چرا Radiohead سیاه ترین گروه سفید در زمان ما است

از هرکسی که سیاه ترین گروه سفید راک است ، در 30 سال گذشته بخواهید که ظهور کند ، و عقیده من این است که تعداد کمی می گویند Radiohead.

پنج نفری هیجان انگیز پیروز آکسفوردشایر به خاطر موسیقی پیچیده و چالش برانگیزی ستایش می شوند که اکنون با پیشرفت دوران گرانج خود فاصله دارد. آلبوم دوم شگفت انگیز آنها (The Bends 1995) ملودی های سمفونیک آلت راک را با احساسات حتی بزرگتری یوغ کرد و شاهکار OK-Computer پس از پرو-راک (1997) وحشت تاریکی اواخر قرن 20 را نسبت به همه چیز ، از افزایش بیگانگی نئولیبرالی تا سردی فناوری این باعث می شود شما جلوی دیدگاه های منتقدان را بگیرید ، که حتی بیشتر دنباله رو برای پیگیری ، K A ، که 20 سال پیش منتشر شد ، شادتر می شوند.

با موسیقی Black همگام سازی می شود؟ رقیبان فوری آن لحظه پاپ شامل کهنه سربازان فانک راک Red Hot Chili Peppers یا شاید – در صورت رسیدن به آن – گروههای ترکیبی رپ متال اواخر دهه 1990 (Korn ، Limp Bizkit) که به سمت طرح های قافیه های هیپ هاپ حرکت می کردند با تظاهر کم به فضیلت گرایی جریان MC اما این نمونه ها به جای تفکر عمیق تر درباره هنری که ایده آل ها و چالش های زندگی سیاه را بیان می کند ، به طور کامل نکته را از دست می دهند ، و بر سبک پاپ سطحی تأکید دارند.

Radiohead Kid یک آلبوم 2000 ، ساخته شده توسط تام یورک و استنلی دونوود.

Radiohead Kid جلد آلبومی از سال 2000 ، ساخته شده توسط تام یورک و استنلی دونوود. عکس: Parlophone

اگر قضاوت بر اساس ظاهر کمی ناجور و فوق العاده سفید آنها ممکن باشد پوچ به نظر برسد ، اما من مدت هاست که یک سیاهی عجیب و زیبا را در Radiohead شنیده ام. طنین اندازهای قدرتمندی بین کار آنها و هنر رادیکال سیاه وجود دارد که در میان حساب های نژادی فعلی ما بیش از هر زمان دیگری معنی دار است. مقاومت ، آینده نگری و انتقاد از قدرت طاس در صدای Radiohead سخت گیر است و این ترکیب ، همراه با استقبال از موسیقی جاز و سایر اشکال انقلابی موسیقی سیاه ، احتمالاً به همین دلیل است که تعداد زیادی از هنرمندان معاصر سیاه پوست کارهای آنها را پوشش داده اند.

دوران سیاه رادیو هد در كید A كاملاً مورد توجه قرار گرفت. این قطب بندی مشهور بود ، بعضی آرزوی گیتار بیشتر را داشتند ، برخی دیگر جسارت اختراع صوتی آن را تحسین می كردند. اردوگاه دوم – از جمله من – تمایل گروه را به جلو بردن حتی بیشتر از آواز آواز-کر-آیه به رقص ماجراجویانه و موسیقی الکترونیکی و آوانگاردیسم جاز ، در ایده های فردی آهنگ و همچنین دیدگاه اخلاقی کلی جشن گرفت.

همانطور که سایمون رینولدز ، منتقد تصور می کند ، Kid A رکوردی بود که در گرفتن “رنگ های زنده ، عجیب فضایی و اجبار ریتمیک” موسیقی الکترونیکی کار سختی را انجام می داد در حالی که هنوز احساساتی را که یک شخص با “سطح -” و رقص با احساس بالا ، جمعی با القای زیاد “. به گفته وی ، این رکوردی بود که “در جستجوی دورترین اندام های سنت راک” به دست آمد.

آنچه رادیو هد را بسیار رادیکال می کند ، دنیای عمیقاً درون نگرانه آنها است که به عنوان سنگرهایی در برابر استبداد زندگی روزمره ساخته شده اند

در سال 2000 ، تمام آنچه که من به عنوان یک طرفدار دختر سیاه پوست Radiohead می خواستم این بود که با آنها در این اندام ها زندگی کنم. چرخش صفحه کلید متعفن و پردازش صوتی آوازی همه چیز در جای مناسب خود ، آهنگ آغازین آلبوم ، خلاف این را اعلام کرد: همه چیز در شرف هیجان زدگی بود. Treefingers متعالی یک جرم براق است که به آرامی به دور جهان می چرخد. غم انگیز و جذاب غم انگیز موسیقی متن فیلم Motion Picture دعوت به غواصی در یک منظره رویایی سینمایی دل شکستگی بود. فکر کردم چرا در این جهان ها زندگی نمی کنیم ، زیرا فاجعه بازشماری انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در اعماق سقوط اتفاق افتاده است؟

این مطلب هم جالب هست  Michael Kiwanuka به برنده 2020 جایزه عطارد

آنچه باعث می شود موسیقی رادیو هد برای من چنین اقدامی رادیکال باشد ، این جهانهای عمیقاً درون نگرانه دیگر است که به عنوان سنگرهایی در برابر استبداد زندگی روزمره ساخته شده اند (جهانی که “ما سرمان را روی چوب بسته ایم / شما صاحبان منصب هستید”) تام یورک در آوازهای کابوس و ناخوشایند در تیتراژ آواز می خواند). اصرار غنایی مکرر K A A برای “لغزش” چیز جدیدی برای مردانگی راک نیست ، یک سر اضطراب آور برای اراده سرسختانه “محو نشدن” که از روزهای ابتدایی ژانر است. اما این همچنین یک دعوت انقلابی و باشکوه برای وجود در جای دیگر است ، به شکلی که با آنچه دانشمندان معمولاً از آن به عنوان سنت رادیکال سیاه در موسیقی یاد می کنند ، مطابقت دارد.

این رسم ، كه فیلسوف و شاعر ، فرد موتن ، به طور گسترده در مورد آن نوشته است ، روشهایی را كه توسط افرادی كه زمانی اسیر بودند ، یا زمانی کالاهایی كه بعنوان کالایی تلقی می شدند ، و بعنوان “غیر انسانی” تعریف می شد ، آشكار می سازد ، نوعی حیاتی از خود است. -making: این دروازه ورود به سایر دنیاهای زندگی است که در صورت عدم وجود فضای ایمن در آن ساکن می شوند. موتن معتقد است ، موسیقی سیاه “نابودکننده” است ، “نیرویی تغییر شکل ناپذیر و غیرقابل تحول” که به افراد مستعمره و دارای حق رای اجازه داده است راهی برای خروج از هیچ راهی نداشته باشند.

این سنت را می توان در طول تاریخ تاریخ پاپ بلک ، به عنوان مثال ، در زیبایی شناسی آفروفوتوریستی Sun Ra و Funkadelic ، و مسلماً حتی تخیلات ماتریالیستی رپ ، احساس کرد. در دوران Black Lives Matter ، هنرمندانی مانند سولانژ ، فرانک اوشن ، Childish Gambino ، Weeknd ، Janelle Monáe و دیگران نوعی تحقیق و توسعه جعلی را تدارک دیده اند که به خستگی ، رویاهای روان پریش و آرزو می رسد به عنوان یک تقابل و جن گیری ضد امروز ما -ترور سیاه. این نوازندگان اخیر در یک چشم انداز قرن بیست و یکم روی سن آمدند ، که تا حدی توسط فعالیت مخاطره آمیز رادیو هد در حاشیه پاپ تغییر شکل یافت.

چارلز مینگوس

چارلز مینگوس. عکس: بایگانی مایکل اوچس / گتی ایماژ

Kid A نیز خود را با موسیقی جاز هماهنگ کرد ، موسیقی رادیکالی قبل از راک اند رول که سیاه پوستان نیز در پاسخ به خشونت زندگی جیم کرو و تلاطم مهاجرت دسته جمعی متولد شدند. این صداها در سرود ملی پخش می شود ، با یک بخش برشی هشت تکه و روح گروه هنری ترسناک شیکاگو و همچنین کنسرت Town Hall 1964 چارلز مینگوس را فرا می خواند ، که وی در آن گروه خود را به ساخت سر و صدا شبیه به یک ترافیک. یورک از طریق کاکوفونی آواز می خواند: “همه در اینجا هستند / همه خیلی نزدیک هستند / همه ترس دارند / همه چیز را حفظ کرده است …” سیاست کاملاً ناراحت است ، اما این موسیقی آشوبگرانه است ، این آهنگ به ما می گوید ، که با خشونت پاسخ می دهد در برابر بحران.

این مطلب هم جالب هست  Tenderlonious / Jaubi: راگاس از بررسی لاهور | آلبوم جهانی ماه عمار کالیا

در زمینه مکالمات روان رادیو هد با جاز متن و تفکرات آکادمیک فراوانی وجود دارد: جانی گراندوود ، گیتاریست گروه ، از Bitches Brew کلاسیک تلفیقی مایلز دیویس به عنوان یک طرح مهم برای OK Computer نام برده است ، و مینگوس تأثیر مداوم در کار آنها داشته است ، به عنوان مثال در Pyramid Song از Amnesiac 2001. در همین حال ، هنرمندان جاز سیاه احترامات Radiohead را با احترام خود جبران می کنند. کاورهای متعدد و هیجان انگیز رادیوهد ، پیانویست و تهیه کننده رابرت گلاسپر – از قطعاتی مانند Packt Like Sardines in a Crushed Tin Box و Reckoner – روش هایی را که موسیقی آنها در محافل نوازندگان موسیقی جاز به عنوان موضوعات سرگردانی ، اکتشاف بداهه و کنار گذاشتن ، به اثبات می رساند. خوانش متقاطع Glasper از “همه چیز در جای مناسب خود” با “Maiden Voyage” از Herbie Hancock ، Kid A’s جهان پر آب و آب را متصل می کند – با تصاویر صوتی صفحه کلید غرق در شما می شود و شما را به سطح چیزها می کشاند – با سفر آبزیان Hancock.

اما نشانه هایی از جذابیت Radiohead برای هنرمندان سیاه پوست در سراسر پاپ وجود دارد. نسخه معمولاً حیله گر و غیرقابل پیش بینی Creep را بگیرید که پرینس در سال 2008 بر روی مخاطبان Coachella خوشحالش افتاد و ضمایر آن سرود نفرت انگیز را به هم زد (“اینجا چه کار می کنیم؟ ما اینجا نیستیم!”). در نسخه گنارلز بارکلی از Reckoner (همچنین در حدود سال 08 ، در طوفان دوران اوباما) جعل محکم Cee-Lo Green با جدیت تمام دلهره های پرنده آواز تاریک یورک در مورد تقسیم انسان را به دست می گیرد. Frank Ocean در یک کنفرانس مطبوعاتی Spotify 2012 به مدت یک دقیقه به ما درختان پلاستیکی تقلبی و جذاب را ارائه داد. نوازندگان خطرپذیر سیاه و سفید به خاطر چشم اندازهای عظیم و فرمالیستی گروه و ابراز احساسات گره خورده در مورد عدم اطمینان جهان و جایگاه شخص در آن ، مرتباً به رپرتوار گروه روی می آورند.

یکی از بلندپروازانه ترین تلاش ها برای شکل گیری و احساس موسیقی رادیو هد با موسیقی آفریقایی آمریکایی ، خوب بودن بانوی خوب ، رومان جیان آرتور است که در زیرزمین آلبوم mashup از سال 2015 قرار دارد. خواننده ، ترانه سرا و عضو شگفت آور جاندل مونا در Wondaland Art Collective با آوازهای آراسته و عمیق آهنگ های خود از OK Computer و The Bends ، با کتاب آواز متراکم D’Angelo ، شاهزاده R&B شاهزاده تجربیات فانک ، مداحی انجیل و تصنیف های اتاق خواب ، جمع شد. ایستاده در چهارراه ناامیدی کیهانی و امید تابناک ، GianArthur با مختصر ، پروژه زیبا باعث افزایش صدا در نزدیکی موسیقی Black Radical با گروه شد.

پنج سال بعد ، این روابط برای آرلو پارکس شاعر ، خواننده ، که اجرای تکان دهنده و همراه خود پیانو از Creep ، در دریایی از تعابیر مشابه با توجه به آواز با ظرافت بالغ 20 ساله لندنر ، برجسته است ، مانند گذشته دوستانه است. ، و روشی که او آهنگ را به روایتی از دل شکستگی شدید کریر تبدیل می کند. و سپس Lianne La Havas ، سومین آلبوم خود که امسال منتشر شد ، دارای یک ماهی عجیب و غریب تغییر یافته ، یک داستان زیر آب از عشق و ترس از In Rainbows است که به تم های علاقه ، تسلیم ، انتظار برای رسیدن به پایین دریای یک رابطه قبل از پیدا کردن مسیر خروج. وقتی او ما را وادار می کند که با دقت در آب بیاییم نسخه La Havas سرعت کار را به یک راهپیمایی کاهش می دهد ویبراتوی بزرگ و درخشان آن “عمیق ترین اقیانوس” می شود ، دگرگونی مست کننده ای که همه ما آرزو می کنیم در این دوران وحشیانه زندگی کنیم.

این مطلب هم جالب هست  بررسی کلوپ مردان مرد

جلد او زمزمه این احتمال را دارد که شخص در تنظیمات رشته های Radiohead مانند Dollars and Cents نیز به گوش می رسد ، که صداهای فرار از روحیه نوازنده موسیقی جاز ، آلیس Coltrane (یکی دیگر از چهره های سنگین گروه) را به ذهن متبادر می کند. این هاله رویایی و عرفانی زبان تغییر شکل شخصی و تغییر است ، روشی برای “سازنده بودن با بلوز خود” ، همانطور که یورک آن آهنگ را می گوید.

البته محدودیت هایی برای مقایسه وجود دارد. از یک طرف ، Kid A’s How To Disappear کاملاً به من احساس می کند گویی که در یک موسیقی متن فیلم آرزو برای متعلق به کلاسیک ادبی آمریکایی آفریقایی آفریقایی رالف الیسون در سال 1952 ، مرد نامرئی است. انعکاس فراخواننده آهنگ (“من اینجا نیستم / این اتفاق نمی افتد”) خلاصه ای از عذاب راوی بی نام رمان و همچنین اراده وی برای پس گرفتن نامرئی بودن توسط یک رژیم برتری طلب سفیدپوست ، و تبدیل آن است به سپر و اسلحه تبدیل شود. اما می دانیم که چالش های یورک همان قهرمان الیسون نیست. او انتخاب می کند تا در معاشرت خود نامرئی باشد ، شاید به عنوان واكنشی نسبت به مبارزات خود ، دنیاهایی دور از توهین و آسیب دیدگی نژادی. تجربه های Black وجود دارد که گروه هرگز به راحتی نمی تواند از طریق صدای خود به آنها دسترسی پیدا کند. بزرگترین آواز موسیقی پاپ کودک A ، در Idioteque – “در اینجا من همیشه اجازه می دهم همه چیز” – محکومیت کنایه آمیز امتیاز (سفید) است که ما را به لبه بحران آب و هوا کشانده است ، اما احساسی است که ممکن است نباشد با مردم سیاهپوست زنگ بزنید ، که در بسیاری از اوقات مجاز نیستند.

نینا سیمون

نینا سیمون. عکس: دیوید ردفرن / ردفرنس

با این وجود ارتباطات بین آزادی سیاه و آزادی خلاقانه Radiohead هنوز غنی است و وقتی آنها در سال 2016 در تور A استخر شکل ماه خود ، کاری را انجام دادند که هیچ گروه راک استادیومی دیگری انجام نداده است ، غیرقابل انکار است. با صحنه ای که در آغاز اجرای هر شب به تاریکی روشن می شد ، صدای یک نبوغ موسیقی زن سیاه پوست ، از انقلاب فمینیستی سیاه ، از یک شخصیت برجسته از فعالیت و قدرت در موسیقی عامه پسند – که از نینا سیمون است – نشان دهنده آغاز نشان دادن وقتی در سال 2018 آنها را در تور دیگری گرفتم ، کلمات او دوباره در مادیسون اسکوئر گاردن شسته شد: “چه چیزی برای من آزاد است؟” … من چند بار در صحنه بوده ام که واقعاً احساس آزادی کرده ام. و این چیز دیگری است! … من به شما می گویم آزادی برای من چه معنایی دارد. بدون ترس. منظور من واقعاً هیچ ترسی نیست. “

من تماشا کردم که گروه زیر پوشش تاریکی و سخنان نینا سازهای خود را به دست گرفتند. هیچ چراغ خیره کننده ای وجود نداشت ، هیچ درخواست جدی برای استقبال از تشویق مردم وجود نداشت ، فقط عزم راسخ برای پیگیری اتهام او ، برای زندگی کردن در مورد تصور بدیع او. و ، مانند مردمان سیاه در سمت راست و چپ من – ذره ای از تماشای تماشای جمعیت ، جوانانی که عینک آفتابی دارند و انتظار مشتاقانه آنها مانند من بود ، قابل لمس بود – من از جای خود بیرون آمدم ، آماده ام تا با آنها به مکان های آزاد بروم جای رویاهایش.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *