اوگنیا عارفیوا: “همه ما باید دوست داشته شویم”

 Evgeniya Arefieva Evgenia Arefieva

معلم آواز و همنواز Evgenia Arefieva – در مورد گذشته و حال ، در مورد خانواده و دوستان ، در مورد خوانندگان و زندگی در موسیقی.

– در زندگی خود بیشتر به چه چیزهایی از نظر ذهنی بازمی گردید؟

– چیزهای زیادی به خاطر دارم. جوانی ام را به یاد می آورم. وقتی جوان هستید خیلی خوب است. وقتی پیر می شوید خیلی چیزها شما را آزار می دهد. در داخل ، شما همان چیزی که بودید باقی می مانید. اما شما نمی توانید این کار را انجام دهید و روشی که قبلاً انجام داده اید …

من افرادی را به یاد می آورم که با آنها کار کردم. بسیار جالب و به نوعی بسیار بسیار آسان بود. می دانید ، پس انگار فقط به خودی خود بود. و همه چیز خوب است. من الان جایی هستم که نگاه می کنم – همه چیز بد است …

– دشوار است

– بله ، دشوار است.

– چه کسی پدر و مادر شما بودند؟

– مادر ، آنیا عارفیوا ، یک خواننده ، یک نوگ بود … او از اولیانوفسک بود. او در چلیابینسک به عنوان یک طراح تحصیل کرد و در طول جنگ در ChTZ – کارخانه تراکتور چلیابینسک کار می کرد. او در یک اجرای آماتور آواز خواند. او چنان خوب آواز خواند که همه شروع به پرسیدن کردند: “چرا شما درس نمی خوانید؟” او به مدرسه موسیقی آمد ، جایی که بلافاصله بدون آزمون به آنجا منتقل شد.

– صدای او چه بود؟

– نه به این دلیل که مادر من بود … او واقعاً صدای خارق العاده ای داشت. تاریک ، پر هیاهو ، نزدیکتر به سوپرانوی دراماتیک. او نمی دانست چگونه نت های اصلی را انتخاب می کند ، جایی که آنها را “شلیک” می کند ، اما همه چیز در جای خود بود. می دانید ، چیزی به عنوان “صدای منتقل شده به طور طبیعی” وجود دارد. او معلم خوبی در چلیابینسک داشت.

او از دانشگاه فارغ التحصیل شد و او را به فیلارمونیک منتقل کردند. مامان سالها آنجا کار کرد. وقتی سالن اپرا در چلیابینسک افتتاح شد ، او نیز به آنجا دعوت شد. او را به خانه های مختلف اپرا دعوت کردند. یادم می آید که چگونه مردم آلما آتا به خانه ما آمدند. آنها پول پیشنهاد دادند – هم بلند کردن پول ، و هم حقوق: “و شوهر کار خواهد کرد ، و کودک به او وصل خواهد شد …” او نرفت … من نمی دانم چرا. او و پدر از همه چیز می ترسیدند …

– چرا؟

– اولیا ، چنین زمانی بود. آن زمان وحشتناک بود. پدرم فقط در سال 1939 به روسیه آمد. او یهودی لهستانی بود. وی در لهستان متولد شد ، وی در لودز زندگی می کرد … او صدای فوق العاده ای داشت (او در گروه کر به سرپرستی توسکانینی کار می کرد). ما حتی در جایی چنین عکاسی داشتیم …

در پشت بام کالسکه ، او و خواهرش در سال 1939 به روسیه فرار کردند. و البته من نه فقط به هرجایی بلکه در چلیابینسک رسیدم. همانطور که مادرم به من گفت ، تبعیدی ها را در قطار بردند. در روسی ، نه بلمی. فقط می توانستم آواز بخوانم. به مدرسه موسیقی آمدم و آواز خواندم. او را بلافاصله به برخی از گروه های کر منتقل کردند …

– نام او چه بود؟

– نام میانی من “میخائیلوونا” است ، اما این صحیح نیست. او Chaim Yakovlevich Kalissky بود. به دلایلی همه او را “مایکل” صدا می کردند. ظاهراً حرف “x” به صدا در آمد ، بقیه را هیچ کس نمی توانست درک کند. او در گردان کارگری بود.

در سال 1946 ، قطارها به لهستان برگشتند. پدر گفت: “بیایید همه با هم به لهستان برویم.” مامان گفت: “من نمی روم و ژنیا را نمی دهم.” و پدر ماند به نظر من ، او تنها کسی است که از آن لهستانی ها به چلیابینسک آمده است. بقیه برگشتند …

این پدر من بود … با صدای عالی. من پیانو می زدم ، مادرم آواز می خواند و پدرم هم گوش می داد. من از اون چیز های زیادی یاد گرفتم. با تشکر از او ، من یاد گرفتم که تفاوت را احساس کنم: “این خوب است ، اما در اینجا شما در این و آن موفق نبودید …”

پدر به زبان آلمانی و لهستانی عالی صحبت می کرد. مامان گفت: “اگر بشنوم که با او کار می کنی من می کشم.” بنابراین ، من حتی یک زبان یاد نگرفته ام. حالا آنها تمام وقت خواننده هستند که به دوره ها می روند و زبان می آموزند … و بعد ، اگر مادرم شنید – خدا نکند!

– بعد از گردان کارگر چه کار کرد؟

– سفارشی ساز. او همچنین منبت کار بود. من قاب های بسیار خوبی دارم که توسط پدرم ساخته شده است. هنگام ساخت کاخ کنگره ها از وی به عنوان منبت کار دعوت شد. (روزت های تراشیده شده زیادی وجود دارد. اگر آنجا هستید ، توجه کنید …) همه شرایط برای زندگی ایجاد شده است. پدر نپذیرفت: “آنیا ، اگر آنها مرا ببرند ، تو پیش ژنیا خواهی ماند ، چه خواهی کرد؟” در واقع ، بسیاری از آنها برده شدند ، و هیچ کس بیشتر از این افراد را ندید. ما نرفتیم … و من می توانستم خیلی زودتر در مسکو باشم … (لبخند می زند) اوقات وحشتناکی. هر زمان در نوع خود ترسناک است. ما cor “ویروس کرونا” داریم.

این مطلب هم جالب هست  گروه کر پیاتنیتسکی در چارچوب پروژه فدرال "ما روسیه هستیم"

– شاید خیلی ترسناک نباشد …

– چه کسی می داند.

– شما در کالج چلیابینسک و هنرستان اورال نزد معلمان عالی تحصیل کردید …

– بله. در مدرسه – با دانش آموز گلدنویزر ، ربکا آلمانوونا گیتلین ، در هنرستان – با دانش آموز Neuhaus ، ایساک زوسمانوویچ زتل. Rebekah Germanovna یک پیانیست شگفت انگیز بود. مادرم ، خواننده ، با او کار کرد. و اتفاقاً من در کلاس او بودم.

وقتی از دانشگاه فارغ التحصیل شدم ، ایساک زوسمانوویچ به عنوان رئیس کمیسیون دولتی به چلیابینسک آمد. من علی رغم نام خانوادگی با حرف “a” از همه آخر بازی کردم. به محض اینکه صحنه را ترک کردم ، او بلافاصله به من نزدیک شد: “کجا می خواهی وارد شوی؟” پاسخ می دهم: “من قصد دارم وارد لنینگراد شوم.” – “آیا می خواهید به Sverdlovsk بروید؟” – “نه …” “بیا به اسوردلوفسک ، من تو را به نزد خودم می برم.”

و سپس: “با چه کسی آمدی؟” می گویم: “با پدر”. – “مرا به پدر معرفی کن …” آنها مدتها صحبت کردند: “دختر را کجا می فرستی؟ کمی! چگونه می توانید او را تا اینجا بفرستید؟ بیایید به Sverdlovsk برویم … “مادر و بابا ، البته ، از اینکه سعی می کنند خوشحال هستند:” Zhenya ، معلم شما را می برد ، جوان ، بازی می کند … “

او در آن زمان واقعا کنسرت های انفرادی بازی می کرد. همراه با Neuhaus Zetel در هنگام تخلیه به Sverdlovsk وارد شدند ، و سپس او می تواند به مسکو بازگشت ، اما ، ظاهرا ، او خودش می خواست استاد شود … و او در Srdrdlovsk ماند.

– چرا شما قصد داشتید دقیقاً وارد شوید به هنرستان لنینگراد؟

– چون دوست دخترم که یک سال بزرگتر درس خوانده بود ، وارد آن شد. من دیپلم قرمز داشتم و به دلایلی مطمئن بودم که این کار را می کنم. و با این وجود در سال 1960 وی تحصیلات خود را در هنرستان Sverdlovsk آغاز کرد. پشیمان نیستم که به Zetel رفتم. او شخص فوق العاده ای بود ، من را بسیار دوست داشت. من یک تحصیلات واقعی از او گرفتم.

ایساک زوسمانوویچ کتابی در مورد مدتنر دارد. او کار خود را مطالعه کرد. و برای تمام پنج سال ما با Medtner بازی کردیم. (لبخند می زند.) سوناتا ، افسانه ها … همه ما آنها را بازی کردیم. به هر حال ، این آهنگساز بسیار سخت است ، چه از نظر پیانیستی و چه از نظر فکری – فکر کردن در آنجا لازم بود …

نیکولای مدنر: “برای کارهای خلاقانه شما باید بتوانید زندگی را متوقف کنید …”

به نوعی بسیار خوب … روی گرامافون که او آورد ، ما تعداد زیادی ضبط موسیقی شنیدیم ، هم موسیقی سمفونیک و هم پیانو. یک روز در هفته به طور خاص برای این کار اختصاص داده شده بود: کل کلاس به مدت چهار ساعت جمع شد ، او یادداشت هایی را نوشت ، در مورد آنها صحبت کرد ، نظر همه را جویا شد (آنچه را دوست داشتیم – چه چیزی را دوست نداشتیم) ، گفت چه چیزی درست است – چه چیزی درست نیست … برای توسعه عمومی ، به طوری که همه ما یاد بگیریم که فکر کنیم.

شوهر من ، جوزف ماکسوویچ گانلین ، یک پیانیست فوق العاده ، نیز با او تحصیل کرد. ولودیا دمیاننکو ، که بعداً مدیر هنری فیلارمونیک اسوردلوفسک بود (اکنون در باشمت کار می کند). همه بازی می کردند ، همه فکر می کردند … کلاس این چنین بود.

سپس ایساک زوسمانوویچ با دانشجوی خود که 2-3 سال از من بزرگتر بود ازدواج کرد. ما با آنها بسیار دوستانه بودیم ، من اغلب به خانه آنها می رفتم. و (به طور عجیب و غریب ، زیرا من یک snot-snot هستم) او تمام وقت با من مشورت می کرد …

– مسیر شما به عنوان یک همراه چگونه آغاز شد؟

– در کلاس استاد کنسرت در هنرستان ، من یک معلم فوق العاده نینا میخائیلووا کلنووا داشتم. او ابتدا به عنوان همنواز کار می کرد ، ابتدا در خانه اپرای Sverdlovsk (در آن زمان من با او تحصیل کردم) و سپس در خانه اپرای Voronezh. من آمدم ، برای او بازی کردم ، جایی بازی کردم ، و بلافاصله به عنوان یک نوازنده تمام وقت استخدام شدم. به معنای واقعی کلمه: من در ماه سپتامبر وارد شدم ، و از ماه اکتبر در کنسرواتوار به عنوان یک نوازنده تمام وقت حضور داشتم.

و من در کلاسهای رئیس گروه آوازی اولگا ایوانوونا Egorova و یک معلم فوق العاده دیگر – مارگاریتا Razumnikovna Glazunova به پایان رسید. هنرمند ارجمند ، در این زمان از تئاتر بازنشسته شد و برای تدریس در هنرستان آمد. کار برای من مشکل نبود. اکنون همه شکایت دارند: “من کار می کنم …” اگرچه ، بله ، می دانید ، همه در سالهای دانشجویی من کار نمی کردند.

– شما حتی در آن زمان می خواستید مدیر کنسرت شوید؟

– من همیشه آرزو داشتم که به عنوان نوازنده همراهی کار کنم. وقتی سال 5 در هنرستان کارورزی می کردیم ، همه برای تدریس می رفتند و من یک سال تمام در اپرا همراهی کارآموز داشتم. اما واقعیت این است ، پس من قبلاً با شوهر آینده ام که پسر مدیر خانه اپرا بود دوست بودم … شاید مهم بود یا شاید نه. (می خندد.)

این مطلب هم جالب هست  موسیقی جنگ جهانی دوم

من خودم را با گروه کر خوب نشان دادم: ابتدا “خانه گربه” را بازی کردم و سپس “La Boheme” بود. اولین تمرین با گروه کر بسیار مسئولانه است. همه در تئاتر این را می دانند. فقط به دست رهبر ارکستر نگاه می کنید ، شما بازی می کنید ، موسیقی می سازید …

رهبر ارکستر بسیار خوب بود – اوگنی واسیلیویچ مانایف. در طول جنگ او در آلما آتا زندگی می کرد. اما او ریه های بدی داشت و قطعاً به آب و هوای مناسب احتیاج داشت. بنابراین ، او در Sverdlovsk به پایان رسید …

او بلند شد و با همه گروه کر گفت: “امروز دختر با ما تمرین کرد. بگذارید او را تحسین کنیم. او تمرین را فوق العاده بازی کرد. ” خوب بود … بنابراین ، البته ، من در Sverdlovsk ماندم.

– پشیمان نشدید؟

– نمی دانم. من “پشیمان نیستم” ، این کلمه در اینجا نمی گنجد. اما خیلی اوقات فکر می کردم که اگر به لنینگراد می رفتم در تئاتر ماریینسکی کار می کردم. گچ بری است. به هر حال ، چنین چیزی اتفاق می افتاد! من چنین اراده ای برای این کار داشتم و چنین آرزویی داشتم!

و سپس ، می دانید ، من یک ورق خوانی فوق العاده داشتم (آن را خواندم ، حداقل آن را وارونه قرار دهم – خوب نیست ، شاید بگویید ، اما – مشکلی ندارم) ، بینایی بسیار خوبی داشتم … بعداً آن را در تئاتر از دست دادم.

وقتی خیلی دیرتر با اولیا گوریاکوا کار کردیم ، من در ماریینسکی بودم. من برای چندین اجرا به آنجا رفتم. من بازی نکردم ، اما همه جا به عنوان معلم او حضور داشتم … من و اولیا تئاتر را ترک کردیم و در خیابان های پوشیده از برف قدم زدیم …

من واقعاً سن پترزبورگ را دوست دارم. می دانی ، من او را خیلی دوست دارم! .. بعضی اوقات از نبودنم پشیمانم. این شهر مورد علاقه من است. بعضی ها او را دوست ندارند. و من می پرستم ، پرستش می کنم … در زمستان ، به دلایلی ، آنجا بر روی تکه های بزرگ و بزرگ برف می بارد … من دوست داشتم از کلیسایی که پشت تئاتر است بازدید کنم …

در ابتدا کار نکرد ، نمی توانستم به این شهر بیایم. و وقتی سرانجام رسیدم ، برای من بسیار خوب بود … وقت محدودی دارم: عصر کار کنم ، صبح یک جایی برویم.

نمی دانم چرا اینقدر شجاع بودم. من قطعاً به مدیر در موزه ، به شخص دیگری خواهم رفت ، همه چیز را به او خواهم گفت: از کجا آمده ایم ، ما چه کسانی هستیم … “می دانید ، من واقعاً می خواهم ببینم ، اما زمان فقط تا آن ساعت است … شما از خط خارج نمی شوید؟” و همه جا آنها به شما اجازه می دهند … من سن پترزبورگ را بسیار دوست دارم! .. اما زندگی در آنجا نتیجه ای نداشت …

– من شما را در سن پترزبورگ معرفی کردم … احتمالاً در این شهر “خود” خواهید بود …

– احتمالاً از آنجا که من او را دوست دارم …

ورا چاسووننایا: “من زمان را با ورق های رپرتوار تئاتر بولشوی اندازه گیری می کنم”

– زندگی موسیقی در 1960-1970 در Sverdlovsk چگونه بود؟ < / strong>

– فیلارمونیک Srdrdlovsk شگفت انگیز است ، هنوز هم هست. سپس اوج او بود! مدیر فیلارمونیک نیکلای رومانویچ مارکوویچ ، مدیر خانه های اپرا بود – ماکس افیموویچ گانلین … افراد بی نظیر! Mark Izrailevich Powerman رهبر ارشد بود – شگفت آور! رهبر ارکستر دوم – الکساندر جی فریدلندر – نیز یک نوازنده فوق العاده بود!

و تعداد باورنکردنی مجری مهمان وجود داشت. بهترین ویولونیست ها ، پیانیست ها ، برندگان مسابقه چایکوفسکی که در فیلارمونیک اسوردلوفسک اجرا شد … Virtuosi Moscow با ما شروع شد. یادم نیست ، یا آنها فقط ما را راه دادند ، یا اوسیک ما (پسر مدیر خانه اپرا) پاس گرفت … ما به همه تمرین ها ، به همه کنسرت ها می رفتیم! این یک مدرسه شگفت انگیز بود ، توشه های شگفت انگیز.

در سال 1974 ، تئاتر ما یک تور در Smolensk داشت. و در این زمان لا اسکالا وارد مسکو شد. کریل کلمنتیویچ تیخونوف ، رهبر ارکستر اپرای Sverdlovsk ، به من گفت: “ژنهچکا ، می خواهی وارد شوی؟” – “واقعاً می خواهم”. و من خودم فکر می کنم که او از من می پرسد؟

بعداً فهمیدم: او با اتومبیل از Smolensk رانندگی کرد و روی چرخ خوابید. شما مجبور بودید تمام وقت با او صحبت کنید. بنابراین ، ما چندین بار با او به مسکو سفر کردیم.

آنها به استقبال ما رفتند. من در سالن بزرگ کنسرواتوار به احیاi وردی با آبادو گوش دادم. “آیدا” ، “توسکا” ، “نورما” (با کابای و کاسوتو ، کاسوتو اجرای دوم را خواند و من در اولین اجرا بودم). عالی بود! سپس شب را در مسکو می گذرانیم (که موفق شد در کجا مستقر شود) ، و صبح زود بلند می شویم و با اتومبیل راهی اسمولنسک می شویم.

– بیایید به کار شما در تئاتر برگردیم

– در واقع ، من برای اولین بار به رادیو و تلویزیون آمدم. در سال 1963 ، من به عنوان نوازنده تمام وقت به آنجا دعوت شدم. هیچ واج نامه ای از قبل نوشته نشده است. هیچ چیز شبیه به آن … شما به برنامه می آیید. شخصی در مقابل شما ظاهر می شود: “من این و این را خواهم خواند …” شما یک بار با او راه رفتید و برای ضبط رفتید.

این مطلب هم جالب هست  ارکستر سمفونیک بوستون پنجاه نفر را شلیک می کند

– آیا این ضبط ها حفظ شده است؟

– آیا اجراهای شما از دوره مسکو ضبط شده است؟

– ضبط هایی با اولیا گوریاکوا وجود دارد. < p> – در بایگانی شما؟

– من بایگانی ندارم. (می خندد) یک بار آنها را از تلویزیون تماشا کردم.

– وقتی اپرا تئاتر Sverdlovsk را شروع کردید چگونه بود؟

– گروه همیشه قوی بوده بیس خیره کننده ایگور ناولوشننیکوف و اولگ آگافونوف ، برادران تورچانتس – دو باس بی نظیر که اکنون هیچکس حتی در رویا هم خوابش نمی دید! .. این طبیعت بود. همه آنها به صورت دوربرگردان به تئاتر می رفتند: همه آنها دانشجویان م .سسات معدن یا پلی تکنیک بودند. و از حدود سال سوم این بچه های چاق ، قد بلند و خوش تیپ به هنرستان ما آمدند. آنها را از هنرستان به تئاتر بردند … اگرچه بعداً بسیاری از آنها توسط مسکو و لنینگراد برده شدند.

هر دو یا سه سال یک بار گزارش تور تئاتر در مسکو برگزار می شد. و بعد از آن بهترین ها برداشته شدند … اوگنیا واسیلیوانا آلتوخوا به مسكو عزیمت كرد و سپس مدتها در موسكونسرت كار كرد. آنها می خواستند او را مدام به تئاتر بولشوی ببرند. اما همانطور که والیا به ممیزی می رود ، او قطعاً روز قبل مست خواهد شد … به همین دلیل او هرگز به تئاتر بولشوی نرفته است.

– برای شجاعت؟

– شما می دانید ، اولسیا ، اکنون تئاتر کاملاً متفاوت شده است. وقتی رسیدم ، مکس افیموویچ داشت صداهای شگفت انگیز جمع می کرد – تنور ، باس شگفت انگیز بود! اما آنها نوشیدند! .. نوشیدند – این چیزی وحشتناک است! فقط مکس افیموویچ می توانست همه آنها را در دستکش های گره دار نگه دارد. اکنون در تئاتر ، از من سال کنید ، کسی مشروب می خورد؟

– آیا کسی می نوشد؟

– هیچ کس ، به استثنای نادر. (می خندد.)

– کدام یک از خوانندگان فعلی (من در مورد کیفیت صدا صحبت می کنم) را می توان با صدای اورال مقایسه کرد؟

– نیکولای اروخین ، الکسی شیشلیایف ، کیوشا دودنیکوف. ماهیت آنها اینگونه است. نزدیکتر به آنچه بود به اروخین می گویم: “کولیا ، تو از آن زمان هستی.” حتی گاهی اوقات او را با نام خانوادگی دیگری صدا می کنم ، زیرا او شباهت زیادی به یک تنور شگفت انگیز دارد … ما چنین اولگ پلتنکو را داشتیم. چه صداهای باورنکردنی ای داشتند! و ماکس افیموویچ نحوه جمع آوری آنها را بلد بود.

نیکولای اروخین: “شما فقط باید چیزهای خوبی در مورد خودتان بگویید … منبع فراموش خواهد شد ، اما شایعه همچنان باقی خواهد ماند …”

یادم می آید او تماس می گرفت ): “ژنیا ، سریع به تئاتر بروید ، چنین تنوری رسیده است ، شما حتی نمی توانید تصور کنید !!! استماع بازی کنید. ” این پلتنکو بود که آمد. کاپیشنیکوف باس بود. کاپیشنیکوف الان کجاست؟ و هیچ کجا … بعد از اینکه مکس از بین رفت.

حمله قلبی دوم رخ داد و او به عنوان آپاندیسیت تحت عمل جراحی قرار گرفت. می توانید بگویید آنها مردی را چاقو زده اند. او 68 ساله بود ، و بس … ما نتوانستیم کاری انجام دهیم …

ما در سوردلوفسک که خیلی دور از تئاتر بود زندگی می کردیم. روبروی تئاتر یک آپارتمان مجلل بود. همه به دیدار ما آمدند: “چراغ ژنیا روشن است ، بیایید برویم!” ژنیا کولوبوف در آستان بعدی زندگی می کرد. من و ژنیا نمایش های زیادی اجرا کردیم. موسیقی آنها شگفت انگیز بود. من چنین “لا تراویاتا” را اصلاً نشنیده ام.

ما در تور کراسنودار بودیم ، گرما باورنکردنی بود. “ژنیا ، بیایید ساعت 9 صبح به مطالعه برویم.” من: “بیا.” و همه تکنوازان موافق هستند ، هیچ کس مخالفت نمی کند. از ساعت 9 تا 11 ، گرما گرم نیست ، ما مطالعه می کنیم.

چگونه او با گروه کر کار کرد! .. چه معرفی هایی – از گروه کر تا تکنواز ، از تکنواز به گروه کر! هیچ کس مانند زنیا La Traviata را انجام نداده است. هیچ کس مانند زنیا “نیروی سرنوشت” را اجرا نکرد. هیچ کس در کلاس اینگونه کار نمی کرد.

من فرد خوشبختی هستم: در تمام دوره های رهبریش با او نشسته بودم ، در همه تمرینات با گروه کر. عالی!

 Evgeny Kolobov Evgeny Kolobov

– آیا می توانید درباره او به عنوان یک شخص بگویید؟

– فقط خوب است. مرد به طرز دردناکی آسیب پذیر بود. بازگشت از کار: “ژنیا ، می توانم به شما بیایم؟” “البته ، بیا داخل.” آیا می فهمی؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *