طرفداران پاپ هاردکور از منتقدین سوءاستفاده می کنند – و تحسین می کنند قبل از هنر | Ben Beaumont-Thomas

T او سیستم رتبه بندی آلبوم در انتشارات ایالات متحده Pitchfork یکی از عالی ترین چیزهای احمقانه و nerdy در روزنامه نگاری موسیقی. سیستم پنج ستاره Guardian در مقایسه با امتیازات اعشاری Pitchfork نئاندرتال به نظر می رسد ، جایی که یک آلبوم می تواند 3.2 (oof) ، 6.5 (meh) ، 9.2 (wow) و غیره کسب کند. 0.0 به عنوان یک شوخی بی رحمانه استفاده شده است. 10 مورد عالی که فقط در دهه گذشته توسط فیونا اپل و کانی وست بدست آمده است ، جام ماساژ فرهنگ لگن است.

این طرح علامت گذاری 100 نقطه ای از آن زمان توسط وب سایت Metacritic به تصویب رسیده است ، که نظرات مربوط به انتشارات انگلیسی زبان را جمع آوری می کند تا به آلبوم ها ، بازی ها و فیلم ها برسد. این یک وسیله مفید برای افراد فقیر زمان است که به سرعت ببینند چه اجماع در اطراف شکل گرفته است.

هفته گذشته ، آلبوم جدید تعجب آور تیلور سویفت با نام Folklore در مجموعه ای از نمرات بالا ، از جمله پنج ستاره گاردین ، ​​منتشر شد و نمره Metacritic آن در اواسط دهه 90 به نمایش درآمد. اما بررسی های بعدی بسیار مهم تر بودند ، از جمله 8.0 Pitchfork ، سوئیفت را به نمره فعلی 89 بکشید.

89 هنوز بیشتر از آلبوم های منتشر شده امسال بسیار بالاتر است ، اما طرفداران Swift خوشحال نبودند. جان کارامنیکا ، نویسنده نقد و بررسی نیمه نیمه نیویورک تایمز ، هزاران نفر از آنها را در ذکرهای توییتر خود قرار داده است ، با انتشار تصاویری از سوئیفت مستند کرده است تا او را مانند یک جادوگر وحشتناک به همراه مارپیچ های واژگون در رونها که ترجمه شده توسط گوگل است ، منتشر کند. بخوانید: “هر کس پس از ملکه تاریک بیاید ، تنها خواهد مرد و برای همیشه می سوزاند.”

این مطلب هم جالب هست  برندگان جایزه در زمینه تئاتر موسیقی طبق نسخه مجله Opernwelt

این طنز تیره و پرشور و عاشق فرهنگ “stan” ابرقهرمانان موسیقی پاپ و در این حالت کاملاً خنده دار است. اما حمله دیگر به Jillian Mapes ، ناظر Pitchfork ، بسیار جدی بود: “اطلاعات تماس قدیمی و فعلی به بیرون کشیده شد و به عکسی از خانه من رسید.” “من به ایمیل های زیادی رسیده ام که می گویند برخی نسخه ها ،” شما یک زنی چربی زشت هستید که به تایلور حسادت می ورزید ، لطفاً بمیرد “… این از همه افرادی که در خارج از خانه می ترسند می ترسند یا احساس می کنند نمی توانید جواب دهید تلفن.” با این حال ، بررسی بسیار مثبت او اما کمال عددی را که توسط Metacritic به این نتیجه رسیده بود ، خدشه دار می کند ، از این رو حمله.

در این هفته کیتی امپایر ، منتقد پاپ Observer ، به دلیل بررسی سه بار فولکلور خود ، در توییتر دریافت کننده سوء استفاده تکان دهنده بود و کاربران خواستار تکرار اقدامات انجام شده علیه Mapes شدند: “ما به یک مورد نیاز داریم. 100/100 این کار را انجام دهید یا برخی از فریب ها نشت خواهد کرد ، “یکی از کاربران که بعداً اضافه کرد:” ما آدرس شما را پیدا می کنیم ، مراقب ویندوز باشید. ”

این رفتار وحشتناک و ضد هنری از سوی افرادی است که می خواهند اجماع کامل داشته باشند. حتی در سیاست ، جایی که برای رسیدن به یک دموکراسی لازم است یک اجماع لازم باشد ، این یک چیز عجیب و مضر است. اگرچه در هنر ، این انگیزه کاملاً فاشیست است.

این مطلب هم جالب هست  صدمین سالگرد تولد کارن خاچاتوریان
Charli XCX.

اقدامات آنها به هنرمندانی که قصد عاشق شدن دارند صدمه می زند … Charli XCX. عکس: نیل مکفورد / ریکی ویگیل M / GC تصاویر

زمینه اصلی آن برای بررسی های آلبوم اهمیت کمتری دارد. یک بار ، شما می خواهید بدانید که اگر سی دی شما ممکن است 16 پوند هزینه کنید – ثروت در دهه 90 – خوب است ، بنابراین بررسی ها کمک کردند. حالا اگر یک آلبوم از طریق خدمات پخش خوب باشد ، می تواند برای خود بشنود. بنابراین بررسی صرفاً برای تجزیه و تحلیل انتقادی عمیق ، که به صراحت یک علاقه طاقچه است ، وجود دارد. مخاطبان ، به ویژه برای بررسی مقاله های در پیچفورک ، بیشتر طرفداران موسیقی هاردکور هستند که به معنای واقعی آن نیستند ، به جای اینکه افراد عادی در صورت مطلوب بودن ، کار کنند. و این طرفداران اکنون علیرغم اینکه منتقدان به ندرت مبارز هستند ، یا حتی در مورد Mapes ، حتی با مخالفت با آنها ، به طور جدی با صدای بلند مبارزه می کنند. (بعضی اوقات هنرمندان نیز چنین می کنند: لیزو و هالسی با رویا کمیر به طور علنی با نقد او در پیچفورک درباره آخرین آلبوم های مربوطه روبرو شدند.)

این حملات ناشی از مطلق گرایی فرهنگ استن است. استنس نسبت به ستارگان خود فداکاری دارد و حقیقتاً مذهبی است ، و مانند سایر ادیان ، ایمان آنها می تواند چارچوبی قدرتمند برای تعریف خود و تمرکز عقاید باشد. هوادار بودن به معنای عضویت در جامعه ای از شاگردان همفکر است که ممکن است قبلاً برای یافتن آن تلاش کرده باشید ، و این بسیار معنادار است.

همچنین می تواند منجر به پلک زدن و جزم بودن شود. مانند قربانی کردن ابراهیم یا واقعیت ابراهیم قبل از پاپ ، غرقان پیروان اعتراض خود را برپا می کنند و معماری رسانه های اجتماعی به جسورانه ترین صداها امتیاز می دهد. اینگونه است که ما به منتقدین آزاردهنده پایان می دهیم ، همانطور که بیهوده از یکدیگر ناپسند هستند. بعضی اوقات اعمال آنها به هنرمندانی که دوست دارند دوست داشته باشند صدمه می زند – چارلی XCX پس از انتقاد از انتخاب او در مورد لیست های انتخاباتی ، احساس ناامیدی کرد: “برای کسانی که در مورد این همه گه منفی اظهار نظر می کنند ، واقعاً نمی دانم چه بگویند. من تمام تلاش خود را در اینجا انجام می دهم. ”

همه این چیزی است که پس از خوشحالی داشتن صدای عمومی به وجود می آید. پیش از این ، تعداد کمی از مردم در رسانه های چاپی (اغلب افراد سفیدپوست طبقه متوسط ​​مانند من) بودند که باید در مورد آلبوم ها قضاوت کنند – در هر مورد ، واقعاً. رسانه های اجتماعی به همه صدا دادند و گرچه بخش های عظیمی از جمعیت ساکت را غنیمت شمردند ، فرهنگ ما هنوز هم متناسب با کاکوفونی است: گفتار آزاد به معنای این است که می توانید آنچه را دوست دارید بگویید ، اما این به معنای آن نیست که باید باشید. ما در مرحله ی کودکانه رشد کودک جمعی قرار داریم و من مطمئن هستم که حملات از قبیل موردی که روی نقشه ها انجام می شود به همان اندازه پیرتر می شویم که شرم آور می شوند ، زیرا این رفتار یک نخبه گرا است. نسل قبلی: همان کسی که سعی در خاموش کردن صداهای دیگر داشت.

مطمئناً هیچ کس نباید برای افرادی که آنها را نمی شناسند ، فرستاده های نفرت انگیزی بفرستید ، اگرچه نفرت آنها به دلیل ماهیت رسانه های اجتماعی برپا می شود. همانطور که ویلیام دیویس در مقاله اخیر خود در نقد و بررسی كتابها كه من آماده كشته شدن هستم ، در لندن می گوید: “حوزه عمومی آنلاین مستلزم چشم انداز بدی مبهم است كه محكوم كردن آن ، دیگران را از همه گناهان خلاص خواهد كرد.” به عبارت دیگر ، مردم عاشق یک شمع هستند ، زیرا آنها روی خودشان قرار نمی گیرند. دیویس همچنین خاطرنشان می کند که شما می توانید با یک نظیر در توییتر قدردانی کنید ، اما انتقاد در “طغیان های انکار” نشان داده شده است.

این کره سمی همچنین محبوبیت را از یک مفهوم به متریک تبدیل کرده است. پسندیدنهای توییتر فقط یکی از امتیازاتی است که زندگی ما را پر می کند ، از یک سیستم آموزشی است که با وسواس درجه بندی ، گرفته تا رتبه های اعتباری ، داده های Fitbit یا Strava و تأثیر گذاران اینستاگرام ، که پیروان آنها برای آنها حساب می کند ، با تراز بانکی بالاتر ارتباط دارد. جدول رتبه بندی Metacritic ، هرچند معصوم ، بخشی از این جهان بی رحمانه است – و ضد روح بیان هنری است. (به هر حال ، ورزش متفاوت است: نمره کل نقطه است ، که آن را متوقف می کند که سمی باشد ، اگرچه من می بینم که مشکلات مشابهی در به ثمر رساندن موسیقی و گلزنی وجود دارد ، مثلاً ژیمناستیک.)

ما گونه ای هستیم که به طبقه بندی داده می شود ، وسایلمان را در ردیف ها قرار می دهیم و آن را درون جعبه ها قرار می دهیم. من از بین 100 لیست برتر موسیقی اخراج می شوم و یکی از اعضای جدید شماره 1 انگلستان را به تازگی سفارش داده ام. بخشی از سرگرمی شیوه ای پوچ است که عینیت اعداد با ذهنیت موسیقی برخورد می کند. گاردین ، ​​البته ، هر هفته کمیسیون های نقد و بررسی های آلبوم و فیلم ها را با رتبه بندی های ستارگان انجام می دهد.

اما برای برخی از استندهای گلزنی در لمس فرهنگ ما ، این بازی اعداد تبدیل شده است به آنچه که عمدتاً درباره موسیقی است. و همچنین حملات نامطبوع ، من از اینکه چگونه موسیقی واقعی در زیر تگرگ گفتمان ضد بحرانی خرد می شود ، ناراحتم. چگونه متاکریتیک ضربات انتقادی را به تعدادی وارد می کند ، و اینکه چگونه وسواس با امتیاز دقیق پیچفورک می تواند غرق موسیقی شود. این چیزهای قابل شمارش لوبیا از سرمایه است ، نه هنر.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *