معاملات 5 گیگابایتی و نه معاملات 10 میلیون دلاری: داستان برچسب پانک آمریکایی Dischord Records | پانک

“آیا می دانید من چه چیزی را یک ضبط بدون پخش صدا می کنم؟” از ایان مک کی می پرسد. “یک تکه زباله لعنتی. این کاغذ و پلاستیک است. بنابراین اگر من چیزی درست کردم ، می خواهم اطمینان حاصل کنم که ارزش افزوده است. “

خوشبختانه ، MacKaye به عنوان بنیانگذار و مالک مشترک Dischord Records ، کاملاً مخالف محل دفن زباله indie است. برچسب واشنگتن دی سی ماه آینده 40 ساله می شود ، و با حفظ برابری طلبانه یکی از بزرگترین مستندات پانک جهان را ایجاد کرده است. آنها کالاهای تجاری ، فقط موسیقی و با قیمت پایین نیز نمی فروشند: موضع سوسیالیستی و زاهدی در یک شرکت بزرگ آمریکایی. مک کای یک بار در مورد کمبود امنیت در هنگام اجرای برنامه توسط گروهش Fugazi ، به شدت مورد سرزنش قرار گرفت و اظهار داشت: “خلاصه کردن تمام اخلاق اقتصادی اجتماعی او ،” سرگرم کننده تر است که به دنبال یکدیگر باشیم تا اینکه به مردم پول بدهیم تا مراقب ما باشند. ” او اکنون می گوید: “ما در حاشیه کار خود را آغاز کردیم و ادامه می دهیم.”

دیسكورد در سال 1980 توسط یك نوجوان MacKaye به علاوه ناتان استرایسك ، جوردی گریندل و جف نلسون تاسیس شد تا گروه پانك خود را با نام Teen Idles منتشر كنند. مک کای که اکنون 58 ساله اهل قدم زدن است ، می گوید: “هیچ کس دیگری نمی خواست آن را بیرون بکشد.” آدرس پدر و مادرش روی آستین بود. 1000 نسخه تحت فشار قرار گرفت و جلدها را با دست برش داده و چسب زدند. مک کای می گوید: “این صنعت واقعی ضبط است.” “ما با هم نشسته بودیم و ثبت کردیم.”

فوگازی
این هاردکور است … گای پیچیوتو از فوگازی ، رو به روی صحنه در هالیوود پالادیوم ، 1993. عکس: لیندسی بریس / گتی ایماژ

گای پیچیوتو که با مک کی در فوگازی بازی می کرد ، تأثیر آن را به خاطر می آورد. او یادآوری می کند: “این برق بود.” “بچه هایی که موسیقی را منتشر می کردند ، روند را به تصویر کشیدند ، اما چون این جمله بیانی بود ، شی بزرگتر شد. احساس این رکورد متفاوت بود. من این غرور عجیب و غریب را داشتم ، حتی اگر کاری با آن نداشتم. ” با این حال ، در صحنه پانک خالص ایدئولوژیکی مقاومت هایی وجود داشت. مك كای می گوید: “با انتشار یك ضبط موسیقی و ایجاد مانیتور ، بعضی از مردم كمی نگاه كنند.” “بنابراین ما اعلام کردیم که هر گونه درآمد برای تهیه مستند گروه های دیگر هزینه می شود.”

گروه بعدی MacKaye و نلسون ، Minor Threat ، با الهام از قهرمانان هاردکور پانک محلی ، Bad Brains ، با هیاهوی جیغ ، عرق کردن و رقصیدن شدید وارد صحنه شدند. مک کای با انزجار از کلیشه ستاره راک فرومایه و امتناع او از شرکت در مشروبات الکلی ، مصرف مواد مخدر و رابطه جنسی بی پروا – به طور ناخواسته ، به گفته وی – یک جنبش فرهنگی مبتنی بر پرهیز به نام “لبه راست” ایجاد کرد. وی گفت: “موسیقی مقدس است.” “این یک جامه است که شما باید مست باشید ، لعنتی یا مواد مخدر استفاده کنید. من آن را خریداری نمی کنم. “

ایمی پیکرینگ ، که 22 سال در دیس کورد کار می کرد ، می گوید: “من نوشیدنی یا مواد مخدر مصرف نمی کردم و یافتن چنین افرادی دشوار بود.” “در 16 سالگی ، خرده فرهنگی را پیدا کردم که احساس می کردم مثل خانواده است.”

دیسكورد شروع به انتشار ركوردها از صحنه محلی در حال رشد كرد كه مملو از ریتم های گیتار ناخوشایند ، زوزه های گوتورال و طبل های سریع آتش است. در واشنگتن موقعیت منحصر به فردی داشت. مک کای می گوید: “کل شهر در سایه پول دولت کار می کند و در آن پوشش نور خورشید زیادی دریافت نمی کنید.” “بنابراین چیزهایی که در اینجا رشد می کنند واقعا لجبازی هستند.”

این برچسب سالها بصورت داوطلبانه اداره می شد و در یک خانه مشترک معروف به Dischord House فعالیت می کرد. پیکرینگ با پایین آوردن سریع علامت “بدون دامن مجاز” دوران پسران نوجوان را به پایان رساند. گروهها تمرین می کردند که در زیرزمینی با سقف کم نشسته بودند ، در حالی که تمام شب ها برای جمع آوری سوابق کشیده می شدند. پیکرینگ به یاد می آورد: “شب می توانستیم از سطل آشغال مردم مقوا تهیه کنیم تا آستین درست کنیم.” آنها حتی برنده جایزه بازیافت از شهرستان شدند. مک کی سه شغل داشت تا کارها را حفظ کند. او می گوید: “سه سال گذشته بود که ما پول را از برچسب برداشت کردیم.” “ما بعد از هشت سال شروع به پرداخت هزینه خود نکردیم.”

تا سال 1983 ، نمایش های پانک در این شهر خشن و آلوده به پوست سر شده بودند. نلسون به یاد می آورد: “ما از افراد فوق العاده پرخاشگر خسته شده بودیم.” بسیاری از گروههای کلیدی ، از جمله Minor Threat ، از هم پاشیدند ، اما گروه جدیدی به زودی ظهور کردند ، پانک های هاردکور را فریب دادند و ملودی را در آغوش گرفتند. گروه آئین های بهار Picciotto مانند Beefeater و Embrace مهم بودند. اصطلاح هاردکور احساسی یا ایمو emo بر آنها نهاده شد و در نهایت یک خرده فرهنگ کامل نوجوان ایجاد شد – اگرچه گروه ها آن را رد کردند.

تهدید کوچک ایان مک کی
خارج از مرحله… MacKaye در جبهه های Minor Threat در DC Space در سال 1980 قرار دارد. عکس: سوزی جوزفسون / Dischord Records

این دوره از تکامل موسیقی ، تعطیل کردن خشونت در نمایش ها در حالی که درگیری سیاسی را افزایش می داد ، کاملاً فکر شده بود. پیکرینگ یادداشت های ناشناس را در پست ارسال کرد که حاوی این جمله بود: “آماده شوید ، تابستان انقلاب است.” برخی صحنه را بیش از حد جدی یا تبلیغی می دیدند. لباس صدا-راک Pussy Galore آهنگی داشت به نام Fuck You، Ian MacKaye. نلسون می گوید: “مردم ما را به کلیکی بودن متهم کردند.” “من فکر می کنم این درست است ، اما ما می خواستیم با افرادی کار کنیم که موسیقی عالی می ساختند و خوب بودند.”

وقتی که Fugazi در تورهای بی وقفه و نمایش های وحشیانه آنها از تنش آزاد کننده بهار و آزادسازی – که در آن می توانید Picciotto را ببینید که خودش را با یک ضربه محکم و ناگهانی در یک حلقه بسکتبال قرار می دهد) ، بار کار او بیشتر شد. صدها هزار آلبوم فروخته می شد و این برچسب شکوفا می شد. کریس ریچاردز ، منتقد موسیقی پاپ در واشنگتن پست که در گروه رقص پانک Dischord Q و Not U بازی می کرد ، صحنه دهه 90 را “مغناطیسی ، یک نیروی گرانشی” به یاد می آورد. سیاست های کنسول های Fugazi در همه سنین نسل جدیدی را آغاز می کند. ریچاردز می گوید: “در 15 سالگی ، نوار ورود صفر بود.” “این من را دور کرد. شما فقط ظاهر می شوید و بخشی از آن هستید. این در ذهن جوان من ایجاد کرد که موسیقی و جامعه به طور جدایی ناپذیری با هم پیوند خورده اند. “

در حال حاضر ، در پی موفقیت جهانی نیروانا ، پول زیادی در اطراف صحنه های زیرزمینی ریخته می شد. 10 میلیون دلار از آتلانتیک به فوگازی پیشنهاد شد اما در دیسکورد ماند و 5 دلار برای کنسرت ها پرداخت کرد. پیچیوتو می گوید: “اگر ما امضا می کردیم هیچ گروه موسیقی وجود نداشت.” “ما به این دلیل که در صندلی راننده بودیم عملکرد خود را انجام می دادیم و اگر شخص دیگری در صندلی راننده بود با دیوار برخورد می کردیم.”

از قراردادها و وکلا هرگز استفاده نشده است و مک کای می گوید که او “هرگز به دلیل بدی مرخصی گروهی نداشته است” در طول 40 سال ، فقط دو نفر برای برچسب های اصلی باقی مانده اند: Shudder to Think و Jawbox. MacKaye با آنها دوست است ، اما Pickering برخی از اصطکاک ها را به یاد می آورد. او می گوید: “این موضوع ناراحت کننده بود ، زیرا کل کلمه” فروش “بر روی زبان همه بود. “این احساس می کرد که آنها کشتی را رها می کنند.”

کریگ ودرن ، از Shudder to Think متمایل به پاپ ، معتقد است که جاه طلبی های او همیشه وجود داشته است. او می گوید: “ما می خواستیم موسیقی خود را وارد جریان اصلی كنیم.” “واکنش زیادی نشان داد ، اما اگر بخاطر اینکه با سونی امضا کردیم روابط خود را قطع می کنید ، این بدان معناست که موسیقی را نمی شنوید. آنها علاقه بیشتری به فلسفه داشتند. “

علیرغم تعهد به قیمت های پایین – در سال 2020 ، 7 دلار دیجیتال ، سی دی 10 دلار ، وینیل 15 دلار – و اصول بالا ، همیشه یک جبهه متحد در Dischord نبوده است. نلسون می گوید: “من و ایان مانند یک زوج متاهل پیر هستیم.” “عشق و احترام کم نیست ، اما ما نمی توانیم متفاوت تر باشیم. من یک طراح گرافیک هستم ، بنابراین عاشق تبلیغات و تبلیغات تلویزیونی هستم ، اما یان از این همه چیز متنفر است. ما یک مقدار مضحک از کله پا در آورده ایم. “

ایان مک کی
DC power… Ian MacKaye در صحنه همراه با Fugazi در Kilburn ، شمال لندن در سال 1990. عکس: Ian Dickson / Rex / Shutterstock

مک کای تقریباً یک روز در حدود سال 2007 آن را فراخوانی می کرد – و یک کار دیگر اغلب برای او پیشنهاد شده است: “مردم می گویند من باید نامزد شوم” ، با خنده گفت. “اما من فقط یک احمق بزرگ نیستم.” به هر حال ، او به زودی یک فکر جدید کرد. وی درباره گروههای موسیقی این لیبل می گوید: “من فهمیدم كه اعتماد صدها نفر به من كمك می كند.” “آنها مراقبت از این موسیقی را به Dischord سپردند و من مسئولیت حضانت را بر عهده دارم.”

او حتی یک بازرسان خصوصی را برای ردیابی اعضای گروه Void استخدام کرد که در سال 1984 جدا شده بودند اما چک حق امتیاز خود را پرداخت نمی کردند. وقتی بازرسان یکی از آنها را پیدا کرد ، معلوم شد که او به معامله اصلی پایبند بوده است: این که همه پول برای انتشار رکورد بعدی دیس کورد صرف می شود ، حتی اگر گروه خودشان این کار را نمی کردند. مک کی می گوید: “به مدت 30 سال ، او با آن پیش فرض زندگی می کرد.” “این واقعاً چشمگیر بود.” او را ترغیب کرد که پول نقد چک ها را شروع کند.

Dischord هنوز آلبوم های جدیدی ارائه می دهد – گروه مک کی ، Coriky که یکی از نسخه های 2020 است – اما بیشتر روی بایگانی تمرکز دارد ، از جمله مجموعه های گسترده پخش زنده Fugazi با بیش از 750 ضبط. این برچسب تمایل به مالیدن و چسبیدن دارد. ریچاردز می گوید: “میراث آن غیر قابل محاسبه است.” “من 41 ساله هستم و هنوز می آموزم که Dischord و Fugazi چقدر به من آموخته اند. این یک مدل زیبا برای موسیقی و جامعه است. “

ودرن نیز همین احساس را دارد: “در آنجا جادو ، نبوغ و زیبایی همراه با نجابت ویروسی وجود دارد. من آن را به عنوان آهنگساز به کارهایم در هالیوود می برم ، و چه مکانی بهتر برای استفاده از اصول Dischord؟

بنابراین آیا Dischord الگویی برای دنبال کردن برچسب های معاصر است یا محصول یک دوره گذشته است؟ مک کای می گوید: “مردم باید خودشان تعیین کنند و بفهمند چه چیزی برای آنها مناسب است.” “اکنون از نظر فروش همه چیز کمتر شده است ، اما موسیقی هرگز نخواهد مرد. اشکال جدیدی به خود می گیرد. کودکان در حال توسعه زبان های مخفی از طریق موسیقی هستند و آنها می خواهند راه های انتشار آن را پیدا کنند. خواه روی پلاستیک باشد یا دستگاه آنها. به هر شکلی که باشد ، روشهایی برای انجام آن وجود دارد که احساس اخلاق ، معناداری و درست بودن می کند. “

Dischord به یاد 40 سال از برچسب نخواهد بود ، اما ، وقتی به میراث خود می اندیشد ، MacKaye نگاهی به جعبه ای می اندازد که بعد از 20 سال منتشر شده است. می گوید “مردم تمسخر می کردند و مسخره می کردند. بعد از 20 سال ، می خواستم بپرسم: آیا ما هنوز واقعی هستیم؟ بنابراین من فقط در مورد آن مضاعف خواهم شد. اگر زنگ بزنید و 40 سال بعد مردم هنوز می توانند صدای زنگ را بشنوند ، این چیزی است. “

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *