آرلو پارکس در مورد همدلی ابرقدرت خود: “سخت است ، اما قلبم را باز کرد” | موسیقی

دآیا کسی واقعاً می خواهد صدای یک نسل باشد؟ این سوالی است که Arlo Parks 20 ساله با آن دست و پنجه نرم می کند. خواننده ، ترانه سرا و شاعر را “قصه گوی سینمایی” ، “صدای سرخوش” نسل Z خوانده اند. او می گوید: “من این ایده را دوست ندارم.” “من فقط آنچه را می گویم می گویم و اتفاقاً 20 ساله می شوم. شاید افراد هم سن و سال من به سمت آهنگهای من جذب می شوند زیرا آنها می توانند با آنها ارتباط برقرار کنند ، اما من قطعاً به جای کسی صحبت نمی کنم.”

اعتبار این ادعاها وجود دارد: اولین EP وی در سال 2019 تحت عنوان Super Sad Generation بود. این آهنگ شامل آهنگ سوفی ، ترکیبی از نو جاز و ایندی پاپ بود که با ابراز تأسف از افزایش بحران سلامت روان در بین نسل Z: بیمار. ” تک آهنگ های مناقصه و ویرانگر Black Dog و Hurt امسال موضوع را ادامه دادند.

آهنگ های Parks مانند تازه واردان Beabadoobee و Benee ، شما را به واقعیت های مهم زندگی خود دعوت می کند ، اما بر خلاف آنها ، او موسیقی را انتخاب می کند که در جایی بین Jorja و Elliott Smith باشد. وی توضیح می دهد: “این احساس خام بودن همان چیزی است كه مردم به سمت آن جلب می كنند.” “من آهنگ ها را با احساسی که در من ایجاد می کنند گروه بندی می کنم. در راه اینجا گوش می دادم [Aphex Twin’s] Windowlicker ، سپس من می خواستم به Strung Out Again توسط الیوت اسمیت گوش دهم و آن یک چیز جاز تصادفی بود. “

هنگامی که من او را در ساحل جنوبی لندن ملاقات می کنم ، قبل از قفل دوم ، پارک در مورد فرانک اوشن و سوفجان استیونز و همچنین اولین عشقش افشا می کند: ادبیات. او در حال خواندن Joan Didion است و به تازگی “آتش کم رنگ” ناباکوف را به پایان رسانده است. آلبوم پیش رو او ، در تابش آفتاب فرو ریخت ، نام خود را از یک ردیف در رمان زیبای زادی اسمیت گرفته است.







“دامنه توجه من کاملاً کوتاه بود و فقط می خواستم از بسیاری از کلمات زیبا استفاده کنم.” عکس: توماس جکسون / عکس Alamy Stock

پارکس به عنوان کودکی خجالتی ، اما خوشحال که در هامرسمیت ، غرب لندن بزرگ شده بود ، پس از اینکه معلم به او آریل سیلویا پلاث داد ، شعر را کشف کرد و او به یاد می آورد که برای اولین بار کتاب زوزه آلن گینزبرگ را خواند. او می گوید: “من فهمیدم آنچه دوست داشتم نوشتن توصیفی بود تا چیزی با طرح”. “دامنه توجه من کاملاً کوتاه بود و فقط می خواستم از بسیاری از کلمات زیبا استفاده کنم. وقتی شعری مثل زوزه یا لیدی لازاروس از سیلویا پلاث را خواندم ، احساس کردم خودم را تحت تأثیر قرار داده ام – می خواستم این کار را برای افراد دیگر انجام دهم. ” او از اواسط نوجوانی شروع به ساخت موسیقی کرد وقتی گیتار برداشت و به خودش یاد داد که چگونه از GarageBand بیت بسازد.

اما او می گوید که “می خواست یک داستان کوتاه و مختصر را تعریف کند” ، و به همین ترتیب ، برخلاف اکثر غزل سرایان پاپ ، وی علاقه ای به استفاده از استعاره ندارد ، حتی هنگام خواندن بیماری روانی و خودکشی. در Black Dog ، او از ناامیدی با یک دوست همدردی می کند و پیشنهاد می کند همه چیز ، از لیسیدن غم از لب دوستش گرفته تا سفر به مغازه گوشه و کنار برای خرید میوه. او می خواند: “من هر کاری می کردم تا شما را از اتاق خارج کنم.” “کاری که ذهن شما می تواند بدون دلیل انجام دهد بسیار بی رحمانه است.”

یکی از طرفداران گفت که این ترانه به نجات ازدواج آنها کمک می کند ، و به عنوان یک همدلی خود خوانده – کسی که می تواند احساسات دیگران را به شدت درک کند – پارکس مبارزان شنوندگان خود را به قلب می کشد. “گاهی اوقات فقط غرق می شوم. حتی اگر کسی فقط به من پیامی درباره آهنگ من ارسال کند ، من این وزن را می گیرم. به سختی می توانم خودم را جدا کنم … این بدان معنی است که من خیلی زیاد می دهم. اما این یک چیز روده ای است: اگر کسی چیز سختی را پشت سر می گذارد ، من فقط باید کنار او باشم. “

او این را ابرقدرت خود می نامد ، حتی اگر باعث شود او خرج شود. “گاهی اوقات من فقط به افرادی می دهم و می دهم که همیشه لیاقت ندارند. اما من یاد گرفته ام که بدون قضاوت به مردم گوش کنم و به آنها نزدیک شوم. من با بسیاری از افراد مختلف گفتگوهای زیادی داشته ام – این قلبم را باز کرده است ، که هنگام نوشتن آهنگ مفید است. “

این مهارت چیزی بود که او از والدینش گرفته بود ، و او آنها را “افراد برونگرا و گرم” توصیف می کند. پدرش اهل نیجریه است ، در حالی که مادرش در فرانسه به دنیا آمد. او می گوید ، “ما همیشه تشویق می شدیم تا درباره احساسات خود صحبت کنیم. آن حس شفافیت ، آن حس پذیرش بی قید و شرط ، خیلی جوان به من القا شد. احساس می کنم سپاسگزارم زیرا همه اینگونه نیستند. هیچ چیز برای بحث در مورد آن بسیار کوچک و شرم آور دیده نشد. “

این صراحت در موسیقی او نمایان است. پارکس می گوید که او همیشه دوجنس گرایی خود را درک می کند تا بخشی از خودش باشد. ترانه او یوجین در مورد عاشق شدن با یک دوست صمیمی است ، اما سردرگمی و حسادت اوضاع را بدون شرم و خودزنی بررسی می کند.

وقتی همه چیز خیلی زیاد می شود ، مراقبه و نوشتن یک ژورنال به پارکس کمک می کند تا کارها را انجام دهد ، همانطور که تیم او “با زنان و افرادی از زمینه های مختلف پر شده است ، همان چیزی است که باعث می شود احساس نگهداری کنم”. مجلات همچنین به او یادآوری می کنند که چرا او آهنگ می نویسد. او می گوید: “من از 13 سالگی یکی پیدا کردم و در آن نوشته شده بود:” من می خواهم موسیقی بسازم زیرا می خواهم به مردم کمک کنم. ” “وقتی با چنین آسیب پذیری و گشودگی به جهان نزدیک می شوید ، مردم این انرژی را برمی گردانند. در حال تخلیه است ، اما هدف من را پر می کند. من آن را با هیچ چیز عوض نمی کنم. “

آلبوم Arlo Parks Collapsed in Sunbeams در تاریخ 29 ژانویه در Transgressive Records منتشر می شود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *