هفتمین جشنواره هنر فرا سیبری: فرشته نگهبان

 VII جشنواره هنری فرا سیبری. عکس - الكساندر ایوانف VII جشنواره هنر فرا سیبری. عکس – الکساندر ایوانف

پس از یک مکث نیم ساله ، زیر مجموعه ای دیگر از رویدادهای فرهنگی که مدتها در انتظار آن بودند ، اولین کنسرت پس از قرنطینه جشنواره هنر ترانس سیبری ، که با امید روشن و ایده تقویت روحیه فصل جدید روشن شد ، سرانجام برگزار شد.

هفتمین جشنواره هنر ترانس سیبری ، آخرین صداهای مارس آن که در جایی از فضای شبکه آنلاین با سالن های خالی ذوب شده بود ، بازگشته است. و این برنامه با نام نمادین “فرشته نگهبان” نه تنها یک پیام مضحک بلکه یک جاه طلبانه تر نیز به دست آورد – هنر همچنین دارای یک فرشته نگهبان است که به نام حفظ همان ارزش لرزان و منحصر به فرد ارسال شده است ، قادر به بازسازی ما و حس زمان ما در هرج و مرج داخلی پیش بینی نشده وقفه ها و موانع خارجی.

با وجود نیاز اجباری به اقدامات امنیتی اضافی: نشستن یک نفره نوازندگان در کنسول های ارکستر ، حالت ماسک برای مخاطبان و عدم وجود مداخلات – اولین چیزی که به طور غیر ارادی به آن توجه می کنید – از همه اینها ، احساس می کنید وحدت و همدلی هنرمندان و مخاطبان.

وضعیت تاریک “حجاب تاج” به ما نشان داد که فاصله طولانی و انزوای حبس باعث نزدیکتر شدن مردم به یکدیگر شده است. منزوی ، ما بسیار نزدیکتر از یکدیگر هستیم از آنچه تصور کنیم. بنابراین ، بازگشت فعالیت کنسرت در این حالت بازگشتی معلق به یک واقعه واقعاً متعالی تبدیل شده است.

ارکستر سمفونیک آکادمیک نووسیبیرسک (مدیر هنری و رهبر ارکستر – توماس ساندرلینگ) با تشویق طولانی مدت شادی روبرو شد – به نظر می رسید نووسیبیرسک هرگز از یکی از گروههای مورد علاقه من برای این مدت طولانی. چنین سلامی گرمی نشان داد که پیوندهای عشق شنونده با سکوت به راحتی شکسته نمی شوند.

اتحاد قدرتمند ناسو با استعدادترین رهبر ارکستر نسل جدید – والنتین یوریوپین – مدیر هنری و رهبر ارکستر سمفونیک آکادمیک روستوف ، نه تنها موسیقی را به عنوان یکی از یادگارهای اصلی زمان ما ، اما همچنین نکته جدیدی را برای شروع خلاقانه فصل کنسرت 2020/2021 به ارمغان آورد.

هنرمندان با یک کار دشوار روبرو شدند – ارائه یک برنامه پیچیده و محکم به مردم (رپرتوار شب بسیار متنوعی بود) به معنای واقعی کلمه attacca subito – در یک بخش ، بدون سزاروی بین ذره ای در مجموعه و سمفونی فانتزی کاملاً در هم آمیخته – در un fiato.

این مطلب هم جالب هست  برای سالگرد میخائیل ووسکرسنسکی

این کنسرت توسط مجموعه پنج قسمته موریس راول “مادر من غاز” افتتاح شد ، برنامه برنامه ای که به سنت های فولکلور و سرگرمی فرانسه برمی گردد یک افسانه ، ترکیبی از شاخه های دوره رنسانس ، دوران انقلاب فرانسه و کلاسیسیسم ادبی زما نقش مهمی در خلق طرح یک اثر موسیقی توسط اشخاصی چون چارلز پروو ، که مجموعه داستانهای پریان او را به مجموعه ، ماری-کاترین دوشس د اونوئیز و ژان-ماری لپرینس د بومونت) داد ، مهم بود.

در موسیقی راول هم یک بازی سبک شناسانه با شخصیت پردازی شخصیت ها ، هم ویژگی های لطف مست کننده روکوکو با دام داری رقص و هم معناشناسی ساختاری انجمن های موسیقی را ترکیب می کند. یک قطعه کوچک “Pavane of the زیبای خفته” از اولین اجرای این عبارت موسیقی ، که با صدای گرم و نجیب پوشانده شده است ، خونسردی دقیق و صدای تصفیه شده ارکستر را نشان می دهد. نمایش “پسر با انگشت” ، نوازش و عذاب گوش با حساسیت مبهم در رولهای glissando ، تریلرهای ویولن با فلوت ، تعادل صوتی راستی آزمایی شده را نشان داد. ، مانند یک جعبه نفیس کوچک با یک رقصنده چینی شیار که با درخشش پا ، تعقیب و گشت و گذار ، با ظاهری غیرمعمول رنگارنگ و تازه اجرا شد. در شکست لهجه های صوتی توم تام و خم های زهی ، ملودی انفرادی فلوت توسط کلارینت بلند شد.

والس رنگی “گفتگوهای زیبایی و جانور” شنوندگان را به وسیله یک منقل گرم به دنیای افسانه های عصرانه بازگرداند – این در طرف دیگر افسانه های باستانی است که در مورد افسانه های باستانی اتفاق می افتد تحولات جادویی هارمونی های راول ، که بسیار روشن و با دقت توسط نوازندگان در سالن پخش می شود ، فقط با نفس تنگی قابل دریافت است. Sarabande “Magic Garden” – یک بوم نازک و شفاف ، که در اثر طغیان ملودی در روح روش نرم رنگهای نرم شده “نقره ای” شده است ، مقدمه مشروط را به اتمام رساند و پیش بینی می کند که یک جلسه با تکنواز برای مخاطبان هیجان انگیز نباشد.

قلب نمایشی کنسرت و هسته مقدس آن اجرای دو اثر از آهنگساز استونیایی Arvo Pärt بود که اخیراً یک سالگرد بزرگداشت – 85 سالگی تولد او را جشن گرفت. یکی از این آثار Passacaglia است ، که در سال 2003 برای ویولن و پیانو نوشته شده است ، اما توسط نویسنده در سال 2007 ارکستراسیون شده است ، دومین اثر اوج تاخیر است ، یک نمایش جهانی ، همانطور که از ویژگی های بهترین سنتهای انجمن Trans-Siberian است – La sindone (“کفن”) ، در سال 2019 ایجاد شده و به آندرس موستونن ، انزو رستاگنو و وادیم رپین اختصاص داده شده است ، که با والنتین یوریوپین و ناسو اولین پیروزی را به عموم مردم نووسیبیرسک ارائه دادند. Vadim Repin، Valentin Uryupin. عکس - Viktor Dmitriev Vadim Repin، Valentin Uryupin. عکس – Viktor Dmitriev

این مطلب هم جالب هست  اپرای باواریایی با ماسک دوباره

Passacaglia Pärt براساس basso ostinato ساخته شده و تغییراتی در پس زمینه آن ایجاد می شود.

” فقط صدایی که همه آزمایشات را انجام داده است می تواند باشد درست “

– اجرای آن دشوار است ، مانند اعصاب کشیده می شود ، به آرامی در یک الگوریتم دقیق توسعه می یابد – فقط در این رابطه موسیقی دنیای جدیدی را باز می کند ، ابعاد جدیدی از وجود کهن الگوهای مذهبی حدس زده. وزن بیان شده بیانیه ویولن انفرادی همراه با ارکسترال بلند با مکث ، او خود را در فضای نوشتاری مخفی غرق کرد ، صفوف مرموزی از لحن های خاموش نشئه اسپانیایی.

حرکات مقدس رهبر ارکستر به صورت کف دست های بسته به گونه ای که گویی نماز خواندن یادبود توانایی “کفن” است. – صدای شیپور برزخ زمینی در زنگ زنگ – بخشهایی از نماد نماد شور مسیح است و شنونده را بیرون می کشد بین زمان مکانی سه مرحله اعتراف – مصلوب شدن ، دفن و قیام مسیح.

نمره ای که نیاز به توجه به کوچکترین جزئیات و سکته ها ، گوش دادن و استناد به سکوت دارد: زهد وسایل موسیقی باعث می شود یک صدای نجیب ، ضخیم شدن فاصله و حرکت مطابق قانون ایجاد شود. مطالعات صوتی عمیق به گوش دادن و تأمل مطیع منجر می شود. انتقال کلمات با چه تقدیم و انرژی متعالی نخست نمایش La sindone غیرممکن است. خود پرت درباره موسیقی خود گفت:

“هر عبارت به طور مستقل نفس می کشد. درد درونی او و تسکین این درد ، به طور جدایی ناپذیری با هم ارتباط برقرار می کند و باعث ایجاد تنفس می شود <...> [در هنگام مکث] برای یادگیری گوش دادن به سکوت ، احساس لرزش هر صدا ، مدت زمان آن و انتقال آن به صدای دیگر ، وزن این مرحله <…>

این مطلب هم جالب هست  مبارک مدونا: 'تغییر نام من یک تجربه بسیار کاتولیک بود'

بدون عجله. لازم است هر مرحله را از یک نقطه به مرحله دیگر روی کاغذ موسیقی بسنجید. سکوت همیشه از موسیقی کاملتر است. ما باید یاد بگیریم که به سکوت گوش فرا دهیم. “

در سکوت صداهای محو شد که یادگار مسیحی توانست شکل صوتی خود را پیدا کند – در تجسمی که شایسته قلم نویسنده باشد.

قبل از قسمت پایانی برنامه ، وزیر فرهنگ نووسیبیرسک سخنرانی کرد منطقه ناتالیا یاروسلاوتسوا ، که با قدردانی به مادر وادیم رپین – گالینا جورجیونا ، و همچنین الکساندر تیخونوویچ مارچنکو – مدیر NSMSh (SSMSh سابق ، جایی که وادیم رپین زیر نظر استاد هنرستان نووسیبیرسک زاخار نوخیموویچ برون تحصیل کرد) مراجعه کرد.

Re سمفونی چهارم خردسال رابرت شومان ، که فقط در چند روز در سپتامبر 1841 نوشته شد ، نه تنها در کارهای آهنگساز ، بلکه به طور کلی در سمفونی رمانتیک آلمان نیمه اول قرن 19 یکی از ابتکاری ترین است. این تصور به عنوان ترکیبی یک بخشی از پنج اپیزود (مقدمه و چهار بخش) ، که توسط نیروهای ارکستر سمفونیک آکادمیک نووسیبیرسک تجسم یافته است ، نمونه ای عالی از یک موضوع موسیقی ماهرانه ساخته شده از انواع مضامین درهم تنیدنی و اپیزودیک است که با کیفیت صدا بسیار ما را خوشحال کرد. و نمای نزدیک در اینجا رابطه اعتماد بین استاد و ارکستر ، امنیت کامل گروه و گفتگو با مخاطبان است که بر اساس قصد نویسنده در چاپ دوم سمفونی (1851) ساخته شده است.

در پایان ، می خواهم سخنان مدیر هنری هنر ترانس سیبری را نقل کنم جشنواره وادیم رپین:

“قضاوت در مورد نوازنده دیوانه ترین چیز در جهان است” ،

– و غیرممکن است که با این گفته موافقت نکنید. همراه با نوازندگان ، شنوندگان بار دیگر خوش شانس بودند که احساس شورش فوق العاده ای کردند ، به همین دلیل آنها هنگام ایستادن از هنرمندان تشکر کردند – تشویق ایستاده متوقف نشد ، اما احساسات و احساسات غالب شد ، زیرا هیچ چیز قابل مقایسه با اجرای زنده و انرژی مکمل شنوایی ابدی و اجرای شیاد نیست. < p> مارگاریتا مندل ، پروژه روزنامه نگاری خصوصی یادداشت های موسیقی  Vadim Repin، Valentin Uryupin. عکس - ویکتور دیمیتریف

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *