100 بزرگترین شماره 1 انگلستان: شماره 1 ، پسران پت شاپ – دختران West End | موسیقی

Category: اخبار روز موسیقی | No comments

دبلیوest End Girls یک لنز است که به یک زرق و برق دار جذاب تبدیل می شود. زنان جوان مبتکر و جوانان گرسنه در گوشه ای از لندن با یکدیگر روبرو می شوند که شروع به لطافت می کند ، هرچند هنوز هم به اندازه کافی ذوق انگیز است تا معاملات پشت معاشقه را فاش کند. تقریباً می توانید صدای اگوهای آنها را بشنوید که آنها از یکدیگر برای رابطه جنسی و مواد مخدر استفاده می کنند ، شخصیتی خنک و حیله گر دست دوم ، با عجله سینمایی و مشکوک کدهای اجتماعی را تجزیه می کنند: متوجه شدي؟ اگر چنین است ، چند بار؟ کدام یک را انتخاب می کنید ، گزینه سخت یا نرم؟ ” اما افراد زیبا از یک صحنه به ندرت به اندازه گل دیواری عیاشی فریبنده هستند. به هر حال ، دختران West End و پسران East End محکوم به جهانی بن بست هستند. تظاهرات واقعی جذاب وست اند گرلز مربوط به پسران پت شاپ ، جغد های شبانه باهوشی است که فضایی بودن را در خارج از خود نشان می دهند اما جذابیت شاراد را درک نمی کنند.

سی و شش سال بعد ، اولین تک آهنگ آنها هنوز با آن ابهام گمراه کننده ادامه دارد. احساس دقیق آکوردهای یخبندان و ضرب و شتم ناگهانی کریس لوو ، و مشاهدات متناوباً نادرست و راپسودی نیل تننت ، که نمی توان آنها را دقیقاً تشخیص داد. اگرچه تنانت از پیام Grandmaster Flash به عنوان اثری در ابیات رپ شده یاد کرد ، اما West End Girls نه آنقدر که یک تعجب امپرسیونیست است ، بلکه به عنوان یک شگفتی امپرسیونیستی تفسیر اجتماعی در مورد کلاس در حال رشد یوپی لندن است ، که در آن هوس ، ساده لوحی ، دیسکو و اشارات مبهم به لنین عجله دارد. مثل اینکه در بازتاب پنجره اتوبوس گیر کرده باشد. کتاب The Waste Land ساخته TS Eliot نیز تأثیر دیگری داشت. سالها بعد ، تنانت گفت که او شعر را هرگز درک نکرده است ، “اما شعر آن ، صدای مختلفی که در مورد چیزهای عجیب و غریب و متفاوت و حتی عجیب و غریب صحبت می کنند ، کاملاً جذاب است و باعث می شود شما بخواهید آن را بارها و بارها بخوانید … به امید یافتن جدید معنی “. برخی از شنوندگان شهرنشین ممکن است خود را در این ترانه تشخیص دهند ، چه خودی معشوق یا ناظر دنیوی. اما این بچه ها هستند که آهنگ ها را به شماره 1 می فرستند ، و West End Girls دیافراگم دنیای بزرگ و مرموز بزرگسالان بود ، کادربازی های دزدگیر پسران Pet Shop همانند تصویر جذاب کننده بود.

هنگامی که West End Girls از فنلاند به نیوزیلند در صدر جدول قرار گرفت ، Tennant گفت که سوال مورد علاقه وی برای پرسیدن این بود: “آیا شما همیشه آرزو داشتید که یک ستاره باشید؟” او آرمان گرایی آن را دوست داشت. این سوالی بود که مستقیماً مربوط به مطبوعات موسیقی دهه 1950 بود ، و خواندن خنده دار آنچه در واقع پسران پت شاپ بودند. اگرچه آنها به سرعت در نقش های متمایز خود قرار گرفتند. سلام سفیران کم انرژی NRG. (مطبوعات به سرعت ذخیره خود را به عنوان بی ادبی قلمداد کردند.) تنانت طرفدار بووی بود و از کار به عنوان سردبیر در Smash Hits کاملاً مسلط به تصویر پاپ استار بود. با این حال پسران حیوانات خانگی یک افسانه داخلی را پرورش دادند ، افسانه ای که جذابیت بیگانه آنها را برانگیخت.

Pet Shop Boys: West End Girls – ویدئو

چند سال طول کشید تا آنها به آن رسیدند ، اگرچه اولین ملاقات تنانت و لاو ، در یک فروشگاه سلامتی در جاده Kings در سال 1981 ، یک جبر وضعیتی کامل را نشان می دهد ، که پیچیدگی گروه و روحیه “کاملاً معاصر” آنها را پیش بینی می کند. (تنانت یک بار گفت که Pet Shop Boys فقط به لطف اختراع سینت سایزر Fairlight II می تواند وجود داشته باشد.) در آن زمان ، لوو هنوز دانشجوی معماری بود ، Tennant در “ver Hits” با “پژمردگی” از ستاره های موسیقی پاپ ظاهر می شد.purlease”و هنری برای لقب های چسبناک. جالب است که او برای شخصی در چهره ذغال سنگ فرهنگ پاپ (او قبلاً در مارول کامیکس کار کرده بود) ، به عنوان یک مرد محلی در اتاق خواب کار ناکامی داشت. وقتی او با لاو ، “نفرت و نفرت” او نسبت به چنین موسیقی روبرو شد ، قاطعانه این مسئله خاموش شد ، “تنانت گفت ،” کاملا فراتر از باور “.

لوو به تنانت گفت که شعرهایش را “سکسی ، جاری تر” بسازد و به نوبه خود نوشت که گویی چایکوفسکی “می تواند از طریق من آهنگسازی کند”. علی رغم آن احضار روحانی بزرگ ، تنها هدف آنها تهیه رکوردی بود که بتوان از طریق واردات در Record Shack ، موسسه خیابان Berwick خریداری کرد ، جایی که آنها تک آهنگ های Lime و Sharon Redd را خریداری کردند ، و هر آنچه که توسط بابی اورلاندو تهیه شده بود. وقتی تنانت برای مصاحبه با استینگ به نیویورک اعزام شد ، وی قرار ملاقات حضوری با اورلاندو را ترتیب داد و تهیه کننده پیشنهاد همکاری با این دو را داد. این باید کاملاً مطابقت داشته باشد: ضبط با قهرمان آنها در شهر که تأثیرات اصلی پسران Pet Shop مانند Afrika Bambaataa و Patrick Cowley را نشان می داد. اولین نسخه از West End Girls در بهار سال 1984 منتشر شد. این مورد در ایالات متحده در باشگاه های ساحل غربی و رادیو دانشجویی ساحل شرقی و در ایبیزا به یک موفقیت جزئی تبدیل شد (برای خوشحالی لوو). در رکورد شیک ، از واردات کانادا ، ذخیره شد. اما در خانه فلاپ شد.

آنها خوش شانس بودند که این کار را کردند. نسخه های جایگزین بازدیدهای ثابت همیشه ناموزون به نظر می رسند ، اما “UHH!” خنجرهای صوتی (احتمالاً از روی آهنگ جیمز براون بلند شده) که هشت ران وسط را بدون شک سوراخ می کند ، در حالی که شیشه های تحویل علف هرز Tennant در برابر تولید شکننده است. این خیلی زیاد می دهد تنانت در اولین حضور خود در تلویزیون ، در Hit des Clubs در لوکزامبورگ ، در سال 1984 ، یک بلوز گشاد را روی پیراهن بازشده می پوشد و مشت خود را به ضرب گلوله می اندازد ، منظره ای به اندازه ملکه در نوار فوتبال علف آلود. هر دو بیش از حد زیاد حرکت می کنند ، که باید گفت. شکست آنها را از خدمت به یک کلاسیک نپخته نجات داد.

در انگلیس ، آنها مدیر جدیدی استخدام کردند. تام واتکینز تحمیل کننده آنها را از یک قرارداد گران قیمت با اورلاندو خلاص کرد و آنها را به EMI امضا کرد. در کنار تهیه کننده آمریکایی استفان هیگ (که برای کار در فیلم Madame Butterfly مالکوم مک لارن انتخاب شده است) ، تنانت و لوو آهنگ را به شکل نهایی زیبا و لرزانی تبدیل کردند. درزهای تأثیر آنها دیگر نشان داده نمی شد و محدودیت های آنها گالوانیزه بود. صدای تنانت ، که با صدای خواننده هلنا اسپرینگز پر شده بود ، اکنون به اندازه جین مقطر سه گانه قوی بود. او “West End دختران“مثل اینکه کت خز را روی شانه های برهنه پایین می آورد. “UHH!” خنجرها با نمونه های آوازی گوتیک و یک تکنواز شیپور ارساتز جایگزین شدند که با ویرانی می درخشید. آنها نگاه تنگ و تنگ خود را در یک فانک اندام شل تصفیه کردند ، اگرچه به اندازه کافی پرش کردند تا بتوانند در برنامه موسیقی سیاه افسانه ای Soul Train جایگاهی کسب کنند.

نتیجه یک تعادل پاپ کامل است که تقریباً باعث شد داستی اسپرینگفیلد اولین باری که آن را شنید ماشینش را تصادف کند. دختران West End Girls با هوشیاری مست کننده عمل می کنند. نوید هیجان همراه با احساس تسخیرناپذیر تراژدی ؛ لذت مجلل از درست بودن در جایی که باید باشید و پارانویا که همه می دانند شما اصلاً به آنجا تعلق ندارید. این نگاه خارجی را به تمایل به دگرجنس گرایی می اندازد ، اینکه چگونه خودآگاهی شهوت معصوم را پیچیده می کند. مرز خوب بین مجازات و لذت (“فقط شما صبر کنید تا من شما را به خانه برسانم”) ، و محدودیت های سلیقه. بر خلاف همتایان مشهور پاپ او ، تنانت هرگز چشمک نمی زند. او آنقدر پلک نمی زند. او می گوید ، در اینجا ، نگاه می کنی ، دریچه ای به منظره ای که همیشه تجدید می شود ، باز می کنی.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>