گذاری مشترک امضا کرد و استفلون دون همین کار را با Polydor از طریق V-IV خود انجام داد: سرمایه گذاری مشترک معمولاً به معنای تقسیم سود 50/50 است و داشتن حقوق اصلی به شرایط فردی بستگی دارد. . چند هنرمندی که می شناسیم می توانند در هنگام امضای برچسب ها از حقوق اصلی خود برخوردار شوند عبارتند از: تیلور سوئیفت تحت قرارداد جدید خود با یونیورسال در سال 2018 و فارل ویلیامز برای توافق خود با برچسب سونی کلمبیا در سال 2013.

این مطلب هم جالب هست  تاج مشهور 6 دلاری BIG در حراج

اندی ماسگراویو ، مدیر رپ موفق انگلیسی AJ Tracey ، می گوید معاملات پیشنهادی وی از چندین برچسب بزرگ با معاملات گذشته بسیار متفاوت است. بخشی از دلیل این امر به موفقیت آنها به تنهایی رسیده است ، از جمله آلبوم شماره 3 و چهار تک آهنگ برتر 5 ، که قدرت مذاکره را افزایش می دهد. “مالکیت واقعی استاد کمتر رایج شده است. اکنون برچسب های بزرگ حتی از درخواست مالکیت نیز محتاط هستند. ” “برای هنرمندی مانند AJ ، اصطلاحات اساسی که می بینیم مالکیت حقوق و روند تصمیم گیری وی و بدست آوردن سهم شیر از درآمد است. مدت طولانی مجوز برای ضبط بیشتر شبیه کوتاه مدت است و تقسیم حق امتیاز 80/20 به نفع برچسب کاملاً معکوس می شود. “

Musgrave پیش بینی می کند که این تغییر قدرت ادامه خواهد یافت و منجر به این خواهد شد که برچسب های بزرگ هنرمندان کمتری را امضا کنند و تمام وزن خود را پشت سر کارهایی قرار دهند که “این کار باعث می شود که وقتی نتیجه می دهد ، نتیجه زیادی برای آنها نخواهد داشت.” وی ادامه می دهد: “با هنرمندانی که امضا می کنند ، آنها مجبور خواهند بود هر آنچه را که به آنها قول داده اند تحویل دهند. هر روز نمونه هایی از هنرمندان را می بینید که مجاز به انتشار پروژه خود نیستند و یا خارج از معامله کاری انجام نمی دهند ، و این نه تنها برای یک شغل مضر است ، بلکه برای سلامت روان فرد نیز مضر است. “

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *