تئودور آوانتزیس به پرم بازگشت. به مدت سه روز

Category: اخبار روز موسیقی | No comments

تئودور آوانتزیس به پرم بازگشت. به مدت سه روز

وی به جای جشنواره دیاگیلف ، که در تابستان برگزار نشد ، پروژه + دیاگیلف را اجرا کرد.

یک جایزه تسلیت برای پرمین ها ، تا حدی لطمات دلگیر فصل گذشته را نرم می کند: سه روز – سه کنسرت ، یک رپرتوار – از جان داولند و گیوم دو ماخات گرفته تا جایاکینتو شلسی ، برنهارد لانگ و هلموت لاچنمن. اولین کنسرت در تئاتر برگزار شد ، دو کنسرت دیگر – در فضای کارگاه عظیم گیاه Shpagin.

البته ، “Diaghilev +” را نمی توان با یک جشنواره تمام عیار مقایسه کرد ، جایی که هر روز سه یا حتی پنج کنسرت برگزار می شد ، باشگاه جشنواره و سالن سخنرانی تا اواخر کار می کرد ، و اجتماعات شبانه دائمی در بار هتل اورال ، جایی که شرکت کنندگان و مهمانان در آن زندگی می کردند ، برای از دست دادن انرژی ناشی از فعالیت روزانه تب ، هنگامی که لازم بود با سر و صدا از سالن ارگان به سالن اپرا هجوم ببریم ، از آنجا برای انتقال به خانه دیاگیلف یا کنسرت های شبانه گروه کر در گالری پرم ، که تا اولین نگاه های اولیه سحر ادامه داشت ، جبران شد.

اصلی ترین چیزی که جشنواره دیاگیلف همیشه به آن معروف بوده است فضای بی نظیر ارتباطات دوستانه و حرفه ای است. چشمان سوزان داوطلبان جوان ، پیاده روی در امتداد خاکریز کاما ، اجراهای تکنوازان و گروه های کلاس جهانی ، موسیقی قدیمی جدید و فراموش شده ، نمایش های برتر جهانی – همین …

جشنواره کوتاه فعلی چنین چیزی را پیش بینی نکرده و دلالت نمی کرد: کووید در پرم بیداد می کند ، برف باریده است ، درجه حرارت خارج از پنجره از -6 تا -12 است ، و نوازندگان موسیقی Aeterna اکیدا ممنوع بودند که بدون نیاز فوری به شهر بروند.

در این بازدید از پرم ، همه چیز برای اندیشیدن و خلوت مناسب بود. و اما این بازگشت بود: بازگشت به زادگاه ارکستر ، که تا سال گذشته “پرم” نامیده می شد. بازگشت به گوشه آشنا تئاتر اپرا و باله پرم.

آندری بوریسف تئاتر اپرا و باله پرم را ترک می کند

این اتفاق افتاد که مدیر کل تئاتر آندره بوریسوف ، پس از عزیمت تئودور آونتزیس و ارکستر او ، به عنوان مسئول مزرعه باقی مانده بود ، این روزها غایب بود. وی با دریافت قرار ملاقات جدیدی از وزارت فرهنگ ، فوراً عازم مسكو شد و در آنجا كارگردان تئاتر موسیقی استانیسلاوسكی و نمیروویچ-دانچنكو را بر عهده گرفت.

اکنون جشنواره اپرا پرم چه خواهد شد و سرنوشت آینده – امیدواریم تمام عیار و تمام عیار – جشنواره تابستانی دیاگیلف نامشخص باشد.

تئودور آرونتزیس پروژه ویژه “Diaghilev +” را در پرم ارائه خواهد کرد

در زمان عدم اطمینان کامل ، به نظر می رسد آینده متزلزل است ، به طرز وحشتناکی غیرقابل اعتماد. تئودور نیز در این باره صحبت کرد و پس از اولین کنسرت در سالن مسافرتی برای عموم مردم را ترک کرد. وی در یک سخنرانی کوتاه یادآوری کرد که زندگی بارانداز روز به روز جنون آمیزتر می شود: برنامه ریزی فعالیت های کنسرت سه ، چهار ، پنج سال پیش ، جستجوی طاقت فرسا از فرصت ناپایدار و فرصت های رانندگی ، تلاش برای گرفتن همه چیز و همه جا نه تنها به یک استرس شدید ، بلکه به یک وخیم آشکار تبدیل می شود کیفیت همه چیز – از اجرای موسیقی تا زندگی خود.

از این نظر ، همه گیری – با همه هزینه های اخلاقی و مادی ، با احساس خطر دائماً موجود – به نظر می رسد آخرین تلاش قدرت های بالاتر برای کند کردن روند بی پروای بشریت است. تا به خود بیاید ، متوقف شود ، به درون خود نگاه کند ، ارزش لحظه ، زیبایی و اهمیت خود را احساس کند.

بازگشت شدت زندگی “در اینجا و اکنون” ، کنار کشیدن تصویر آینده ای که تلاش می کنیم ، که به آن دست نمی یابیم و بنابراین ناخوشایند می شویم – آیا این معنی آنچه اتفاق می افتد نیست؟

آوانتزیس مکان جدیدی را برای جشنواره دیاگیلف اعلام کرد

در مقابل چشمان ما ، نهادهای معمول – آموزش ، هنر ، فرهنگ ، جامعه – فروپاشید ، کوچک شد ، کوچک شد. مرگ گفتن روزمره ، عادی ، ترسناک و ترسناک شده است – هر روز: یک پیرزن داس دار پشت شانه هر یک از ما ایستاده است. این یادداشت ثابت و پیش زمینه ، جهان بینی یک فرد مدرن را به نگاه قرون وسطایی نزدیک می کند.

در چنین مواقعی ، یک شخص ، مانند یک بیو ساز دقیق ، شروع به واکنش حساس به موسیقی می کند ، به هر تلاشی برای هماهنگی ، برای نظم دادن به جهان متلاشی.

پس از یک پرهیز طولانی مدت ، شما شروع به شنیدن صدای ارکستر ، یک نت جداگانه ، آهنگ ، آهنگ ، ملودی به روش دیگری – واضح تر ، برجسته تر می کنید. شما یاد می گیرید که بدون ترس در سکوت و تاریکی فرو بروید – در همان شب ، یک دوست وفادار ، که تریستان و ایزولد درباره او صحبت می کنند. همه چیز از هیچ چیز تاریک متولد نمی شود: صدا ، موسیقی ، فرم ، خود زندگی.

در یونانی ، “theos” به معنی “خدا ، خدای” است. البته ، ما قصد نداریم تئودور آرونتزیس را خدایی کنیم ، اما گرایش آشکار او برای تبدیل هر کنسرت به نوعی آیین عرفانی چیزی را می گوید. او نقش نوعی دی مورژ ، جادوگر موسیقی با الهام را بازی می کند. اتفاقی که در کنسرت های Currentzis می افتد مانند تولد دنیای جدید است.

ما عشق تئودور به تاریکی را درک می کنیم. بازی سایه ها هر فضایی را به یک معبد مقدس تبدیل می کند. تاریکی برای او شرط وجود موسیقی است. در تاریکی ، شنونده آماده درک برخی از مکاشفه های باطنی است ، شاید به نظر خیلی ها نه چندان مخفی و شگفت آور ، در نور شدید.

به همین دلیل است که رویدادهای مختلف خانه رادیوی سن پترزبورگ ، محل زندگی فعلی موسیقی Aeterna ، – کنسرت های کر و مجلسی ، سخنرانی ها و میزهای گرد بحث – در گرگ و میش برگزار می شود.

“موسسه خلاق بی نظیر”. چگونه تئودور آرونتزیس نیروها را به دور خانه رادیو می کشاند

تاریکی در کنسرت های + Diaghilev نیز حکمرانی کرد. این مینی جشنواره با آهنگسازی جدید توسط الکسی رتینسکی ، آهنگساز-ساکن موسیقی Aeterna ، “Krauseminze” (“ضرابخانه”) افتتاح شد. این شعر از شعر پل سلان الهام گرفته شده و توسط ارکستر سمفونیک رادیو جنوب غربی آلمان (رئیس فعلی آن Currentzis است) برای جشنواره موسیقی Donaueschinger ساخته شده است.

در پایان ماه اکتبر تکمیل شد ، اما اولین نمایش جهانی به صورت آنلاین انجام شد ، بنابراین برای اولین بار با حضور عموم و با ترکیب گسترده ارکستر ، اپوس در پرم اجرا شد. این نمره به طرز شگفت انگیزی زیبا و پیچیده است: به سبک ژانر Nachtmusik ، با سوت های ملایم بلبل ، صدای زنگ های آرام ، صدای شبان فلوت ، رکاب های زهی بلند و قطره ای از پیانوی آماده که وادیم چولودنکو در آن نشسته بود.

دو چنگ برای تلفن های موبایل رویایی بهم پیوسته است. یک پالت پویا – از pianissimo تا mezzo forte. فقط دو بار صدای ارکستر به یک fortissimo تمام عیار افزایش یافت: اوج اول با صدای غر زدن یک طبل بزرگ تأکید شد ، و دوم – با شکستن برنج براق و دعوت به لحن کوارت. هر دو به طریقی ناگهانی حمله کردند ، سپس به سرعت و سریع سقوط کردند. به نظر می رسید که نویسنده بدون انجام آنها خوشحال خواهد شد ، بی انتها سحابی های ارکستر را می بافد ، از بازی تمیز غریب لذت می برد ، برجسته ها ، ناپایدار ، مانند ابر شناور است ، توافق می کند.

صدای دختری (به النا گوریتیشویلی) به طور پراکنده مواد ظریف ارکسترال را برید ، گویی سطح صاف حوض خواب آلود پوشیده شده از گیاه اردک را باز می کند. در یک کلام ، ترکیب به نظر می رسید جوی است.

طرح B: هنرمندان تجربه خود را از تجربه “وضعیت زمان مرده” به اشتراک گذاشتند

سمفونی چهارم برامس سنت اتریشی را که در کراوسمینزه پوشانده بود ادامه داد. و دوباره آوانتزیس متعجب شد: پس از خواندن بی حوصله و کاملاً نامتعارف بتهوون با سرعت فوق العاده سریع (چرخه ای از همه سمفونی ها در جشنواره سالزبورگ در سال 2018 برگزار شد ، برخی سمفونی ها در سن پترزبورگ و مسکو اجرا شد) ، تعبیر او از برامس با آرامش تاکید شده ، لحن متعادل و وضوح تقریباً فوق العاده بیان …

شب های دوم و سوم جشنواره در فضای گیاه Shpagin برگزار شد. لکه های نوری بر روی جایگاه ها سر می خورد ، بر روی دیوارها می رقصید ، ستون ها و تیرها را از تاریکی ربود. حضار با وقار در مکان های تعیین شده نشستند. از آنجا که حجم سالن امکان ساخت آمفی تئاتر در بخشهای مختلف را فراهم می آورد ، افراد زیادی به آنجا آمدند.

در شب اول ، برنامه اعلام شده به هشت اپوزیسیون گسترش یافت. فیودور لدنف و تئودور جریانتسیس به تناوب در جایگاه هادی بودند. Lednev زیبا و آراسته ، آهنگ های “آهنگ عروس” (“عروس عروس”) و “Rex Tremendae” (“تزار پرتاب هیبت” – متن لاتین از دستورالعمل توده ها) Retinsky را دریافت کرد.

Currentzis ترجیح داد به موسیقی اولیه روی بیاورد. در مقابل اوفلیای تحریک آمیز برنهارد لانگ – تکه هایی از لحن های آشنا ، تکرارهای سرزده ، متن پاره پاره ، نواخته برنزه سوپرانو – تصنیف مجلسی گیوم دو ماچوت با صدای ظریف موسیقی محلی گروه کر Aeterna اجرا شد. و سپس – لطیف ترین آهنگ جان داولند “We Weep You No More، Sad Fountains” (“گریه نکن ، چشمه های غمگین”) ، تنظیم شده برای تار ، عود و اره. ولادیسلاو پسین نوازنده ویولن در حال بازی بر روی اره بود ، ظریف ترین صداهای بیگانه را مانند یک سلام از دنیای دیگر منتشر می کرد.

رویداد اصلی و در همان زمان پایان شب دوم اجرای اثر هلمت لاچمنمن “… zwei Gefühle…” Musik mit Leonardo “برای خوانندگان و گروه بود. این اثر یک ماه پیش در اشتوتگارت اجرا شد: ارکستر SWR در آنجا نواخته می شد ، آوانتزیس در کنسول بود و خود نویسنده نیز بخشی از خواننده را اجرا می کرد – که به طور خودکار کنسرت را به یک کنسرت تاریخی تبدیل کرد ، خصوصاً که به سالگرد لاچمن من اختصاص داشت. در پرم ، مهمانی خواننده به ویکتور شاپووالوف اختصاص یافت.

تئودور آونترزیس: “برای من ، شهر همیشه از تئاتر مهمتر بوده است”

جادوی تاریکی ، گروهی از مجریان در گوشه های مختلف ، که فقط در طول بازی روشن می شوند ، بازتابهای قرمز رنگی روی دیوارهای کارگاه دارند. در زمان اجرای برنامه “آناهیت” توسط جیاکینتو شلسی در پشت کمر آونتزیس ، تکنواز “اوفیلیا” لانگ با پارچه ای سفید پیچیده شد ، یک رقصنده درویش با بافت نرم ، دور خود را باز کرد و دستانش را به زیبایی بالا برد و دامن سیاه خود را بالا کشید (سرکان سلیک ، آنها خود از ترکیه خارج شدند!) )

همه اینها در یک عملکرد مسحورکننده جمع شدند. به نظر می رسد جشنواره Diaghilev + ممکن است به تدریج به یک Rurtriennale داخلی تبدیل شود. خوشبختانه ، بسیاری از کارخانه ها و مناطق صنعتی متروکه در پرم و اطراف آن وجود دارد ، جایی که می توان آنها را تغییر داد.

گلارا سدیخ زاده ، colta.ru

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>